en 1726-7536 1735-8507 69 2139 288 gregorian 2004 4 1 5 2 online 1 fulltext

en بررسي مورفومتريك اثرات داروهاي محرك تخمك‌گزاري در پروتكل طولاني مدت بر فراساختمان سلول‌هاي اپي‌تليال اندومتر انسان در زمان پنجره لانه‌گزيني مقدمه: داروهاي محرك تخمك‌گزاري همچون HCG، HMG، GnRHa به صورت پروتكل طولاني مدت به طور شايعي براي تحريك تخمك‌گزاري و به دست آوردن تعداد بيشتر تخمك در سيكل‌هايART استفاده مي‌شود. مطالعات و تجربيات اخير نشان داده است كه ميزان لانه‌گزيني موفق در سيكل‌هاي تحريكي، كمتر از سيكل‌هاي طبيعي مي‌باشد. با توجه به نقش مهمي كه اندومتر در پذيرش و لانه‌گزيني جنين دارد، در بررسي حاضر اثرات احتمالي استفاده از پروتكل استاندارد طولاني مدت تحريك تخمك‌گزاري بر فراساختمان اپي‌تليوم لومينال و غددي در روز بيستم سيكل قاعدگي (LH+6) (زمان پنجره لانه‌گزيني) بررسي شده است. مواد و روشها: بافت اندومتر از دو گروه كنترل و تحت مطالعه مراجعه كننده به مركز ناباروري بيمارستان الزهراء دانشگاه علوم پزشكي و خدمات بهداشتي، درماني تبريز در طي سال‌هاي 82-80 در روز LH+6 با استفاده از كاتتر پايپل از فوندوس رحم دريافت شد. گروه كنترل (5=n) زنان بارور طبيعي بودند كه داروي محرك تخمك‌گزاري دريافت نكرده بودند و گروه مطالعه (10=n) زناني نابارور بودند كه به دليل مشكل همسر تحت درمان با پروتكل استاندارد طولاني مدت تحريك تخمك گزاري بودند كه جنين در اين زوجين تشكيل نشده بود. پس از آماده سازي نمونه براي ميكروسكوپ نوري و الكتروني، عكسبرداري از نمونه ها انجام شد و مطالعات كمي و كيفي (مورفولوژيك و مورفومتريك) انجام شد و نتايج حاصله با استفاده از روش آماري Unpaired Student T test مقايسه گرديد. نتايج: نتايج به دست آمده وجود سيستم كانال‌هاي هسته‌اي (NCS)، ميتوكندري‌هاي غول پيكر و واكوئل‌هاي كليگوژن را در هر دو گروه نشان داد. آناليز‌ها نشان داد كه نسبت‌هاي حجمي ارگانل‌ها در اپي‌تليوم لومينال و غددي از جمله يوكروماتين به هسته، RER به سلول و ميتوكندري به سلول در گروه مطالعه نسبت به گروه كنترل به طور معني‌داري افزايش داشت(05/0P<) كه نشانه فعال بودن اين سلول‌ها نسبت به سلول‌هاي گروه كنترل مي‌باشد. نتيجه گيري: از نتايج فوق مي‌توان استنباط كرد كه داروهاي فوق تكامل طبيعي اندومتر را در فاز مياني لوتئال كه مقارن با زمان كاشته شدن جنين مي‌باشد به هم زده و باعث كاهش ميزان لانه‌گزيني خواهند شد. لذا انجام ART بدون استفاده از داروهاي محرك تخمك گزاري مي‌تواند ميزان لانه گزيني موفق را افزايش دهد. Introduction: The use of ovulation induction drugs such as: GnRHa, HMG and HCG to induce super ovulation and harvest more oocyte, known as long protocol, is now a commonplace in Assisted Reproductive Techniques (ART). Recent studies and experiences indicate that the rate of successful implantation in stimulatory cycles is less than natural cycles. In the present study we have investigated the possible effects of the above mentioned drugs on ultra structures of human endometrial tissues (luminal and glandular epithelium) on the 20th day of menstrual cycle (LH+6). Materials and Methods: Biopsies were obtained from infertile women who were under super ovulation treatment and from fertile women (as control) who referred to infertility center of Tabriz University of Medical Sciences between 2001- 2003, on day LH+6. The control group (n=5) were normal fertile women who had not received ovulation induction medications and the study group (n=10) were under standard long protocol but the embryo had not been formed due to male factor problem. After preparation and taking light and electron micrographs photographs from samples, qualitative and quantitative evaluations (morphologic and morphometric) were accomplished and the data were compared using unpaired student t test. Results: Qualitative results revealed the presence of nuclear channel system (NCS), vacuoles of glycogen & giant mitochondria in both groups. Quantitative analysis showed that volume fraction of organelles in glandular & luminal endometrial epithelium such as euchromatin to nucleus, RER to cell, mitochondria to cells in test group were significantly higher than those in the control group (P<0.05) which shows a higher state of activation than those in the controls. Conclusion: These results suggest that ovulation drugs distort the normal development of endome-trium in midluteal phase, coincident with implantation window, and consequently decrease the imp-lantation success rate. Therefore, ART protocols without the use of ovulation induction drugs may improve the successful implantation rate. ناباروری، اندومتر، مورفومتری، داروهای محرک تخمک‌گذاری، لانه گزینی، پروتکل طولانی مدت، اپی تلیال اندومتر Infertility, Endometrium, Morphometry, Ovulation induction drugs, Implantation, Long protocol, Endometrial epithelium 105 115 https://www.jri.ir/article/146 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/146.pdf ParvizBazyHistology Department, Faculty of Medicine, Tabriz Medical Sciences University, Tabriz, Iranپرويزبَزي338MaerefatGhaffariReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranمعرفتغفاري نوینmghaffarin@yahoo.com71JafarSoleimaniradAnatomy Department, Faculty of Medicine, Tabriz Medical Sciences University, Tabriz, Iranجعفرسليماني راد163Shir AhmadSaraniAnatomy Department, Faculty of Medicine, Zahedan Medical Sciences University, Zahedan, Iranشير احمدساراني165LaeyaFarzadiDepartment of Obstet . and Gynecol . of Tabriz University of Medical Science, Tabriz, Iranلعيافرزدي117AliehGhasemzadehDepartment of Obstet . and Gynecol . of Tabriz University of Medical Science, Tabriz, Iranعاليهقاسم زاده166RahimTahmasebiDepartment of Statistic, Faculty of Medicine, Boshehr University of Medical Sciences, Bushehr, Iranرحيمطهماسبي339

en اثر مهاري مايع رويي كشت سلول‌هاي دسي‌جواي موش بر عرضه آنتي‌ژن توسط سلول‌هاي دندريتيك مقدمه: با وجود اينكه آنتي‌ژن‌هاي جنيني براي سيستم ايمني مادر بيگانه هستند، ولي معمولاً جنين دفع نمي‌شود و در تمام مدت حاملگي توسط سيستم ايمني مادر تحمل مي‌گردد. مكانيسم‌هاي ايمونولوژيكي كه جنين را از خطر دفع شدن حفاظت مي‌كنند هنوز كاملاً شناخته نشده‌اند. يكي از نظريه‌هاي مهم در اين زمينه، وجود فاكتورهاي سركوب‌گر ايمني در محل تماس مادر- جنين است كه موجب سركوب پاسخ‌هاي ايمني مادر بر عليه جنين مي‌شوند. عليرغم مطالعات وسيعي كه در مورد تأثير مايع رويي كشت سلول‌هاي دسي‌جوا و جفت بر روي عملكرد سلول‌هاي مختلف سيستم ايمني صورت گرفته، تاكنون هيچ مطالعه‌اي در مورد تأثير اين عوامل بر روي عملكرد سلول‌هاي دندريتيك به عنوان مهمترين سلول‌هاي پاسخ ايمني ذاتي انجام نگرفته است. هدف اين مطالعه بررسي اثر مايع رويي محيط كشت سلولهاي دسي‌جوا بر عرضه آنتي‌ژن توسط سلولهاي دندريتيك در شرايط in vivo بود. مواد و روشها: مايع رويي كشت 48 ساعته سلول‌هاي دسي‌جواي موش‌هاي حامله آلوژن(Balb/c×C57BL/6) در روز دوازدهم حاملگي جمع‌آوري شد و تاثير آن روي عرضه آنتي‌ژن توسط سلولهاي دندريتيك مورد ارزيابي قرار گرفت. سلول‌هاي دندريتيك طحال موش‌هاي Balb/c با استفاده از روش‌هاي چهار مرحله‌اي شامل هضم آنزيمي بافت توسط كلاژناز، جداسازي سلول‌هاي كم‌چگال با استفاده از گراديان اپتي‌پرپ (Optiprep)، اتصال به پلاستيك و كشت شبانه تخليص گرديد. خلوص سلول‌هاي دندريتيك با استفاده از آنتي‌بادي ضد CD11c به روش فلوسيتومتري تعيين شد. سلول‌هاي دندريتيك در طي كشت شبانه با آنتي‌ژن بارگذاري شدند. در برخي از كشت‌ها سوپ دسي‌جوا به نسبت 5%، 10% و 20% به سلول‌هاي دندريتيك اضافه شد. سلول‌ها‌ي مزبور به كف پاي موش‌هاي هم‌نژاد تزريق و پس از 5 روز غدد لنفاوي ناحيه‌اي خارج گرديد. سلول‌هاي غدد لنفاوي در مجاورت آنتي‌ژن كشت داده شدند و ميزان تكثير سلول‌ها در روز چهارم با اضافه كردن تيميدين راديواكتيو اندازه‌گيري شد. نتايج: نتايج حاصل نشان داد كه سلول‌هاي دندريتيك بارگذاري شده با آنتي‌ژن پس از تزريق به موش لنفوسيت‌هاي اختصاصي به آنتي‌ژن را شديداً حساس مي‌كنند، به طوري كه تحريك مجدد لنفوسيت‌هاي مذكوربا آنتي‌ژن اوليه موجب تكثير بسيار شديد اين سلول‌ها مي‌گردد (363289210cpm=). اضافه كردن مايع رويي كشت سلول‌هاي دسي‌جوا در تمام غلظت‌هاي مورد استفاده بر روي كشت سلول‌هاي دندريتيك توانايي عرضة آنتي‌ژن توسط اين سلول‌ها را به طور قابل ملاحظه‌اي مهار كرد و ميزان تكثير لنفوسيت‌هاي حساس شده با سلول‌هاي دندريتيك مذكور در تحريك مجدد با آنتي‌ژن به طور معني‌داري كاهش يافت (582 6200 cpm=) ( 0001/0 p<). نتيجه‌گيري: اين اولين گزارش در زمينه اثر مايع رويي كشت سلولهاي دسي‌جوا بر عملكرد سلولهاي دندريتيك و عرضه آنتي‌ژن توسط آنها است. به نظر مي‌رسد مهار عرضه آنتي‌ژن توسط سلولهاي دندريتيك يكي از راه‌كارهاي تحمل ايمونولوژيك مادر نسبت به جنين باشد، چرا كه اين سلولها به عنوان قويترين سلولهاي عرضه‌كننده آنتي‌ژن مي‌توانند آنتي‌ژنهاي پدري را به لنفوسيت‌هاي مادر عرضه كرده و موجب القاي پاسخ‌هاي مخرب ايمونولوژيك بر عليه جنين گردند. Introduction: Despite the unrecognized nature of fetal antigens for maternal immune system, the fetus is usually not rejected and is rather sustained by maternal immune system. The immunological mechanisms that protect the fetus from rejection are not completely understood. One of the main hypotheses is the appearance of immuno-suppressive factors in the feto-maternal interface that suppress maternal immune responses against the fetus. Although the effects of decidual or placental cell culture supernatants on the function of different immune cells have been studied, the effects of such factors on dendritic cells (DCs) have not been evaluated yet. In this study the immunomodulatory activity of decidual cell culture supernatants on in vivo antigen presentation by DCs has been addressed. Materials and Methods: Decidual cells obtained from the uteri of allogenic pregnant mice (Balb/c× C57BL/6) on day 12 post conception, were cultured for 48 hours and supernatants collected. DCs were purified from Balb/c mice spleens by a four step method including collagenase digestion of splenic tissues, selection of low density cells by Optiprep density gradient centrifugation, plastic adherence and overnight culture. The purity of dendritic cells was detected by flow cytometry method using anti CDllc antibodies. During overnight cultures, DCs were pulsed with antigen. In some cultures decidual supernatants were added at 5%, 10% or 20% fractions of the final volume. Antigen pulsed DCs were injected into the footpads of syngeneic mice and after 5 days, draining lymph nodes were excised. Lymph node cells of immunized mice were cultured in the presence of antigen and the rates of cell proliferation were measured on the 4th day by thymidine incorporation. Results: The results showed that antigen-pulsed DCs primed antigen-specific lymphocytes efficiently and the primed lymphocytes did proliferate vigorously in response to recall antigen in vitro (cpm=89210 3632). Treatment of DCs with decidual culture supernatants by any concentration, markedly blocked antigen presention by these cells and significantly reduced the extent of antigen-specific proliferation of lymphocytes primed with such DCs. (cpm= 6200582) (p<0.0001). Conclusion: To our knowledge this is the first report on the effect of decidual culture supernatants on antigen presentation by DCs. It seems that inhibition of antigen presentation by DCs is one of the main mechanisms of maternal immunological tolerance to the fetus since DCs, as the most potent antigen presenting cells, could potentially present paternal antigens to maternal T lymphocytes and thereby provoke destructive immunological responses to the fetus. سلول های دندریتیک، عرضه آنتی ژن، دسی جوا، مایع رویی کشت، بارداری، جنین Dendritic cell, Antigen presentation, Decidua, Cell culture supernatant, Pregnancy, Fetus 115 129 https://www.jri.ir/article/147 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/147.pdf Amir HassanZarnaniReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranامیرحسنزرنانی241Seyyed MohammadMoazzeniImmunology Department, Faculty of Medical Science, Tarbiat Modarres University, Tehran, Iranسيد محمدموذنيmoazzeni@dr.com242FazelShokriImmunology Department, Faculty of Medical Science, Tehran University of Medical Science, Tehran, Iranفاضل شكري 140MojdehSalehniaAnatomy Department, Faculty of Medical Sciences, Tarbiyat Modares University, Tehran, Iranمژدهصالح نيا243MahmoodJeddi-TehraniReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranمحمود جدی‌تهرانی54

en بررسي ارتباط بين سطح ماركرهاي ليپيد پراكسيداسيون در پلاسماي سمينال و تحرك اسپرم مقدمه: اختلال در تحرك اسپرم يكي از عوامل دخيل در ناباروري مردان است. تمامي فاكتورهايي كه باعث آستنواسپرمي مي‌شوند به طور كامل شناخته نشده‌اند. يكي از فاكتورهايي كه مي‌تواند باعث آستنواسپرمي گردد، استرس اكسيداتيو ناشي از گونه‌هاي فعال اكسيژن (ROS) است. هدف از اين مطالعه مقايسه پراكسيداسيون ليپيدي، از طريق اندازه‌گيري يك ماركر جديد (ايزوپروستان F2α) و مالون دي‌آلدئيد در پلاسماي سمينال مردان نرمواسپرميك و آستنواسپرميك و ارتباط آن با قدرت تحرك اسپرم است. مواد و روشها: مطالعه حاضر از نوع مورد- شاهدي، شامل 15 نمونه نرمواسپرميك به عنوان گروه شاهد و 15 نمونه آستنواسپرميك به عنوان گروه مورد بود. سطح ايزوپروستان F2α پلاسماي سمينال به روشEIA با استفاده از كيت تجاري موجود اندازه‌گيري شد. ميزان مالون دي‌آلدئيد با روش تيوباربيتوريك اسيد (TBA) اندازه‌گيري گرديد. جهت مقايسه داده‌ها، بين دو گروه از آزمون آماري Mann-Whitney مستقل استفاده شد. بررسي همبستگي بين پارامترهاي كيفيت اسپرم و غلظت ايزوپروستان F2α و نيز مالون دي‌آلدئيد با استفاده از آناليز همبستگي Spearman انجام شد. كليه آزمون‌هاي آماري به صورت دو دنباله‌اي با α برابر 05/0 در نظر گرفته شد. نتايج: ميانگين سطوح ايزوپروستان F2α داراي اختلاف معني‌داري بين دو گروه نبود (05/0p>). اما متوسط سطح مالون دي‌آلدئيد اختلاف معني‌داري را بين اين دو گروه نشان داد(05/0p<). سطح ايزوپروستان F2α و مالون دي‌آلدئيد هر دو داراي همبستگي معكوس معني‌داري با قدرت تحرك اسپرم بود(05/0p<). نتيجه‌گيري: مطالعه حاضر نشان داد كه پراكسيداسيون ليپيدي غشاي اسپرم، ممكن است به عنوان يك عامل مهم در كاهش قدرت تحرك اسپرم مطرح نباشد اما براي حصول به يك نتيجه قطعي نياز به انجام بررسي‌هاي بيشتر مي‌باشد. Introduction: Although all leading causes of impaired sperm motility are not completely understood, poor sperm forward motility (asthenozoospermia) is considered to contribute to the infertility of a significant number of males. One of the major factors that can potentially cause asthenozoospermia is oxidative stress induced by reactive oxygen species (ROS). The aim of this study was to investigate lipid peroxidation by measuring a novel marker of lipid peroxide-tion, F2α-isoprostane, and malondialdehyde (MDA) in seminal plasma of normozoospermic vs. asthenozoospermic men, and their relationship with sperm motility. Materials and Methods: We designed a case-control study with a total subject of 30 males. After semen analysis subjects were determined to be either normozoospermic, as the control group (n=15), or asthenozoospermic, as the case group (n=15). Seminal plasma level of F2α-isoprostane was measured using a commercially available enzyme immunoassay (EIA) kit. The amount of MDA was determined by the thiobarbituric acid (TBA) assay. The Mann-Whitney test was used to compare results of the two groups. Coefficients of correlation between sperm quality parameters and the concentration of Isoprostan F2α and MDA were calculated using Spearman’s correlation analysis. Results: The mean level of F2α-isoprostane did not show a significant difference between the two groups (p>0.05). But, the difference of mean MDA between the two groups was statistic-ally significant (p<0.05). Sperm motility was inversely correlated with both F2α-isoprostane and MDA levels (p<0.05). Conclusion: Our results suggest that sperm membrane lipid peroxidation might not have a significant role in asthenozoospermia etiology, but further investigations are needed for confirmation. قدرت تحرک اسپرم، ایزوپروستان F2a، مالون دی آلدئید، پلاسمای سمینال، آستنواسپرمی، نرمواسپرمی، پراکسیداسیون چربی Lipid peroxidation, Sperm motility, F2a-Isoprostane, Malondialdehyde, Seminal plasma, Asthenospermia, Normospermia 129 139 https://www.jri.ir/article/148 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/148.pdf AliKhosrowbeygiDepartment of Clinical Biochemistry, Drug Applied Research Center, Tabriz University of Medical , Tabriz, Iranعليخسروبيگي284NosratollahZarghamiDepartment of Clinical Biochemistry, Drug Applied Research Center, Tabriz University of Medical , Tabriz, Iranنصرت‏اللهضرغاميnzarghami@hotmail.com225JafarNouroozzadehClinical Biochemistry Department, Faculty of Medicine, Urmia Medical Sciences University, Urmia, Iranجعفرنوروززاده227MaerefatGhaffariReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranمعرفتغفاري نوین71

en بررسي تأثير داروي كتوتيفن به عنوان بلاك كننده ماست سل بر روي پارامترها و كروماتين هسته اسپرم در مردان نابارور با علت ناشناخته مقدمه: ماست سل‌ها در التهاب و افزايش حساسيت و فيبروز نقش مهمي را ايفا مي‌نمايند. اين سلولها به طور طبيعي در اكثر بافت‌هاي محيطي از جمله بيضه وجود دارند. ولي مطالعات نشان داده است كه تعداد آنها در بيضه مردان نابارور به طور چشمگيري افزايش مي‌يابد و احتمالاً موجب ايجاد فيبروز در اطراف لوله‌هاي سمينيفرس گشته و منجر به اختلالات اسپرماتوژنز مي‌شود. به نظر مي‌رسد درمان با ماست سل بلاكرها مانع از رهائي مواد وازواكتيو و در نتيجه كاهش التهاب و فيبروز در اين بافت گشته كه در نهايت منجر به بهبود اسپرماتوژنز مي‌گردد. هدف از اين مطالعه بررسي تاثير داروي كتوتيفن بر روي پارامترهاي اسپرمي و كروماتين هسته اسپرم در بيماران نابارور مي‌باشد. مواد و روشها: اين مطالعه به صورت آينده‌نگر بر روي 10بيمار اوليگواسپرم و 14 بيمار غير اوليگواسپرم نابارور، مراجعه كننده به مركز باروري و ناباروري اصفهان، بدون علت زنانه و با ميزان طبيعي هورمون LH،FSH و تستوسترون، تحت درمان با داروي كتوتيفن ( با دوز mg1 دو بار در روز به مدت 3 ماه) انجام گرفت. پارامترهاي اسپرمي و كروماتين هسته اسپرم (رنگ‌آميزي CMA3 و آنيلين‌بلو) قبل از درمان، 45 و 90 روز پس از درمان بررسي شد و نتايج قبل و بعد از درمان با استفاده از نرم افزار SPSS به روش Paired samples t-student test مقايسه گرديد. نتايج: در گروه اوليگواسپرم45 روز پس ازدرمان از بين تمام پارامترها فقط حجم سيمن افزايش معني‌داري را نشان داد(005/0=P). اما 90 روز بعد از درمان ميانگين حجم سيمن، تعداد كل اسپرم، درصد اسپرم با مورفولوژي طبيعي، اسپرم با مورفولوژي سر طبيعي و اسپرم با هيستون طبيعي افزايش معني‌داري داشت (05/0=P). همچنين درصد تحرك اسپرم به طور معني‌داري نسبت به قبل از درمان كاهش نشان داد(025/0=P). در اين گروه 2 مورد حاملگي گزارش شد(20%). در بيماران غير اوليگواسپرم نابارور ميانگين تعداد اسپرم 45 روز بعد از درمان نسبت به قبل از درمان كاهش معني‌داري داشت (03/0=P) ولي پس از 3 ماه درمان افزايش غير معني‌داري نشان داد كه نزديك به ميزان قبل از درمان بود(05/0P>). همچنين 90 روز پس از درمان درصد اسپرم با مورفولوژي طبيعي، اسپرم با مورفولوژي سر طبيعي و اسپرم با هيستون طبيعي به طور معني‌داري افزايش يافته بود و درصد اسپرم با نقص پروتامين كاهش معني‌داري داشت (05/0P). در اين گروه 2 مورد حاملگي گزارش شد(3/14%). ضمناً اختلاف معني‌داري در ميزان هورمون‌هاي تستوسترون، FSH وLH در هر دو گروه قبل و بعد از درمان مشاهده نشد (05/0P>). نتيجه گيري: با توجه به بهبود اسپرم و كروماتين هسته اسپرم در بيماران تحت مطالعه به نظر مي‌رسد كه داروي كتوتيفن به عنوان ماست سل بلاكر در درمان ناباروري با علت ناشناخته مي‌تواند مؤثر باشد. در ضمن از آنجائي كه درصد موفقيت باروري در روش‌هاي نوين درمان ناباروري وابسته به كيفيت اسپرم مي‌باشد؛ لذا پيشنهاد مي‌شود كه در بيماران فوق‌الذكر قبل از درمان جهت بهبود كيفيت اسپرم از اين دارو استفاده گردد. Introduction: Mast cells play an important role in inflammation, hypersensitivity and fibrosis. Mast cells are normally present in most of peripheral tissues including testes. Studies of literatures suggest that there is a prominent increase in number of testicular mast cells in testes of infertile patients which might result in peritubular fibrosis and consequently disruption in spermatogenesis. Therefore, it appears that treatment with mast cell blockers prevents mast cell release of vasoactive substances and thereby, reduction in inflammation and fibrosis might improve semen parameters. The aim of this study was to evaluate the effect of ketotifen, as a mast cell blocker, on semen parameters and sperm chromatin quality in infertile males. Materials and Methods: This prospective study was carried out on 10 oligospermic and 14 non-oligospermic infertile males, who referred to Isfahan Fertility and Infertility Center, all of cases had normal gonadotropin and testosterone levels, without female factor defect. The two groups were treated with 1mg ketotifen, twice daily for 3 months. Semen parameters and sperm chromatin (CMA3 and aniline blue staining) were assessed on days 0, 45 and 90 after ketotifen administration. Results were analyzed by SPSS software using paired samples student t-test. Results: In the oligospermic group, only seminal volume increased significantly on day 45 (P=0.005), however on day 90, seminal volume, total sperm density, percentage of normal morphology, normal head morphology and sperms with normal histone were increased significantly (P≤0.05), though sperm motility decreased (P=0.025). Two pregnancies were recorded in this group (20%). In non-oligospermic infertile males, the sperm density decreased significantly on day 45 compared to day 0(P=0.03), however, this value rebounded to pre-treatment value by day 90 (P>0.05). The percentage of sperms with normal morphology, normal head and normal histones increased significantly on day 90 (P≤0.05), whereas, percentage of protamine deficient sperm decreased significantly (P≤0.05). Two pregnancies were recorded in this group (14.3%). The mean values of FSH, LH and testosterone did not change significantly before and after treatment (P>0.05). Conclusion: Considering the improved sperm morphology and sperm chromatin quality, treatment with ketotifen as a mast cell blocker is advised for the treatment of unexplained infertility patients. Meanwhile, since the success rate of Assisted Reproduction Technique (ART) depends on the quality of sperm, pretreatment ketotifen is recommended for patients who undergo ART. ماست سل، کتوتیفن، کروماتین اسپرم، اولیگواسپرم، ناباروری، پارامترهای اسپرم Mast cell, Ketotifen, Sperm chromatin, Sperm Parameters, Oligospermia, Infertility 139 150 https://www.jri.ir/article/149 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/149.pdf SaraSoleimani AslAnatomy Department, Faculty of Medicine, Isfahan Medical Sciences University, Isfahan, Iranساراسليماني اصل340HomayounAbbasiDepartment of Urology, Faculty of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iranهمايونعباسي341Mohammad HosseinNasr-EsfahaniEmbryology Department, Royan Institute, Iranian Academic Center for Education, Culture & Research (ACECR), Tehran, Iraninfo@royaninstitute.org168ShahnazRazaviAnatomy Department, Faculty of Medicine, Isfahan Medical Sciences University, Isfahan, Iranشهناز رضوي 265MohammadMardaniAnatomy Department, Faculty of Medicine, Isfahan Medical Sciences University, Isfahan, Iranمحمدمردانی170

en مقايسه اثر دوز 400 &#956;g و 600 &#956;g ميزوپروستول واژينال در ختم حاملگي در سه ماهه دوم بارداري مقدمه: در موارد متعددي از جمله مرگ داخل رحمي جنين، پارگي زودرس كيسه آب، كوريوآمنيونيت و پره اكلامپسي، متخصصين زنان جهت حفظ سلامت مادر ناگزير به ختم حاملگي در سه ماهه دوم بارداري مي‌باشند. روش‌هاي ختم بارداري در رحم بزرگتر از 14 هفته شامل شروع خود به خودي انقباضات، شياف‌هاي واژينال پروستاگلاندينE1 وE2، اكسي‌توسين وريدي، تزريق داخل مايع آمنيوتيك موادي مانند پروستاگلاندين F2α ، اتاكرينيك اسيد و سالين هايپرتونيك است. ميزوپروستول يك 16 متيل آنالوگ پروستاگلاندين E1 مي‌باشد كه جهت پيشگيري از زخم معده استفاده مي‌شود و درحال حاضر به دليل اثرات انقباضي بر روي رحم (يوتروتونيك) و نرم‌كنندگي سرويكس در ختم حاملگي نيز استفاده مي‌شود. تاكنون در ايران تأثير اين دارو در ختم حاملگي طي سه ماهة دوم بارداري بررسي نشده است؛ لذا هدف از انجام اين كارآزمايي باليني مقايسه تأثير دو دوز g400 و g600 ميزوپروستول در ختم بارداري، عوارض مادري، مدت بستري و ميزان نياز به كورتاژ مي‌باشد تا بتوان روش موثر، ايمن و مقرون به صرفه‌اي را يافت كه در زمان كمتري باعث ختم حاملگي در سه ماهه دوم بارداري ‌شود. مواد و روشها: در يك كارآزمايي باليني 100 بيمار با انديكاسيون ختم حاملگي در سه ماهه دوم بارداري، طي 2 سال در بيمارستان ميرزا كوچك‌خان بستري و به طور تصادفي به دو گروه 50 نفري Aو B تقسيم شدند. در گروه A ميزوپروستول واژينالg 400 و در گروه B g 600 هر 12 ساعت و حداكثر 4 دوز در فورنيكس خلفي قرار داده شد و تأثير اين دو دوز در ختم حاملگي، عوارض مادري، مدت بستري و ميزان نياز به كورتاژ بررسي شد. براي مقايسه آماري نتايج از آزمون  2 و تست t استفاده شد. نتايج: نتايج حاصل از اين مطالعه نشان داد كه 84% در گروه A و80% در گروه B دفع كامل جنين و جفت داشتند. 14% در گروهA و20% در گروهB تحت كورتاژ تخليه‌اي قرار گرفتند. ميزان موفقيت درمان (خروج جفت و جنين به طور كامل) بعد از 48 ساعت در گروه A، 98% و در گروه B، 100% بود. زمان شروع القا تا خروج جنين در گروه B (7/62/9 ساعت) كوتاهتر از گروه A (7/72/12 ساعت) بود(003/0= P). همچنين اين زمان در افراديكه به علت مرگ داخل رحمي (8/24/7 ساعت) حاملگي ختم شد كوتاهتر از افرادي بود كه به علت پارگي كيسه آب (6/99/11ساعت) ختم حاملگي داشتند(005/0=P). زمان خروج جفت بعد از خروج جنين در گروه A كمتر بود (02/0=P). طول مدت بستري، عوارض مادري از جمله ميزان تهوع و استفراغ، اسهال، تب، درد شكمي غيرقابل تحمل و كاهش هموگلوبين در دو گروه تفاوت معني‌دار آماري نداشت. نتيجه گيري: ميزوپروستول واژينال، رژيمي كاملاً‌ مؤثر، ايمن و مقرون به صرفه در ختم حاملگي در سه ماهه دوم بارداري مي‌باشد و در صورت نياز به دفع سريع محصولات حاملگي مثل كوريوآمنيونيت و پره‌اكلامپسي مي‌توان از دوز g600 ميزوپروستول استفاده كرد. در غير اين صورت جهت كاهش هزينه از دوز g400 استفاده شود. Introduction: In a number of complications including intrauterine fetal death, premature rupture of membrane, chorioamniotitis and preeclampsia, gynecologists have to terminate the pregnancy in the 2nd trimester to save the mother’s life. The methods of pregnancy termination in a uterus larger than 14 weeks in size, include spontaneous contractions, PGE1 and PGE2 vaginal suppositories, intravenous oxytocin injection, intra amniotic injection of PGF2α, Ethacrynic Acid, and hypertonic saline. Misoprostol, a synthetic PGE1 analogue, which was developed for the prevention of peptic ulcer disease with potent uterotonic and cervical ripening activity, is nowadays applied in the management of obstetric problems like termination of pregnancy. The goal of the present clinical trial is to compare the effectiveness, side effects, hospitalization period and the need for surgical evacuation, when 400 μg and 600 μg Misoprostol is applied to terminate a second trimester pregnancy. Materials and Methods: One hundred women with medical indications for termination of pregnancy in the second trimester were recruited in Mirza Koochak Khan Hospital in 2002- 2003. They were randomly divided into two groups (each group with 50 cases). One group received 400 μg vaginal Misoprostol suppositories (Group A) and the other group 600 μg (Group B) every 12 hours in posterior fornix, upto a maximum total of 4 doses. For Comparison of the results in the two groups 2 and t- test were used. Results: In the group A, 84%, as compared to 80% in the group B, had a complete expulsion of the product of conception. Fourteen percent in group A and 20% in group B needed curettage. The success rate of treatment (complete expulsion of pregnancy products) after 48 hours was 98% and 100% in Group A and group B, respectively. The interval between induction and expulsion of fetus was shorter in the group B (9.26.7 hours) than in the group A (12.27.7 hrs, p=0.003) and in patients with intrauterine fetal death (7.42.8 hrs) compared with premature rupture of membrane (11.9 9.6 hrs, p=0.005). The placenta was expelled after the fetus with shorter interval in group A (p=0.02). There was no statistically significant difference between the two groups concerning the duration of hospitalization and maternal complications such as nausea, vomiting, diarrhoea, fever, unrelenting abdominal pain and hemoglobin drop. Conclusion: Vaginal administration of Misoprostol is a quite safe, efficient and cost effective method for termination of pregnancy in the second trimester. In emergency situations such as chorioamniotitis and preeclampsia, 600 μg dose might be recommended for rapid expulsion of products of conception, otherwise 400 μg dose is a less costly alternative. میزوپروستول، سه ماهه دوم بارداری، پارگی زودرس کیسه آب، ختم بارداری، مرگ داخل رحمی Misoprastol, Second trimester, Premature rupture of membrane, Intrauterine fetal death 150 158 https://www.jri.ir/article/150 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/150.pdf ShirinNiroomaneshDepartment of Obstet . and Gynecol Mirza Koochak Khan Hospital, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranشيريننيرومنشdrniromanesh@yahoo.com343Mojgan SadatHashemi FesharakiDepartment of Obstet . and Gynecol Mirza Koochak Khan Hospital, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranمژگان الساداتهاشمي فشاركي344

en اثرات فيبروم رحم بر لانه گزيني و سقط در سيكل هاي فن‌آوري كمك باروري (ART) در بيماران نابارور مقدمه: مطالعات نشان مي‌دهد حدود 15-10% زوجيني كه در سنين باروري قراردارند با مشكل ناباروري مواجه مي‌باشند. از طرفي حدود 20% از تمامي زنان در دورة باروري داراي ميوم هستند. اگرچه ميوم علت اوليه ناشايعي براي ناباروري است و به عنوان علت منفرد فقط در درصد كمي از بيماران نابارور گزارش مي‌شود، ولي با توجه به اهميت ناباروري در طب زنان و شيوع فيبروم رحمي در سنين توليدمثل و اختلاف نظري كه در مطالعات راجع به اثر فيبروم بر روي باروري وجود دارد، برخورد صحيح با فيبروم در بيمار نابارور از اهميت خاصي برخوردار است. لذا با توجه به تناقضات موجود در نتايج حاصل از مطالعات محققين در خصوص تأثير ميوم بر موفقيت درمان ناباروري، مطالعه حاضر با هدف تعيين اثر فيبروم رحم بر احتمال لانه‌گزيني و سقط در سيكل‌هاي فن‌آوري كمك باروري انجام شده است. مواد وروشها: در اين مطالعة هم گروهي آينده‌نگر، 120 سيكل فن‌آوري كمك باروري در بيماران نابارور داراي فيبروم و 240 سيكل فن‌آوري كمك باروري در بيماران نابارور فاقد فيبروم مراجعه كننده به بيمارستان شريعتي در سال‌هاي 81 ـ1380 تحت مطالعه قرار گرفته و اثرات فيبروم روي ميزان لانه‌گزيني و وقوع سقط پس از حذف فاكتورهاي مخدوش‌كننده با استفاده از مدل لجستيك رگرسيون مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج: نتايج نشان داد كه لانه‌گزيني در افراد داراي فيبروم و فاقد فيبروم به ترتيب 7/16% و 7/28% بود كه اختلاف از نظر آماري معني‌دار است(7/2-1/1=CI، 72/1=OR، 014/0=P). ارتباط مذكور پس از حذف فاكتورهاي مخدوش كننده واضح‌تر شد؛ به طوريكه OR تعديل شده از 72/1 به عدد 17/2 افزايش يافت. ميزان لانه‌گزيني در فيبروم‌هاي با اندازة كمتر از cm3 بيشتر از فيبروم‌هايcm5-1/3 بود. ميزان سقط در افراد داراي فيبروم‌ و فاقد فيبروم به ترتيب 4/71% و 9/34% بود كه نشان داد سقط به طور معني‌دار در افراد داراي فيبروم‌ حتي پس از حذف ساير فاكتورها بيشتر است(024/0=p). نتيجه‌گيري: در مطالعه حاضر اثرات منفي فيبروم روي لانه‌گزيني و افزايش سقط را حتي پس از حذف فاكتورهاي مخدوش كننده مشاهده كرديم، ولي انجام كارآزمايي‌هاي باليني جهت بررسي تاثير جراحي انواع فيبروم با اندازه‌هاي مختلف قبل از درمان ناباروري، ضروري است. Introduction: Surveys indicate that 10-15% of couples in reproductive ages are infertile. Fur-thermore, 20% of women will develop a fibroid during their reproductive life. Fibroid is infer-quently considered as a sole primary etiology of infertility. However, Considering the signify-cance of infertility in gynecology and the prevalence of uterine fibroids in reproductive age, as well as the discrepancies in the results of different studies regarding the impact of fibroids on fertility, accurate management of fibroids in infertile cases deserves greater Consideration. Considering the disagreements in this background, the present study was designed to study the effects of uterine fibroids on implantation and abortion in assisted reproductive techniques. Materials and Methods: In our cohort study 120 and 240 ART cycles in infertile patients with & without fibroma, respectively, admitted to Shariati Hospital in 2001-2003, were assessed for the effects of fibroids on implantation and abortion by using logistic regression analysis for confounding variables. Results: Successful Implantation in patients with and without fibroma was 16.7% and 28.7% respectively, with a statistically significant difference (P=0.014, OR=1.72, CI=1.1– 2.7). This relation was more prominent after logistic regression analysis for confounding variables, raising the adjusted OR from 1.72 to 2.17. Implantation rate, in less than 3 cm fibroma was more than 3.1 - 5 cm fibroma. Abortion rates in patients with and without fibroma were 71.4% & 34.9% respectively, that indicates abortion rate is significantly higher in the presence of fibroids even after elimination of other factors (P=0.024). Conclusion: In this study the negative effect of fibroma on implantation and increasing rate of abortion were obtained by logistic regression analysis, however, further clinical trials are essential to verify the competence of operative resection of different size fibroids to improve the outcome of ART. ناباروری، لانه گزینی، سقط، لیومیوم، مطالعه هم گروهی، روشهای کمک باروری، فیبروم رحمی Infertility, Fibroma, Implantation, Abortion, Leiomyoma, Cohort study, Assisted Reproductive Techniques 159 170 https://www.jri.ir/article/151 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/151.pdf LeiliSafdarianDepartment of Obstet . and Gynecol Shariati Hospital, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranليليصفدريانsafdarian@sina.tums.ac.ir345ReyhanehPirjaniDepartment of Obstet . and Gynecol Shariati Hospital, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranريحانهپيرجاني346AbbasRahimi ForoushaniEpidemiology Department, Faculty of Publi Health, Tehran Medical Sciences University, Tehran, Iranعباسرحيمی فروشاني347KazemMohammadEpidemiology Department, Faculty of Publi Health, Tehran Medical Sciences University, Tehran, Iranکاظممحمد313HojjatallahSaeidi SaeidabadyDepartment of Obstet . and Gynecol ,Shariati Hospital, Tehran Medical Sciences University, Tehran, Iranحجت الله سعيدي سعيد آبادي 100

en بررسي نقش آموزش‌هاي رفتاري- شناختي بر كاهش اضطراب خانم‌هاي مبتلا به ناباروري اوليه تحت درمانGIFT و ZIFT مقدمه: ناباروري‌ يك‌ بحران‌ پيچيده‌ زندگي‌ است‌ كه‌ منجر به‌ فشارهاي‌ عميق‌ عاطفي‌ و رواني‌ بر زوجين‌ مي‌شود. در واقع ناباروري‌ و مراحل‌ درمان‌ آن‌ زمينه‌هاي‌ به وجود آمدن‌ استرس‌ است. دوره‌هايي‌ از اميدواري‌ كه‌ به‌ دنبال‌ غلبه‌ برنااميدي‌ در طول‌ درمان‌ پيش مي‌آيد، با هزينه‌هاي‌ بالا و ميزان‌ موفقيت‌ پائين‌ درمان‌هاي‌ پزشكي‌ مي‌تواند به‌ افسردگي، اضطراب‌ و ... منجر شود. از آنجائي‌ كه‌ قسمتي‌ از موفقيت‌ برنامه‌هاي‌ كمك‌ باروري‌ به‌ شيوه‌هاي‌ سازگاري‌ با اضطراب‌ و استرس‌ ناشي‌ از درمان‌ بستگي‌ دارد، پژوهشي‌ شبه‌تجربي‌ به‌ روش‌ كارآزمايي‌ باليني‌ با هدف‌ تعيين‌ تأثير يكي‌ از تكنيك‌هاي‌ درمان‌ رفتاري- شناختي‌ بر كاهش‌ اضطراب‌ خانم‌هاي‌ نابارور اوليه‌ تحت‌ درمان‌ با روش‌هاي GIFT و ZIFT مراجعه‌ كننده‌ به‌ بخش‌ درمان ناباروري‌ بيمارستان‌ شريعتي‌ تهران‌ ازتيرماه تا بهمن ماه سال 1381 انجام گرفت. مواد و روشها: تعداد 60 نفر خانم تحت درمان در دو گروه‌ تجربي‌ و كنترل‌ قرار گرفتند(30 نفر گروه تجربي و 30 نفر گروه كنترل). دو گروه‌ درابتداي‌ مطالعه‌ (روز 21 سيكل‌ قاعدگي‌) توسط‌ آزمون‌ اضطراب‌ حالت وصفت اشپيل‌ برگر مورد ارزيابي‌ قرار گرفتند. سپس‌ در گروه‌ تجربي‌ مداخله‌ آموزش‌هاي‌ رفتاري- شناختي‌ شامل‌ بازسازي‌ شناختي‌ و آرام‌سازي‌ تنفسي‌ به‌ مدت‌ 15 تا 20 روز انجام شد؛ ولي‌ در مورد گروه‌ كنترل‌ مداخله‌اي‌ اعمال‌ نشد. سپس‌ ميزان‌ اضطراب‌ حالت و صفت‌ دو روز قبل‌ از انجام عمل‌ GIFT و ZIFT (روز10 سيكل‌ قاعدگي‌) و همچنين‌ دو روز بعد از انجام‌ عمل‌ GIFT و ZIFT در هر دو گروه‌ مورد ارزيابي‌ قرارگرفت‌. نتايج: نتايج‌ پژوهش‌ نشان‌ داد ميانگين‌ اضطراب‌ حالت و صفت‌ در بدو مطالعه‌ و در پايان‌ مطالعه‌ در دو گروه‌ اختلاف‌ آماري‌ معني‌داري‌ نداشت. اما ميانگين‌ اضطراب‌ حالت (002/0=‍P) ‍ و صفت ‌(028/0=P) حين‌ مطالعه‌ در دو گروه‌ اختلاف‌ معني‌داري‌ داشت؛ به‌ طوريكه‌ در گروه‌ تجربي‌ كاهش‌ چشمگيري‌ در اضطراب‌ حين‌ مطالعه‌ (قبل‌ از عمل‌ جراحي) مشاهده‌ شد. همچنين‌ اختلاف‌ معني‌داري‌ بين‌ ميانگين‌ اضطراب‌ حالت و صفت‌ ‌ بدو و حين‌ مطالعه‌ در گروه‌ تجربي‌ وجود داشت‌ (000/0=‍P) ولي‌ در گروه‌ كنترل‌ تفاوت‌ معني‌داري‌ وجود نداشت‌. به‌ علاوه‌ اختلاف‌ معني‌داري‌ بين‌ ميانگين‌ تفاوت‌ اضطراب‌ ‌حالت و صفت‌ حين‌ و پايان‌ مطالعه‌ و بدو و پايان‌ مطالعه‌ بين دو گروه‌ وجود داشت‌ (05/0< P ). نتيجه‌گيري: نتايج‌ مطالعه‌ نشان‌ داد كه‌ آموزش‌هاي‌ رفتاري-‌ شناختي‌ در كاهش‌ اضطراب‌ خانم‌هاي‌ نابارور اوليه‌ تحت‌ درمان‌ با روش‌هاي ART مؤثر است‌. همچنين‌ يافته‌هاي‌ مطالعه‌ نشان‌ داد كه‌ خانم‌هاي‌ نابارور تحت‌ مداخله‌ آموزش‌هاي‌ رفتاري‌ شناختي‌ كه‌ در پايان‌ مطالعه‌ از اضطراب‌ كمتري‌ برخوردار بودند، بطور معني‌داري‌ درمان‌ موفقيت‌آميز بيشتري‌ را در مقايسه با گروه كنترل داشتند. با توجه‌ به‌ نقش‌ آموزش‌هاي‌ رفتاري‌- شناختي‌ و حمايت‌ عاطفي‌ افراد نابارور تحت‌ درمان‌‌ در كاهش‌ اضطراب‌ و بالا بردن‌ ميزان‌ موفقيت‌ روش‌هاي درماني‌، پيشنهاد مي‌شود در مراكز درمان ناباروري‌ برنامه‌هاي‌ آموزشي‌ و حمايتي‌ توسط‌ تيم‌ درماني‌ بويژه‌ روانشناسان‌ تدوين‌ و اجرا گردد. Introduction: Infertility is a complex crisis in life that leads to psychological and emotional stress in couples. Infertility and its treatment are breeding grounds for stress. Cycles of hope followed by crushing disappointment, along with the high costs and low success rates of medical therapies, can lead to depression, anxiety and many other psychological problems. Since, the success in programs called Assisted Reproduction Technology (ART) depend on the adjustment strategies to anxiety and stress which significantly arise during treatment procedures, a quasi experimental research project was designed to determine the effects of one of the behavioral-cognitive techniques on reduction of anxiety in women with primary infertility who undergo GIFT/ZIFT, in infertility clinic of Shariati Hospital during July- Febuery 2002. Materials and Methods: The sample group composed of 60 women with primary infertility who were allocated into two experimental (n=30) and control (n=30) groups. The preliminary evaluation of the state and trait anxiety of all subjects was conducted on day 21 of the menstrual cycle by Spielberger Anxiety Inventory. The intervention in the experimental group included a behavioral cognitive training program, cognitive restructuring and relaxation for 15-20 days. The control group received only routine cares. The state and trait anxiety were again evaluated in all participants 2 days before and 2 days after the operation. Results: Results showed that the state and trait anxiety scores at the beginning and the end of study were not significantly different between the two groups. But the state and trait anxiety scores before GIFT/ZIFT operations were significantly lower in the experimental group (P=0.002 and 0.028, respectively). The state and trait anxiety was significantly different between before and after intervention in experimental group (p=0.0001), but not in control group. The mean variation of state and trait anxiety from following intervention to after study and form before intervention to after study was significantly different in the two groups (p<0.05). Conclusion: The results showed that behavior cognitive education are effective in reduction of anxiety in primary infertility cases that undergo ART treatment. Besides, in women who showed anxiety reduction following intervention, the rate of successful treatment was significantly higher compared with the control group. Concerning the positive effect of behavior cognitive education and emotional support of infertile cases on reduction of anxiety and improvement of success rate, we recommend, the instructional and supportive programs to be promoted by the expert teams including psychologists. آموزش های رفتاری- شناختی، اضطراب، ناباروری، GIFT، ZIFT، روشهای کمک باروری Cognitive- behavioral eduation, Anxiety, Infertility, GIFT, ZIFT, Assisted Reproductive Techniques 170 181 https://www.jri.ir/article/152 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/152.pdf VajihehGharaieDepartment of Psychology, Faculty of Psychology, Shahid Beheshti University, Tehran, Iranوجيههقرائيv_gharaie@yahoo.com348Mohammad AliMazaheriDepartment of Psychology, Faculty of Psychology, Shahid Beheshti University, Tehran, Iranمحمدعليمظاهري134AliSahebiDepartment of Psychology, Faculty of Psychology, Ferdosi University, Mashad, Iranعليصاحبي215SepidehPeivandiDepartment of Obstet . and Gynecol Faculty of Medicine, Sari University of Medical Sciences, Sari, Iranسپیدهپیوندی164MarziehAgha HossineiDepartment of Gynecology and Obstetrics ,Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranمرضيهآقاحسيني88

en معرفي يك مورد كيست پارااوارين بسيار بزرگ مقدمه: كيست پارااوارين كيستي با منشاء پريتونئال يا لوله‌اي و يا بقاياي مجاري ولف است. اين كيست معمولاً خيلي كوچك است و قطر آن حداكثر cm2 مي‌باشد كه در بيشتر موارد به طور اتفاقي در حين عمل مشخص مي‌شود. اين كيست‌ها در سونوگرافي، مشخصات كيست‌هاي خوش‌خيم تخمدان را دارند با اين تفاوت كه معمولاً كوچكتر و پايدار بوده و در كنار تخمدان قرار دارد. ممكن است گاهي اوقات مانند كيست‌هاي ديگر دچار چرخش، پارگي يا خونريزي گردند؛ اما اين كيستها به طور نادر ممكن است بسيار بزرگ شوند. هدف از معرفي اين مورد آشنايي با احتمال ايجاد كيست پارااوارين بسيار بزرگ و چگونگي تشخيص و درمان آن است. معرفي مورد: بيمار خانم 48 ساله‌اي با سابقه چهار زايمان به روش سزارين و بدون سابقة سقط (G4P4Ab0) بود كه با شكايت اتساع شكم و خونريزي واژينال به درمانگاه زنان بيمارستان شهيد يحيي نژاد بابل مراجعه نمود. در معاينه انجام شده شكم كاملاً متسع بود و توده‌اي با قوام نرم كه از لگن تا بالاتر از ناف كشيده شده بود در آن لمس مي‌شد. بيمار با تشخيص توده لگني كه بر اساس سونوگرافي ابدومينال تا بالاي ناف كشيده شده بود، تحت عمل لاپاراتومي قرار گرفت. در حين عمل رحم به ابعاد mm81×94×110 بزرگتر از حد طبيعي، تخمدان سمت راست طبيعي و تخمدان سمت چپ به ابعاد mm50×50 حاوي كيستي به قطره mm30 مشاهده شد. در كنار تخمدان سمت راست توده‌اي كيستيك از كنار اين تخمدان تا زير ديافراگم مشاهده شد. پس از برداشتن ml20 مايع درون كيست جهت نمونه سيتولوژي، ml2800 مايع باقيمانده از درون كيست ساكشن شد. سپس برداشتن كيست (كيستكتومي) و برداشتن رحم و لوله‌ها و تخمدان‌هاي دوطرف انجام شد. جواب پاتولوژي كيست پارااوارين بود. نتيجه‌گيري: براساس گزارشات متعدد ارائه شده در موارد مشادة كيست لگني در بررسي سونوگرافي، در صورتيكه تخمدانها در كنار كيست لگني مشاهده شوند، تشخيص كيست پارااوارين مي‌تواند يكي از اولين تشخيص‌ها باشد و بر اين اساس مي‌توان روش درماني را به روش تخلية كيست و سپس لاپاراسكوپي و يا لاپاراتومي انتخاب كرد. Introduction: Paraovarian cysts originate from peritoneum, tube or Wolfian ducts. They are usually very small and their maximum diameter is two centimeters, most often discovered accide-ntttally during the operation. In sonographic view, they have the same characteristics as ovarian cysts, being differentiated by smaller size, adjacency to ovary and persistence. Rupture, hemorrh-age and torsion of paraovarian cysts occasionally occur, but their voluminous enlargement rarely happens. The aim of the present case report is introduction of the probability, diagnosis and treat-ment of huge paraovarian cysts. Case Report: The patient was a 48 years old woman with history of four cesarean deliveries and no abortions (G4P4Ab0), referred to Gynecology Clinic of Shahid Yahya Nejad Hospital, Babol, complaining about abdominal distension and vaginal bleeding. In physical examination, a distend-ed abdomen with a soft tumor extended form pelvis to over umbilicus was palpable. Laparotomy was planned using sonographic diagnosis of pelvic mass. The uterine size was found to be larger than normal (1109481mm) during the operation. The right ovary was normal but the left ovary contained a small 3cm cyst. A huge cystic mass, originating form lateral side of the right ovary, filled the whole abdominal cavity up to the diaphragm. A sample of 20ml of the cystic fluid was first aspirated with syringe and sent for cytological study. Then 2800 ml fluid from the cyst was evacuated. Finally, cystectomy and total hysterectomy with bilateral salpingo-oophorectomy was performed. The pathology report was paraovarian cyst. Conclusion: According to many reports, when a sonographic study shows the ovaries close to a pelvic cyst, paraovarian cyst is one of the first diagnostic choices and accordingly the treatment plan could be selected with a cyst aspiration followed by laparoscopic cystectomy or laparotomy. کیست پارااوارین، کیست لگنی، اتساع شکم، کیست تخمدان Paraovarian cyst, Pelvic cyst, Abdominal distention, Ovarian cyst 181 187 https://www.jri.ir/article/153 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/153.pdf NesaAsnafiDepartment of Obstet . and Gynecol , Yahyanejad Hospital, Babol Medical Sciences University, Babol, Iranنساء اصنافي asnafi2001@yahoo.com309ShahryarShafaiDepartment of Pathology, Yahya Nejad Hospital, Faculty of Medicine, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iranشهريارشفائي350MajidSharbatdaranDepartment of Pathology, Yahya Nejad Hospital, Faculty of Medicine, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iranمجيدشربتداران351