en مقايسه اثر دوز 400 μg و 600 μg ميزوپروستول واژينال در ختم حاملگي در سه ماهه دوم بارداري مقدمه: در موارد متعددي از جمله مرگ داخل رحمي جنين، پارگي زودرس كيسه آب، كوريوآمنيونيت و پره اكلامپسي، متخصصين زنان جهت حفظ سلامت مادر ناگزير به ختم حاملگي در سه ماهه دوم بارداري مي‌باشند. روش‌هاي ختم بارداري در رحم بزرگتر از 14 هفته شامل شروع خود به خودي انقباضات، شياف‌هاي واژينال پروستاگلاندينE1 وE2، اكسي‌توسين وريدي، تزريق داخل مايع آمنيوتيك موادي مانند پروستاگلاندين F2α ، اتاكرينيك اسيد و سالين هايپرتونيك است. ميزوپروستول يك 16 متيل آنالوگ پروستاگلاندين E1 مي‌باشد كه جهت پيشگيري از زخم معده استفاده مي‌شود و درحال حاضر به دليل اثرات انقباضي بر روي رحم (يوتروتونيك) و نرم‌كنندگي سرويكس در ختم حاملگي نيز استفاده مي‌شود. تاكنون در ايران تأثير اين دارو در ختم حاملگي طي سه ماهة دوم بارداري بررسي نشده است؛ لذا هدف از انجام اين كارآزمايي باليني مقايسه تأثير دو دوز g400 و g600 ميزوپروستول در ختم بارداري، عوارض مادري، مدت بستري و ميزان نياز به كورتاژ مي‌باشد تا بتوان روش موثر، ايمن و مقرون به صرفه‌اي را يافت كه در زمان كمتري باعث ختم حاملگي در سه ماهه دوم بارداري ‌شود. مواد و روشها: در يك كارآزمايي باليني 100 بيمار با انديكاسيون ختم حاملگي در سه ماهه دوم بارداري، طي 2 سال در بيمارستان ميرزا كوچك‌خان بستري و به طور تصادفي به دو گروه 50 نفري Aو B تقسيم شدند. در گروه A ميزوپروستول واژينالg 400 و در گروه B g 600 هر 12 ساعت و حداكثر 4 دوز در فورنيكس خلفي قرار داده شد و تأثير اين دو دوز در ختم حاملگي، عوارض مادري، مدت بستري و ميزان نياز به كورتاژ بررسي شد. براي مقايسه آماري نتايج از آزمون  2 و تست t استفاده شد. نتايج: نتايج حاصل از اين مطالعه نشان داد كه 84% در گروه A و80% در گروه B دفع كامل جنين و جفت داشتند. 14% در گروهA و20% در گروهB تحت كورتاژ تخليه‌اي قرار گرفتند. ميزان موفقيت درمان (خروج جفت و جنين به طور كامل) بعد از 48 ساعت در گروه A، 98% و در گروه B، 100% بود. زمان شروع القا تا خروج جنين در گروه B (7/62/9 ساعت) كوتاهتر از گروه A (7/72/12 ساعت) بود(003/0= P). همچنين اين زمان در افراديكه به علت مرگ داخل رحمي (8/24/7 ساعت) حاملگي ختم شد كوتاهتر از افرادي بود كه به علت پارگي كيسه آب (6/99/11ساعت) ختم حاملگي داشتند(005/0=P). زمان خروج جفت بعد از خروج جنين در گروه A كمتر بود (02/0=P). طول مدت بستري، عوارض مادري از جمله ميزان تهوع و استفراغ، اسهال، تب، درد شكمي غيرقابل تحمل و كاهش هموگلوبين در دو گروه تفاوت معني‌دار آماري نداشت. نتيجه گيري: ميزوپروستول واژينال، رژيمي كاملاً‌ مؤثر، ايمن و مقرون به صرفه در ختم حاملگي در سه ماهه دوم بارداري مي‌باشد و در صورت نياز به دفع سريع محصولات حاملگي مثل كوريوآمنيونيت و پره‌اكلامپسي مي‌توان از دوز g600 ميزوپروستول استفاده كرد. در غير اين صورت جهت كاهش هزينه از دوز g400 استفاده شود. Introduction: In a number of complications including intrauterine fetal death, premature rupture of membrane, chorioamniotitis and preeclampsia, gynecologists have to terminate the pregnancy in the 2nd trimester to save the mother’s life. The methods of pregnancy termination in a uterus larger than 14 weeks in size, include spontaneous contractions, PGE1 and PGE2 vaginal suppositories, intravenous oxytocin injection, intra amniotic injection of PGF2α, Ethacrynic Acid, and hypertonic saline. Misoprostol, a synthetic PGE1 analogue, which was developed for the prevention of peptic ulcer disease with potent uterotonic and cervical ripening activity, is nowadays applied in the management of obstetric problems like termination of pregnancy. The goal of the present clinical trial is to compare the effectiveness, side effects, hospitalization period and the need for surgical evacuation, when 400 μg and 600 μg Misoprostol is applied to terminate a second trimester pregnancy. Materials and Methods: One hundred women with medical indications for termination of pregnancy in the second trimester were recruited in Mirza Koochak Khan Hospital in 2002- 2003. They were randomly divided into two groups (each group with 50 cases). One group received 400 μg vaginal Misoprostol suppositories (Group A) and the other group 600 μg (Group B) every 12 hours in posterior fornix, upto a maximum total of 4 doses. For Comparison of the results in the two groups 2 and t- test were used. Results: In the group A, 84%, as compared to 80% in the group B, had a complete expulsion of the product of conception. Fourteen percent in group A and 20% in group B needed curettage. The success rate of treatment (complete expulsion of pregnancy products) after 48 hours was 98% and 100% in Group A and group B, respectively. The interval between induction and expulsion of fetus was shorter in the group B (9.26.7 hours) than in the group A (12.27.7 hrs, p=0.003) and in patients with intrauterine fetal death (7.42.8 hrs) compared with premature rupture of membrane (11.9 9.6 hrs, p=0.005). The placenta was expelled after the fetus with shorter interval in group A (p=0.02). There was no statistically significant difference between the two groups concerning the duration of hospitalization and maternal complications such as nausea, vomiting, diarrhoea, fever, unrelenting abdominal pain and hemoglobin drop. Conclusion: Vaginal administration of Misoprostol is a quite safe, efficient and cost effective method for termination of pregnancy in the second trimester. In emergency situations such as chorioamniotitis and preeclampsia, 600 μg dose might be recommended for rapid expulsion of products of conception, otherwise 400 μg dose is a less costly alternative. میزوپروستول، سه ماهه دوم بارداری، پارگی زودرس کیسه آب، ختم بارداری، مرگ داخل رحمی Misoprastol, Second trimester, Premature rupture of membrane, Intrauterine fetal death 150 158 https://www.jri.ir/article/150 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/150.pdf ShirinNiroomaneshDepartment of Obstet . and Gynecol Mirza Koochak Khan Hospital, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranشيريننيرومنشdrniromanesh@yahoo.com343Mojgan SadatHashemi FesharakiDepartment of Obstet . and Gynecol Mirza Koochak Khan Hospital, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranمژگان الساداتهاشمي فشاركي344