en نقش مؤلفه‌هاي پيوستگي گروهي در گرايش زنان باردار به شركت در دوره‌هاي آمادگي جسماني زمينه و هدف: شاخص‌هاي پيوند و همبستگي گروهي از عناصر با اهميتي است كه عملكرد و رفتار افراد را در گروه تحت تأثير قرار مي‌دهد. اين شاخص به ويژه در بين گروه‌هاي ورزشي و تمرينات آمادگي جسماني اهميت اساسي دارد. شواهد پژوهشي نشان مي‌دهند كه تمرينات ورزشي متناسب با شرايط دوران بارداري پيامدهاي مثبت چندي از جمله كاهش اضطراب، افزايش عاطفه مثبت و آمادگي بيشتر رواني و جسمي براي وضع حمل را به دنبال دارد. بنابراين ضرورت انجام اين پژوهش معطوف به ارائه شواهدي براي نقش مؤلفه‌هاي پيوستگي گروهي در گرايش زنان باردار به شركت در دوره‌هاي آمادگي جسماني بوده است. هدف از انجام اين پژوهش نيز بررسي نقش مؤلفه‌هاي پيوستگي گروهي در گرايش زنان باردار به شركت در دوره‌هاي آمادگي جسماني بود. روش بررسي: در اين مطالعه توصيفي‌ـ مقايسه‌اي، شركت‌كنندگان 400 نفر از زنان باردار در سه ماهه دوم بارداري در شهر اصفهان بودند. مؤلفه‌هاي پيوستگي گروهي (شامل جاذبه فردي به گروه اجتماعي، جاذبه فردي به تكليف گروهي، در هم ‌تنيدگي اجتماعي گروه و در هم تنيدگي وظيفه گروه) با استفاده از پرسشنامه محيط گروهي (GEQ) مورد سنجش قرار گرفت. تمرينات آمادگي جسماني در اين پژوهش طي 12 جلسه 20 تا 30 دقيقه‌اي، شامل تمرينات مربوط به پياده‌روي، شنا، حركات ريتميك و ديگر تمرينات هوازي سبك و متوسط بود كه به صورت گروهي به مرحله اجرا درآمد. ميزان غيبت افراد بر حسب جلسه و ميزان تأخير آنها بر حسب دقيقه در هر جلسه در فهرست حضور و غياب ثبت ‌گرديد. در پايان دوره، پرسشنامه محيط گروهي اجرا شد (در پايان دوازدهمين جلسه). سپس افرادي كه دو انحراف استاندارد از نظر غيبت و تأخير نمره بالاتر يا پائين‌تر دريافت كردند، به عنوان افراد داراي غيبت و تأخير زياد و كم طبقه‌بندي شدند. روش‌هاي آماري مورد استفاده، روش‌هاي توصيفي نظير محاسبه ميانگين، انحراف معيار و در سطح استنباطي روش تحليل تشخيصي (مميز) بوده است. سطح معني‌داري مورد استفاده در سطح استنباطي حداقل 05/0 بوده است. نتايج: ميانگين گروه غيبت كم در چهار حوزه جاذبه فردي به گروه اجتماعي (ATG-S)، جاذبه فردي به تكليف گروهي (ATG-T)، در هم تنيدگي اجتماعي به ترتيب گروه (CI-S) و درهم تنيدگي وظيفه گروه (GI-I)، به ترتيب 7/34، 3/28، 3/17 و 9/27 و ميانگين گروه غيبت زياد در چهار حوزه ياد شده، به ترتيب 3/27، 4/23، 9/16 و 7/24 بود. نتايج تحليل تشخيصي (مميز) نشان داد كه گروه داراي غيبت كم در دو حوزة جاذبه فردي به گروه اجتماعي (ATG-S) و جاذبه فردي به تكليف گروهي (ATG-T) به صورت معني‌داري (01/0P<) از گروه داراي غيبت زياد داراي ميانگين‌هاي بالاتري بودند. ميانگين گروه تأخير كم در چهار حوزة مطرح در پيوستگي گروهي (GI-I, GI-S, ATG-T, ATG-S) به ترتيب 6/32، 7/22، 3/27 و 7/17 و مياگين گروه تأخير زياد، 3/27، 1/23، 9/26 و 2/18 بود. نتيجه تحليل تشخيصي نشان داد كه دو گروه داراي تأخير كم و زياد فقط در حوزة جادبه فردي به گروه اجتماعي (ATG-S) با يكديگر داراي تفاوت معني‌دار (05/0P<) هستند. نتيجه‌گيري: جذاب نمودن تمرينات آمادگي جسماني گروهي و همچنين تشكيل گروه همگن و جذاب براي زنان شركت‌كننده در اين نوع تمرينات مي‌تواند به عنوان يك عامل انگيزشي براي پيگيري همراه با پشتكار تمرينات آمادگي جسماني تلقي شود. يعني بايد گروه و فعاليت گروهي (تمرينات آمادگي جسماني) در اين موارد با استفاده از راهبردهاي مختلف تقويت شود. Background: Group cohesion indices are among important factors that influence human performance and behavior within groups. Group cohesion has also an important role in sports and physical exercise groups. Evidence indicates that sportive exercises during pregnancy have some positive effects, such as anxiety relief, heightened spirit and higher physical and psychological adaptation to pregnancy. The main purpose of this study was to compare group cohesion among pregnant women who participated in fitness classes. Methods: This descriptive-comparative study included 400 women in their second trimester of pregnancy in Isfahan, Iran. They filled a Group Environment Questionnaire (GEQ) with four subscales, including attraction to group task, attraction to social group, social group interplay and task group interplay. Physical exercises were performed in twelve 20-30 minutes sessions. Exercises in each session were comprised of side walking, swimming, rhythmic movements and light to medium aerobic exercises. Absenteeism and delays were recorded in each session. In the twelfth session, the GEQ was handed out to the participants and those whose scores were two standard deviations below or above the mean for the group were, respectively, classified into low or high absenteeism or delayed groups. The significance level in the inferential level was 0.05. Results: The mean values for the four domains, i.e. attraction to social group (ATG-S), attraction to group task (ATG-T), social group interplay (GI-S), and task group interplay (GI-I) for the group with low absenteeism were 34.7, 28.3, 17.3 and 25.9, respectively, and for the group with high absenteeism, respectively, were 27.3, 23.4, 16.9 and 24.7. Discriminant analysis showed significant differences between the low and high absenteeism groups in two domains: attraction to social group and attraction to group task (p<0.01). The mean values for groups with low and high delays in the four domains of group cohesiveness (ATG-S, ATG-T, GI-S and GI-I) were 32.6, 22.7, 27.3 and 17.7 and 27.3, 23.1, 26.9 and 18.2, respectively. There was significant differences between the low and high-delay groups in attraction to social group (ATG-S) (p<0.05). Conclusion: Trying to make group physical exercises attractive and forming homogenous groups for the participating women could be a motivating factor for attending such classes with perseverance. پیوستگی گروهی، تمرینات آمادگی جسمانی، جاذبه فردی به تکلیف گروهی، جاذبه فردی به گروه اجتماعی، در هم تنیدگی اجتماعی گروه، درهم‌ تنیدگی وظیفه گروه، زنان باردار Attraction, Group Cohesion, Group task, Interplay, Physical exercise, Physical fitness, Pregnant women, Second trimester, Social group 123 130 https://www.jri.ir/article/452 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/452.pdf MohsenGolparvarDepartment of Psychology, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Islamic Azad University- Khorasgan Branch, Isfahan, Iranمحسنگل‌پرورmgolparvar@khuisf.ac.ir895ParvinBahadoranDepartment of Nursing and Midwifery, Faculty of Nursing and Midwifery, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iranپروينبهادران896Hamid RezaOriezieDepartment of Psychology, Faculty of Psychology and Educational Sciences, University of Isfahan, Isfahan, Iranحميدرضاعريضي897