en 1726-7536 1735-8507 69 2139 288 gregorian 2006 10 1 7 3 online 1 fulltext

en بيان ژن Testis Specific Gene 10 در بافت بيضه بيماران دچار آزواسپرمي غيرانسدادي زمینه و هدف: اختلال در بیان هر یک از ژن‌های مؤثر در مسیر اسپرماتوژنز به عنوان یکی از عوامل احتمالي ایجاد آزواسپرمی غیرانسدادی و ناباروری مردان مطرح می‌باشد. در اين ميان نحوه بيان ژن‌هاي مؤثر در توانايي حركت اسپرم نيز مي‌تواند تأثير قابل توجهي بر باروري مردان داشته باشد. مطالعات اخير نشان‌ مي‌دهد ژن TSGA10 در انجام روند طبيعي اسپرماتوژنز مؤثر مي‌باشد، به طوري كه پروتئين حاصل از اين ژن در موش منجر به تشكيل ساختار اصلي دم اسپرم مي‌شود. تاكنون مطالعه گسترده‌اي درباره نحوه بيان ژن در بافت بيضه مردان نابارور انجام نشده است. روش بررسی: در این مطالعه، بیان mRNA ژن TSGA10 در بافت بیضه 84 مرد مبتلا به آزواسپرمي مراجعه‌كننده به مركز درمان ناباروري ابن‌سينا در سال‌هاي 84-1383 به روشSemi-quantitative Nested RT-PCR مورد بررسي قرار گرفت. همچنين با هدف تعيين اثر بيان ژن فوق در پيشرفت اسپرماتوژنز، بررسي و امتيازدهي هيستوپاتولوژي براساس روش Johnsen در نمونه‌ها صورت گرفت. براي آناليز آماري از نرم‌ افزار SPSS ويرايش 2/11 استفاده شد. تفاوت بين بيان ژن براساس متغيرهاي كمي با استفاده از آزمون‌هاي t و آناليز كوواريانس بررسي و 05/0a< به عنوان سطح معني‌دار آماري در نظر گرفته شد. نتایج: بیان mRNA ژن TSGA10 در بافت بیضه 31 بيمار داراي آزواسپرمي غيرانسدادي (9/36%) مشاهده شد و رابطه معني‌داری با میزان پیشرفت اسپرماتوژنز داشت (0/000p<). از نظر هيستوپاتولوژي، ژن در بیماران دارای امتياز بالاي Johnsen بیان شده بود، در حالي كه در نمونه‌هاي بيماران با امتياز كمتر از 5/4، عدم بیان وجود داشت. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان داد که ژن TSGA10 در بیضه بیان شده و مختص سلول‌های جنسی می‌باشد. به نظر مي‌رسد عدم بیان ژن در بیضه بتواند تأثیر منفی در اسپرماتوژنز و باروری مردان داشته باشد. از سوي ديگر، تعيين زمان شروع يا خاتمه بیان ژن در مرحله خاصی از اسپرماتوژنز، امکان استفاده از آن به منظور تعیین پیشرفت اسپرماتوژنز در کنار یافته‌های پاتولوژی را میسر می‌سازد. Introduction: Disorders in the expression of any gene effective in spermatogenic pathway is known as a probable cause of non-obstructive azoospermia and male infertility. The way respon-sible genes for sperm motility are expressed can considerably affect male fertility. Recent studies show that TSGA10 gene is effective in the natural process of spermatogenesis as protein produced by this gene in mouse results in the production of the main structure of sperm tail. Up to now, no comprehensive studies have been done on the way this gene is expressed in the infertile's testical tissue. Materials & Methods: In this study, TSGA10 mRNA expression in testicular samples of 84 patients with non-obstructive azoospermia was investigated by semi-quantitative nested RT-PCR in Avesina Infertility Clinic during 2005-6. Moreover, expression levels of TSGA10 during spermatogenesis were evaluated using Johnsen’s method for histopathological scoring of the samples. For statistical analysis, SPSS software (Version 11.2) was used. The difference between gene expressions was done based on quantitative variables by the use of t-test and covariance analysis and α<0.05 was regarded as a statistically significant value.Results: Testicular TSGA10 mRNA expression was observed in 31 patients, (36.9%), with non-obstructive azoospermia which it had a statistically significant correlation with spermatogenesis progress (p<000.0). Histopathologically, the gene had been expressed in patients with higher Johnsen’s score of spermatogenesis while a lack of expression was seen in all of those with Johnsen’s score less than 4.5. Conclusion: The findings indicate that TSGA10 is expressed in human testis and it is restricted to germ cells. It seems that lack of TSGA10 expression may have negative effects on spermato-genesis and on male fertility. On the other hand, determination of the timing of gene expression in a certain level of spermatogenesis may also be used to determine levels of spermatogenesis in azoospermic patients alongside histopathological findings. ناباروری مردان، اسپرماتوژنز، بیوپسی بیضه، آزواسپرمی Male infertility, Spermatogenesis, Testis specific gene 10 (TSGA10), Testicular biopsy, Azoospermia 179 187 https://www.jri.ir/article/236 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/236.pdf MahmoodAarabiReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranمحموداعرابی473HalehSoltanghoraeeAvicenna Infertility Clinic, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iran هالهسلطان قرایی474NaserAmirjannatiAvicenna Infertility Clinic, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranناصرامیرجنتی246MaerefatGhaffariAvicenna Infertility Clinic, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranمعرفتغفاري نوین71Mohammad RezaSadeghiMonoclonal Antibody Research Center, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iran محمدرضاصادقی77Mohammad MehdiAkhondiAvicenna Infertility Clinic, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranمحمدمهدیآخوندی21Mohammad HosseinModarresiDepartment of Medical Genetics, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Science, Tehran, Iranمحمدحسين مدرسي modaresi@sina.tums.ac.ir318

en مطالعه تأثير سرم موش باردار بر القاء بيان آنزيم ايندول آمين 2و3 دي اکسيژناز (IDO) در سلول‌هاي دندريتيک زمينه و هدف: مطالعات مختلف نشان داده‌اند که عوامل زيادي در القاء تحمل ايمونولوژيک مادر عليه جنين نقش دارند. يکي از اين عوامل که اخيراً مورد توجه قرار گرفته است، آنزيم ايندول آمين 2و3 دي اکسيژناز (IDO) است که باعث کاتابوليسم تريپتوفان مي‌شود و نقش مهمي در ايجاد يك بارداري موفق دارد. هدف از اين مطالعه بررسي تأثير سرم موش باردار بر القاء بيان آنزيم IDO در سلول‌هاي دندريتيک بود که مي‌تواند به عنوان پايه‌اي در مطالعات کاربردي در خصوص علل ايمونولوژيک سقط جنين استفاده شود. روش بررسي: سرم موش‌هاي باردار آلوژنيك در اواسط بارداري جمع‌آوري شد. سلول‌هاي دندريتيك از طحال موش‌هاي Balb/c طي روش سه مرحله‌اي شامل: هضم آنزيمي بافت طحال با كلاژناز، جداسازي سلول‌هاي كم چگال به كمك محيط گراديان نايكودنز و سرانجام چسبندگي به پلاستيك جدا شدند. سلول‌هاي T نيز از غدد لنفاوي موش C57BL/6 با روش نايلون وول جداسازي شدند. سلول‌هاي دندريتيك تيمار شده با سرم موش باردار و غيرباردار به‌عنوان سلول‌هاي محرك، اشعه داده شده و با سلول‌هاي T خالص شده به‌صورت همزمان كشت داده شدند (Allogenic MLR). در بعضي از حفرات كشت نيز مهاركننده اختصاصي آنزيم IDO يعني 1ـ متيل تريپتوفان با غلظت‌هاي مختلف اضافه گرديد و ميزان تكثير لنفوسيت‌هاي T با استفاده از تيميدين نشاندار سنجيده شد. مايع رويي كشت MLR نيز از نظر وجود متابوليت‌هاي آنزيم IDO يعني تريپتوفان و كينورنين به‌وسيله روش HPLC سنجيده شد. كليه آزمايشات 5 بار تکرار گرديد. از آزمون غيرپارامتري Mann-Whitney براي بررسي اختلاف بين گروهها استفاده گرديد. حدود اطمينان در تمامي آزمايشات 95% در نظر گرفته شد و p كمتر از 05/0 معني‌دار محسوب گرديد. نتايج: نتايج حاصل نشان داد كه سرم موش باردار در مقايسه با سرم موش غيرباردار باعث كاهش توان سلول‌هاي دندريتيك در القاء پاسخ تكثيري لنفوسيت‌هاي T مي‌شود ولي اين مهار با اضافه كردن 1ـ متيل تريپتوفان به‌صورت معني‌داري تغيير نمي‌كند. اندازه‌گيري متابوليت‌هاي آنزيم IDO به‌وسيله HPLC نيز تفاوت معني‌داري را در دو حالت مورد بررسي نشان نداد. نتيجه‌گيري: عوامل زيادي از قبيل استروژن، پروژسترون، IL-10، Vit D3 و… در سرم موش باردار وجود دارند كه با تأثير بر روي سلول‌هاي دندريتيك باعث مهار پاسخ تكثيري لنفوسيت‌هاي T در واكنش MLR آلوژنيك مي‌شوند. ليكن به نظر نمي‌رسد كه مهار ايجاد شده از طريق القاء آنزيم IDO باشد و احتمالاً مكانيزم‌هاي ديگري در اين پديده دخالت دارند كه شناخت آنها نيازمند مطالعات بيشتري مي‌باشد. Introduction: Several studies have shown that many factors are involved in the maternal tolerance to the fetus. Indolamine 2, 3- dioxygenase (IDO) enzyme which catabolizes tryptophan is one of the factors that have been reported to play an important role leading to a successful pregnancy. The objective of this study was to evaluate the effects of pregnant mouse serum on the induction of indolamine 2, 3 dioxygenase in dendritic cells (DCs) which may be used as a basis for practical studies on the immunological bases of recurrent abortions. Materials & Methods: Allogenic pregnant mice sera were collected in mid-pregnancy. DCs were isolated from Balb/c mouse spleen through a three-step method, including: Collagenase digestion of spleen tissue, low density cells separation via the Nycodenz density gradient centri-fugation and plastic adherence. T cells were isolated from C57BL/6 mouse lymph nodes through nylon wool method. As stimulator cells, pregnant and non-pregnant mice sera treated DCs were irradiated and co-cultured with purified T cells (allogenic MLR). 1-methyl-tryptophan (1-MT), as the specific inhibitor of IDO, was added to some wells of MLR assay in different concentrations and T cells proliferation response was measured by 3H-Thymidine incorporation. The MLR supernatant was also analyzed by HPLC for its tryptophan and kynurenin (Trp metabolite) content. All tests were repeated for 5 times. Man-Whitneys non- parametric test was used to evaluate the differences among groups. Confidence interval was 95% and p-values <0.05 were regarded as significantResults: The results showed the ability of pregnant mice sera to reduce the dendritic cells ability in T cell proliferation induction compared to non-pregnant mice sera but addition of 1-MT did not have any significant effect on this inhibition. Additionally, IDO metabolites concentration assessment in the presence or absence of 1-MT, through HPLC method, did not show any significant difference.Conclusion: There are many factors in pregnant mice sera such as progesterone, IL-10, Vit D3, etc. Which might cause inhibition of T lymphocyte proliferation response in allogenic MLR through affecting DCs' efficiency. Although it seems that IDO expression by DCs is not respon-sible for decrease in T cell proliferation after treatment of DCs by pregnant mice sera, thus some other mechanisms might be responsible for this phenomenon which their identification needs more investigation. بارداری، سلول های دندریتیک، MLRآلوژنیک، کرماتوگرافی مایع با کارایی بالا، ایندول آمین 2 و 3 دی اکسیژناز Pregnancy, Dendritic cell, IDO, Allogenic MLR, HPLC, Indolamine 2,3- dioxygenase 187 198 https://www.jri.ir/article/239 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/239.pdf ShorehNikooImmunology Department, Faculty of Medical Science, Tarbiat Modarres University, Tehran, Iranشهرهنيکو540Seyyed MohammadMoazzeniImmunology Department, Faculty of Medical Science, Tarbiat Modarres University, Tehran, Iranسيد محمدموذنيMoazzeni@dr.com242MahmoodBozorgmehrImmunology Department, Faculty of Medical Science, Tarbiat Modarres University, Tehran, Iranمحمودبزرگمهر541Amir HassanZarnaniDepartment of Immunology, Faculty of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iranامیرحسنزرنانی241

en بررسي جهش‌هاي ژن آنزيم فسفوليپيد هيدروپراكسيد گلوتاتيون پراكسيداز (PHGPX) در مردان نابارور ايراني زمينه و هدف: وجود لكوسيتها و اسپرم‌هاي معيوب و يا مرده در مايع مني انسان به عنوان منبعي براي توليد راديكا‌ل‌هاي آزاد اكسيژن و در نتيجه آسيب به اسپرم‌هاي سالم مي‌باشند. براي خنثي كردن اين تركيبات، مكانيسم‌هاي دفاعيِ آنزيمي و غيرآنزيمي در اسپرم و مايع مني وجود دارد. آنزيم گلوتاتيون پراكسيداز نوع IV (GPX-4 يا (PHGPX به عنوان سلنوپروتئين اصلي اسپرم يكي از اين مكانيسم‌هاي آنزيمي است و داراي نقش‌هاي متعددي در روند اسپرماتوژنز مي‌باشد. از جمله اين نقشها مي‌توان به تشكيل كپسول ميتوكندريايي، سميت‌زدايي هيدروپراكسيدها و متراكم كردن كروماتين اسپرم اشاره كرد. در صورت كاهش فعاليت يا مقدار اين آنزيم ممكن است اختلالاتي در روند اسپرماتوژنز و عملكرد اسپرم ايجاد شود. با توجه به اينكه نقص در بيان ژن GPX-4 يا وجود جهشها در اين ژن ممكن است سبب كاهش فعاليت يا مقدار PHGPX شود، هدف اين مطالعه شناسايي تعدادي از جهش‌‌هاي مهم در اين ژن بوسيله روش PCR-RFLP در مردان نابارور ايراني مي‌باشد. روش بررسي: مطالعه روي 128 مرد مراجعه‌كننده به مركز تخصصي درمان ناباروري ابن‌سينا شامل 74 مرد نابارور داراي اسپرموگرام غيرطبيعي، 18 مرد نورمواسپرم و 36 كنترل بارور انجام شد. ميانگين± انحراف معيار پارامترهاي اسپرمي اين افراد محاسبه شد. DNA ژنومي از گلبول‌هاي سفيد نمونه خون به روش Salting out استخراج گرديد. سپس دو زوج پرايمر براي دو قطعه از ژن GPX-4 در اگزون‌هاي 1A و 4 حاوي نوكلئوتيدهاي +6 (C"T)، +17(G"A) و +1725 (G"A) طراحي و با استفاده از آنزيم‌هايPShAI ، MWOI و SatIبا روش RFLP–PCR ارزيابي شد. نتايج: اثر آنزيم MWOI بر روي قطعه 237bp حاصل از PCR در ژن سالم توليد دو قطعه با اندازه‌هاي 151bp و 86bp مي‌نمايد؛ در صورتيكه اثر همين آنزيم در جهش (C"T) +6 قادر به بريدن قطعه ژن نبوده و قطعه 237bp بدون تغيير باقي مي‌ماند. اثر آنزيم PShA1 بر روي قطعه 237bp حاصل از PCR در ژن سالم توليد دو قطعه با اندازه‌هاي 161bp و 76bp مي‌نمايد؛ در صورتيكه اثر همين آنزيم در جهش +17(G"A) قادر به بريدن قطعه ژن نبوده و قطعه 237bp بدون تغيير باقي مي‌ماند و نهايتاً اثر آنزيم SatI بر قطعه 148bp حاصل از PCR در ژن سالم توليد دو قطعه با اندازه‌هاي 108bp و 40bp مي‌نمايد در صورتي كه همين آنزيم در جهش +1725 (G"A) قادر به بريدن قطعه 148bp نبوده و اين قطعه نيز بدون تغيير مي‌ماند. بررسي هضم آنزيمي قطعات 237bp و 148bp در مردان تمامي گروه‌هاي مورد مطالعه نشان داد كه هيچ يك از سه جهش مورد بررسي در ژن GPX-4 در آنها وجود ندارد. نتيجه‌گيري: براساس نتايج اين تحقيق مشخص شد كه ممكن است شيوع اين جهشها درمردان نابارور ايراني پايين بوده و با اتيولوژي اختلال در پارامترهاي اسپرمي اين افراد ارتباطي نداشته باشد. با اين وجود براي تعيين دقيق شيوع اين جهشها و جهش‌‌هاي ديگر اين ژن در مردان نابارور ايراني بررسي تعداد بيشتري از مردان نابارور و تعيين توالي ژن اين آنزيم در آنها پيشنهاد مي‌شود. Introduction: Leukocytes and defective or dead spermatozoa in human semen are a source for the production of reactive oxygen species (ROS) and subsequent injury to intact sperms. Enzymatic and non-enzymatic defensive mechanisms in semen detoxify these compounds. Glutathione peroxidase-4 (GPX-4 or PHGPX) is a major selenoprotein in sperm and it is one of the enzymatic mechanisms that play multiple roles during spermatogenesis. Some of these roles are formation of the mitochondrial capsule, hydro-peroxide detoxification and sperm chromatin condensation. Any decrease in the enzyme activity or content, may create disorders in spermatogenesis and sperm fertilizing ability. Considering defects in the expression of the enzyme gene or presence of mutations which may cause decreases in PHGPX activity or content, this study was carried out to identify a number of important mutations in GPX-4 gene by PCR-RFLP method in Iranian infertile men. Materials & Methods: This study was performed on 128 Iranian men who had been referred to Avesina Infertility Clinic, including 74 infertile men with defective sperm parameters, 18 normozoospermic and 36 fertile subjects as controls. Mean ± SD for sperm parameters were determined. Genomic DNA was extrac-ted using salting out procedure from peripheral blood leukocytes. PCR-RFLP was done by two sets of primers with 237 bp and 148 bp PCR products that were designed for 1A and 4 exons of GPX-4 gene covering nucleotides of +6 (CT), +17 (GA), +1725 (GA) by MwoI, PshAI and SatI enzymes.Results: Digestion of a 237 bp intact PCR product by MwoI generates two fragments (151 bp and 86 bp). When a mutation occurs in the restriction site +6 (CT), the enzyme would not recognize the sequence, therefore 237 bp segment remains undigested. Treatment of 237 bp segment with PshAI generates two fragments (161 bp and 76) in the intact gene but the same enzyme can not digest 237 bp segment when a mutation occurs in the restriction site +17 (GA). Ultimately, digestion of 148 bp intact segment with SatI generates two fragments (108 bp and 40 bp) but when a mutation occurs in the restriction site +1725 (GA), the enzyme will not recognize the sequence; therefore 148 bp segment remains undigested. Enzy-matic digestion evaluations of 237 bp and 148 bp segments in all participants revealed that neither of the examined mutations existed in GPX-4 gene.Conclusion: According to the results of this study, it is determined that the prevalence of these mutations in Iranian infertile men is probably low and it may have no association with the etiology of the disorder affecting sperm parameters. Hence, a study with a larger number of patients is suggested to determine the exact prevalence of these and other mutations of the gene in Iranian infertile men. آنزیم فسفولیپید هیدروپراکسید گلوتاتیون پراکسیداز، اسپرم، گونه های فعال اکسیژن، جهش، ناباروری مردان، سلنو پروتئین PHGPX, Sperm, ROS, Polymorphism, Male infertility, Selenoproteins 198 209 https://www.jri.ir/article/240 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/240.pdf NiknamLakpourClinical Biochemistry Department, Faculty of Medicine, Kermanshah Medical Sciences University, Kermanshah, Iranنیکناملک‌پور542Mohammad HosseinModarresiNanobiotechnology Research Center, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranمحمدحسين مدرسي 318HadiKharaziClinical Biochemistry Department, Faculty of Medicine, Kermanshah Medical Sciences University, Kermanshah, Iranهاديخرازي543Mohammad MehdiAkhondiReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranمحمدمهدیآخوندی21AsadVeisi RayganiClinical Biochemistry Department, Faculty of Medicine, Kermanshah Medical Sciences University, Kermanshah, Iranاسدويسي رايگاني544JamilehGhasemiMonoclonal Antibody Research Center, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranجميلهقاسمي516MahshidHodjatMonoclonal Antibody Research Center, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranمهشيدحجت545Mohammad RezaSadeghiMonoclonal Antibody Research Center, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iran محمدرضاصادقیSadeghi@avicenna.ac.ir77

en تأثير گونادوتروپين جفتي انساني (hCG) بر بلوغ سلول‌هاي ژرمينال و ترشح تستوسترون در بيضه موش نابالغ زمينه و هدف: هورمون گونادوتروپين جفتي انساني (hCG) به عنوان آگونيست هورمون LH بر روند اسپرماتوژنز و تعداد سلول‌هاي ژرمينال در مردان مؤثر است و كاربرد وسيعي در درمان ناباروري دارد. لذا هدف از اين مطالعه بررسي اثرات دوزهاي مختلف هورمون hCG بر تعداد سلول‌هاي ژرمينال و وضعيت آندروژني در موش بود. روش بررسي: در اين مطالعه hCG با دوزهاي مختلفي از IU50-5 به 18 موش در سه گروه‌ آزمايشي تزريق و 6 موش نيز به عنوان گروه كنترل انتخاب شد. اين موشها به ترتيب 5، 10 و IU50 از hCG به صورت زيرپوستي در روزهاي 15 و 25 از عمرشان دريافت كردند. سطح تستوسترون سرمي در روز 28 و 65 اندازه‌گيري گرديد. در روز 65، يك بيضه از هر موش جهت آناليز DNA به روش فلوسايتومتري (DNA Flow Cytometry) برداشته شد. نتايج: در روز 28 از عمر موشها، ميزان تستوسترون در گروه‌هاي آزمايشي در مقايسه با گروه كنترل با افزايش دوز hCG افزايش يافته بود كه بيشترين ميزان افزايش در گروه چهارم (IU50) مشاهده شد. برخلاف اين حالت، در روز 65 ميزان تستوسترون در گروه‌هاي آزمايشي كه hCG بيشتري دريافت كرده بودند در مقايسه با گروه كنترل كاهش يافت. اختلاف معني‌داري بين گروه كنترل و گروه‌هاي آزمايشي در روز 65 وجود نداشت. در روز 65، موش‌هاي گروه 3 و 4 كاهش معني‌داري در تعداد سلول‌هاي هاپلوئيد در مقايسه با گروه‌هاي ديگر نشان دادند. نتيجه‌گيري: نتايج اين تحقيق نشان داد كه توليد تستوسترون در بيضه موش‌هاي نابالغ به دنبال تزريق hCG افزايش مي‌يابد و ميزان آن با افزايش ميزان hCG تزريقي نسبت مستقيم دارد. همچنين، با گذشت زمان و كاهش سطح hCG تحريك سلول‌هاي لايديگ متوقف شده و در نتيجه سطح تستوسترون كاهش مي‌يابد كه اين كاهش در موش‌هايي كه قبلاً دوز بالاتري از hCG را دريافت كرده‌اند بيشتر است. بدين ترتيب براي توليد تستوسترون توسط بيضه موش‌هاي نابالغ، تحريك مداوم سلول‌هاي لايديگ توسط هورمون hCG ضروري است. Introduction: Human chorionic gonadotropin (hCG) as an LH agonist affects spermatogenesis and germinal cell numbers, and has extensive usages in infertility treatments. The aim of this study was to determine the effects of varied doses of hCG on germinal cell proliferation and androgenic status in mouse model.Materials & Methods: In this study, hCG dosages of 5 to 50 IU were injected into 18 mice in three experimental groups and 6 mice served as the control group (Group 1). The mice in groups 2, 3 and 4 received subcutaneous injections of 5, 10 and 50 IU doses of hCG respectively, on days 15 and 25 of their lives. Blood samples were obtained from each mouse on days 28 and 65 for serum measurements of testosterone. One testis of each mouse was harvested for flow cytometric DNA analysis on day 65. Results: Serum testosterone levels on day 28 were greater in groups 2, 3 and 4 compared to that of the control group. With increasing doses of hCG, the mean testosterone levels increased too and the highest values were observed in group 4. However, serum testosterone levels on day 65 were greatest in group 1 but progressively decreased in groups 2, 3 and 4, lowest in group 4, but there were no significant statistical differences among the groups. Groups 3 and 4 had a signi-ficantly reduced mean haploid cell numbers on day 65.Conclusion: The results of this study showed that testosterone production in neonatal mouse testis increases after hCG injection and there is a linear relationship between serum testosterone and hCG injections. With the passage of time and clearance of hCG, Leydig cell stimulation decreases and subsequently testosterone levels diminish too, especially in mice with highest doses of hCG injections. Therefore, for testosterone production in neonatal mouse testis, conti-nuous stimulation of Leydig cells is essential. گنادوتروپین جفتی انسان، سلول های ژرمینال، مرگ سلولی برنامه ریزی شده، فلوسیتومتری، تستوسترون، بیضه، هورمون HCG, Apoptosis, Flow cytometry, Testosterone, Testis, Hormone, Germ cells 209 217 https://www.jri.ir/article/241 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/241.pdf RezaAkbarzadeh NajarReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranرضااكبرزاده نجار546Mohammad MehdiAkhondiReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, IranمحمدمهدیآخوندیAkhondi@avicenna.ac.ir21KazemParivarDepartment of Biology, Faculty of Sciences, Islamic Azad University, Science & Research Campus, Tehran, Iranكاظم پريور358MahmoodJeddi-TehraniMonoclonal Antibody Research Center, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranمحمود جدی‌تهرانی54Mohammad RezaSadeghiMonoclonal Antibody Research Center, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iran محمدرضاصادقی77EbrahimDjavadiEndocrinology and Metabolism Research Center (EMRC), Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran ابراهيمجوادي406

en تأثير فعالیت و مورفولوژي آكروزوم بر لقاح پس از انجام ICSI زمينه و هدف: عدم موفقيت در لقاح پس از انجام ICSI مي‌تواند ناشي از عوامل اسپرمي، تخمكي و يا هر دو باشد. با توجه به اهميت مورفولوژي و عملكرد آكروزوم در فعال نمودن تخمك و ميزان موفقيت در لقاح، در اين مطالعه رابطه بين يكسري وقايع كه در طول اسپرميوژنز رخ مي‌دهد، از جمله مورفولوژي اسپرم و فعاليت آكروزين به‌عنوان شاخص سلامت آكروزوم و توانايي اسپرم در فعال نمودن تخمك با ميزان لقاح پس از انجام ICSI ارزيابي گرديد. روش بررسي: نمونه‌هاي سيمن از 68 زوج نابارور مراجعه كننده به مركز باروري و ناباروري اصفهان جهت انجام ICSI جمع‌آوري شد. بخشي از نمونه‌ها جهت آناليز پارامترهاي اسپرمي براساس معيار WHO و بخش اعظم آنها جهت انجام ICSIآماده گرديد. باقيمانده نمونه‌ها جهت رنگ‌آميزي پاپانيكولا و تست ژلاتينوليز به ترتيب براي ارزيابي مورفولوژي اسپرم براساس Strict criteria و فعاليت آكروزين مورد استفاده قرار گرفت. نتايج با تعيين ضريب همبستگي و با استفاده از نرم افزار SPSSنسخه 5/11، مورد بررسي و تحليل قرار گرفت و در صورتی که عدد P کمتر از 05/0 بود از لحاظ آماری معنی‌دار به حساب آمد. نتايج: نتايج حاصل از تست ژلاتينوليز نشان داد كه ميانگين قطر هاله از لحاظ آماري رابطه معني‌داري با غلظت اسپرم (004/0=p،343/0=r)، تحرك (020/0=p،282/0=r)، مورفولوژي اسپرم براساس معيار WHO(009/0=p،314/0- =r)، ميزان لقاح (026/0=p،270/0=r) و درصد تشكيل هاله (001/0=p،853/0=r) داشت. نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه بيانگر آن است كه در طي انجام ICSI، انتخاب اسپرم با آكروزوم كوچك، كه احتمالاً پارامترهاي تست ژلاتينوليز (ميانگين قطر هاله- درصد تشكيل هاله) آن كاهش يافته، شانس موفقيت باروري را در اينگونه اسپرمها كاهش مي‌دهد. از آنجايي كه تست ژلاتينوليز به‌عنوان آزمون براي سلامت آكروزوم و غلاف خلف آكروزومي در نظر گرفته مي‌شود، كاهش لقاح مي‌تواند به علت كاهش عوامل اسپرمي فعال كننده تخمك (SAOAFs) در اينگونه اسپرمها باشد. در پايان پيشنهاد مي‌شود كه روش‌هايي جهت شناسايي اندازه‌گيري SAOAFs در نمونه‌هاي اسپرمي افراد كانديد روش‌هاي لقاح خارج رحمي ارائه گردد. Introduction: Fertilization failures after ICSI may be due to different factors related to oocyte, sperm or both of them. Considering the importance of sperm morphology, acrosomal activity in oocyte activation and fertilization rates, this study was done to evaluate the relationship between a series of events occurring during spermiogenesis such as sperm morphology and acrosomal activity as an index for acrosomal integrity and the relationship between sperm ability to induce oocyte activation with fertilization rates following ICSI.Materials & Methods: Semen samples from 68 infertile couples undergoing ICSI at Isfahan Fertility and Infertility Center were assessed. Some of each semen sample was analyzed for semen parameters according to WHO criteria, most of it was used for ICSI and the rest for Papanicolaou staining and gelatinolysis test to evaluate sperm morphology based on the strict criteria and acrosin activity respectively. The results were analyzed by SPSS software (Version 11.5) and correlation coefficient was determined. P-values less than 0.05 were considered statistically significant.Results: Results from gelatinolysis showed that the mean halo diameter had a significant positive correlation with sperm concentration (r=0.343, p=0.004), motility (r=0.282, p=0.020), sperm morphology according to the WHO criteria (r=-0.314, p=0.009), fertilization rate (r=0.270, p=0.026) and the percentage of halo formation (r=0.853, p=0.001). Conclusion: The results of the study revealed that during ICSI, spermatozoa with small acrosome, which are likely to have reduced gelatinolysis test parameters (Smaller percentages of halos and smaller mean halo diameters), have lower fertilizing potential. As gelatinolysis test is considered as an index for acrosomal and perinuclear theca integrity, lower fertilizing ability in these spermatozoa could be likely due to their reduced levels of sperm associated oocyte activating factors (SAOAFs). Therefore, studies for the identification and measurement of SAOAF levels in these kinds of spermatozoa are proposed. فعالیت آکروزین، ICSI، لقاح، فعال شدن تخمک، مورفولوژی اسپرم Acrosin activity, ICSI, Fertilization, Oocyte activation, Sperm morphology 217 225 https://www.jri.ir/article/242 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/242.pdf Mohammad HosseinNasr-EsfahaniIsfahan Fertility and Infertility Center, Isfahan, Iranmh_nasr@med.mui.ac.ir168ShahnazRazaviAnatomy Department, Faculty of Medicine, Isfahan Medical Sciences University, Isfahan, Iranشهناز رضوي 265Gholam HosseinVaeziBiology Department,Islamic Azad University,Damghan Branch , Damghan, Iranغلامحسنواعظي547AbdolhosseinShiraviBiology Department,Islamic Azad University,Damghan Branch , Damghan, Iranعبدالحسينشيروي548MarziehTavalaeeEmbryology Department, Royan Research Center, Isfahan, Iranمرضيهتولائي549

en اثر درماني كلسيمVit D- در زنان نابارور مبتلا به سندرم تخمدان پلي كيستيك زمينه و هدف: سندرم تخمدان پلي‌كيستيك (PCOS) مهمترين علت اوليگواوولاسيون و عدم تخمك‌گذاري در زنان سنين باروري و در زنان نابارور مي‌باشد. با توجه به مقاومت به انسولين و هيپرانسولينمي در اين بيماري و نقش كلسيم و ويتامين D در اصلاح اختلال ترشح انسولين و تكامل اووسيت در پستانداران، به نظر مي‌رسد ميزان اثربخشي كلسيم بر تخمك‌گذاري در انسان (در موارد PCOS)، از موارد مهم بررسي و مطالعه مي‌باشد؛ لذا اين مطالعه با هدف بررسي اثر كلسيم بر تخمك‌گذاري و اندازه فوليكول در مقايسه با درمان رايج متفورمين طراحي و اجرا شد. روش بررسي: در اين مطالعه كليه بيماران مبتلا به سندرم PCOS (بر طبق معيار Rotterdam و تأييد تشخيص توسط پزشك متخصص) مراجعه‌كننده به درمانگاه ناباروري مركز تحقيقات بهداشت باروري وليعصر در سال1383، پس از ابراز تمايل به همكاري در مطالعه، در سه گروه درماني20 نفره به تفكيك تحت درمان قرار گرفتند. در گروه اول روزانه با قرص كلسيم‌ـVit D (mg1000)، گروه دوم تحت درمان با قرص كلسيم‌ـVit D (mg1000) به همراه متفورمين (mg1500) و گروه سوم تحت درمان با قرص متفورمين (mg1500) به مدت 3 ماه تحت درمان و 3 ماه كنترل پس از درمان مورد مطالعه و بررسي قرار گرفتند. پيگيري بيماران پس از 6 ماه به صورت بررسي اندازه فوليكول غالب، نظم قاعدگي و بارداري صورت پذيرفت. پس از جمع‌آوري داده‌ها و ثبت رايانه‌اي آنها در نرم افزار آماري 11 SPSS، آناليز آماري بر مبناي فرضيات (آزمون كروسكال واليس، t، ANOVA و رگرسيون GEE) با سطح معني‌داري 05/0 انجام شد. نتايج: در ارتباط با پاسخ درماني در اين بيماران (اندازه فوليكول mm12³)، آزمون آماري GEE نشان داد فراواني نسبي پاسخدهي رشد فوليكول در گروه كلسيم‌ـVit D و متفورمين به نسبت دو گروه ديگر به طور معني‌داري در ماه‌هاي پنجم و ششم بيشتر بود (03/0p=). نتيجه‌گيري: با توجه به عملكرد متفورمين به صورت كاهش و تنظيم انسولين و همچنين نقش مشخص كلسيم‌ـVit D در اصلاح و تنظيم انسولين در اين سندرم، مصرف همزمان اين دو دارو به منظور اصلاح اختلال انسولين و كاهش آندروژن و در نتيجه بلوغ تخمك پيشنهاد مي‌شود. Introduction: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is the most important cause of oligoovulation and anovulation in women of reproductive age and in infertile women. Considering insulin resistance and hyperinsulinemia in this syndrome, it is believed that calcium, as well as vitamin D, will have a unique role in correcting the impairment in insulin secretion and help the deve-lopment of oocytes in mammals. Therefore, this study was carried out with the objectives of evaluating the effects of calcium on human ovulation and on the size of follicles in comparison with the current use of metformin.Materials & Methods: In this research, all PCOS patients (In accordance with the Rotterdam criteria and diagnosis confirmation by a gynecologist) who attended the infertility unit of Vali-e-Asr Reproductive Health Research Center from 2004 to 2005, after expressing their willingness to participate in the research were assigned to three 20-patient treatment groups as it follows: The cases were treated daily with: 1) Calcium/Vit. D (1000mg), 2) Calcium/Vit. D (1000mg) and metformin (1500mg) or 3) Metformin (1500mg) tablets for 3 months and were followed up for 3 more months. After this 6-month period, the size of dominant follicles, regularity of menses and pregnancy were checked for. After data collection and entry, statistical analysis (Kruskal Wallis, t-test, ANOVA and Generalized Estimating Equation (GEE) Regression) on the basis of the hypothesis, with a significance level of p=0.05 was performed by using SPSS software (Version 11).Results: Considering the response to treatment by the patients (Dominant follicle 12mm in size), GEE showed that the response was significantly higher during the 5th-6th months in the Calcium/Vit. D and metformin treatment group than the ones from the other groups (p= 0.03). Conclusion: Considering the effects of metformin in reducing and regulating insulin production, and vitamin-D in regulating and correcting serum insulin levels, simultaneous administration of these two medications is suggested for the treatment of insulin impairment and reduction of androgen levels for better oocyte maturation. سندرم تخمدان پلی کیستیک، کلسیم، ویتامین D، متفورمین، مقاومت به انسولین، اثر کلسیم بر انسولین، هیپرآندروژنیسم Calcium, Vitamin D, Metformin, Insulin resistance, Hyperandrogenism, Polycystic ovary syndrome 225 234 https://www.jri.ir/article/243 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/243.pdf BatoolHossein RashidiVali-e- Asar Reproductive Health Research Center,Tehran Medical Sciences University, Tehran, Iranبتولحسين رشيديa3064@sina.tums.ac.ir186FedyehHaghollahiVali-e- Asar Reproductive Health Research Center,Tehran Medical Sciences University, Tehran, Iranفدیهحق‌اللهی508NajmehTehranianPhysiology Department Faculty of Medical Sciences, Tarbiyat Modares University, Tehran, Iranنجمهتهرانيان 685MamakShariatVali-e- Asar Reproductive Health Research Center,Tehran Medical Sciences University, Tehran, Iranمامکشریعت507FaridZayeriBiostatistics Department, Faculty of Medicine, Shahed University of Medical Sciences, Tehran, Iranفریدزایری600MaryamBagheriVali-e- Asar Reproductive Health Research Center,Tehran Medical Sciences University, Tehran, Iranمريمباقري435MasoomehMasoomiVali-e- Asar Reproductive Health Research Center,Tehran Medical Sciences University, Tehran, Iranمعصومه معصومي 686

en بررسي مولكولي فراواني ابتلا به عفونت كلاميديا تراكوماتيس در زنان مراجعه كننده به درمانگاه‌هاي زنان و مامايي تهران زمينه و هدف: ابتلا به عفونت كلاميدياتراكوماتيس يكي از عفونت‌هاي شايع منتقله از راه تماس جنسي است كه قابل درمان مي‌باشد. اين عفونت ممكن است به صورت بي‌علامت و يا همراه با علايم باشد. PCR تست تشخيصي بسيار حساس براي تعيين وجود كلاميديا در ادرار است كه مي‌تواند به‌عنوان تكنيكي غيرتهاجمي در غربالگري آلودگي به كلاميديا استفاده شود. مطالعات موجود در مورد فراواني كلاميديا تراكوماتيس در زنان ايراني محدود و اغلب داراي حجم نمونه‌هاي كوچكي مي‌باشد كه استفاده اپيدميولوژيك از آنها امكانپذير نيست. هدف اصلي اين مطالعه، تعيين شيوع عفونت ادراري تناسلي كلاميديا تراكوماتيس در زنان در سنين باروري و بررسي اهميت غربالگري زنان ايراني از نظر آلودگي بدون علامت به اين عفونت مي‌باشد. مواد و روشها بررسي: اين مطالعه به صورت توصيفي‌ـ تحليلي و به طور مقطعي بر روي 1052 زن 49-15 ساله مراجعه كننده به 5 درمانگاه زنان‌ـ مامايي تهران طي تابستان و پاييز 1382 انجام گرفت كه به طور تصادفي انتخاب شدند. ابزار تحقيق، پرسشنامه‌ و نمونه مورد استفاده، نمونه ادرار بود كه به صورت روزانه جمع‌آوري و جهت استخراجDNA و انجام PCR به پژوهشكده ابن‌سينا منتقل گرديد. يافته‌ها با استفاده از برنامه SPSS (ويرايش 11) و با استفاده از آزمون‌هاي 2، آناليز واريانس يك طرفه و مدل لجستيكآماري تي مستقل،‌ مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت و سطح معني‌داري 5% در نظر گرفته شد. نتايج: سن افراد مورد بررسي 42-15 سال با ميانگين 36/6 52/28 سال بود. در سابقه شخصي افراد، 2/56% شركت‌كنندگان داراي تحصيلات متوسطه، 2/94% متأهل، 8/91% خانه‌دار، 5/32% باردار و 8/93% داراي فعاليت جنسي بودند. 8/99% افرادي كه داراي فعاليت جنسي بودند يك شريك جنسي داشتند و 1/48% يكي از روش‌هاي پيشگيري از بارداري را استفاده مي‌كردند. از بين افرادي كه داراي فعاليت جنسي بوده و باردار نبودند 4/10% از OCP، 7/8% از كاندوم و3/16% از IUD و بقيه از ساير روشها استفاده مي‌كردند. در سابقة باروري افراد، 39% ترشحات واژينال، 9/12% درد زير شكم، 1% بارداري نابجا، 2/21% سقط، 5/6% زايمان زودرس، 7/2% تولد نوزاد با وزن كم‌ و 2/7% ناباروري را گزارش كردند. 129 نفر (3/12%) از نمونه‌هاي مورد بررسي داراي تست PCR مثبت بودند. براساس آناليز انجام شده هيچگونه ارتباط معني‌داري بين سابقه باروري و سوابق شخصي افراد مورد مطالعه با نتيجه تست PCR يافت نشد. نتيجه‌گيري: با توجه به ميزان شيوع بدست آمده مي‌توان گفت كه عفونت كلاميديايي عفونتي شايع در جامعه مورد مطالعه است. براساس منابع موجود در جوامعي كه فراواني نسبي بالاي 4% است تست غربالگري توصيه مي‌شود؛ لذا به منظور كاهش بار بيماري در جامعه غربالگري كلاميديا مي‌تواند به‌عنوان بخشي از برنامه‌هاي بهداشتي كشور درنظر گرفته شود. Introduction: Chlamydia trachomatis is a common and curable STI which can be symptomatic or asymptomatic. Nowadays, PCR is a very sensitive diagnostic tool for detecting Chlamydia in urine and can be used in routine screening procedures as a noninvasive test. There are few studies on the prevalence of C. trachomatis in Iranian women and most of them have small sample sizes which are not suitable for epidemiological deductions. The aim of this study was to estimate the prevalence of urogenital C. trachomatis infections by PCR on urine samples of women in their fertility years and to evaluate the necessity of screening for asymptomatic infections in Iranian women.Materials & Methods: This WHO supported descriptive-analytical and cross-sectional study was performed on 1052, 15-49 year-old women. Participants were selected randomly from attendees of 5 Obstetric-Gynecologic clinics in Tehran during summer and fall of 2003. The research material consisted of a questionnaire and urine samples which were transported to Avesina Research Institute daily to extract their DNA and prepare them for PCR tests. The gathered data were analyzed by SPSS, version 11, and evaluated statistically by t-test, Chi-square, variance analysis and logistic regression, while considering p<0.05 as significant.Results: The mean age of participants was 28.526.36 years. 56.2% of them had high school education, 94.2% were married, 91.8% were housewives, 32.5% were pregnant, 93.8% were sexually active, 99% of them were monogamous and 48.1% were on contraceptive methods. Among sexually active and non-pregnant participants, 10.4% were taking OCPs, 8.7% were using condoms, 16.3% had IUDs and the rest were on other contraceptive methods. In their reproductive history, 39% had vaginal discharges, 12.9% pelvic pains, 1% ectopic pregnancies, 21.2% abortions, 6.5% premature deliveries, 2.7% low birth weight infants and 7.2% were infertile. 129 subjects, (12.3%), had positive PCR tests. Statistically, there was no significant relationship between subjects, reproductive and personal histories of the subjects with the test results.Conclusion: Based on the estimated prevalence, it seems that chlamydial infection is prevalent in the studied population. In populations with prevalences higher than 4%, screening programs are recommended, so that Chlamydia screening can be considered as a part of health care prog-rams in Iran to reduce the burden of the disease. کلامیدیا تراکوماتیس، شیوع، زنان، ایران، ادرار، بررسی مولکولی Chlamydia trachomatis, Prevalence, Women, Iran, Urine, Polymerase chain reaction, Restriction fragment length polymorphism 234 243 https://www.jri.ir/article/244 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/244.pdf LeiliChamani TabrizReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranليليچمني تبریزlchamani@avicenna.ac.ir62MahmoodJeddi-TehraniMonoclonal Antibody Research Center, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranمحمود جدی‌تهرانی54AlirezaMosavi-JarrahiSocial Medicine Department, Faculty of Medicine, Shahid Beheshti Medical Sciences University, Tehran, Iranعليرضاموسوي جراحي550HojjatZeraatiEpidemiology Department, Faculty of Publi Health, Tehran Medical Sciences University, Tehran, Iranحجتزراعتی481JamilehGhasemiReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranجميلهقاسمي516SoheilaAsgariReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranسهيلاعسگري551HodjattallahRabbaniNanobiotechnology Research Center, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranحجت‌اللهربانی552MojganMamaniDepartment of I nfectious Diseases,Hamedan University of Medical Sciences , Hamadan, Iranمژگانمماني553

en بررسی شیوع ناباروری اولیه در جمهوری اسلامی ایران در سال‌هاي 84-1383 زمينه و هدف: ناباروری مشکلی است که در سراسر جهان تمامي جوامع با آن درگير هستند و پیامدهای روانی‌ـ اجتماعی را به دنبال دارد. تعیین فراوانی ناباروری در جامعه می‌تواند به برنامه‌ریزان نظام سلامت در برنامه‌ریزی دقیق‌تر ارائه خدمات بهداشتی و درمانی کمک نماید. این مطالعه برای پاسخ به سئوال انجمن علمی‌ـ تخصصی باروری و ناباروری کشور، با هدف تعیین شیوع ناباروری اولیه طول عمر و ناباروری اولیه فعلی در جمهوری اسلامی ایران انجام شده است. روش بررسي: این مطالعه به روش مقطعی روی 12000 زن 19 تا 49 ساله ایرانی به‌عنوان نماینده زوج، در 28 استان کشور در سال 4-1383 انجام شد. روش نمونه‌گیری، انتخاب 400 خوشه 30 خانواری به روش تصادفی منظم با احتمال متناسب با جمعیت مناطق شهری و روستایی هر استان بود. ناباروری اولیه طول عمر براساس صادق بودن یکی از دو سناریوی زیر تعریف شد: سناریوی اول: 1) بلافاصله پس از ازدواج از روش‌های مطمئن پیشگیری از بارداری استفاده کرده است و 2) پس از مدتی روش پیشگیری را قطع کرده است و 3) در زمان مطالعه 12 ماه یا بیشتر از زمان قطع روش پیشگیری از بارداری می‌گذرد و 4) در مدت 12 ماه پس از قطع روش پیشگیری، باردار نشده است. سناریوی دوم: 1) پس از ازدواج از روش‌های مطمئن پیشگیری از بارداری استفاده نکرده است و 2) در مدت 12 ماه پس از ازدواج، باردار نشده است. نابارور اولیه فعلی به زنی اطلاق گردید که علاوه بر قرار گرفتن در تعریف فوق تا زمان مطالعه هیچگاه باردار نشده بود. تحلیل اطلاعات با نرم افزار STATA 8.0 و با استفاده از مفاهیم آمار توصیفی و محاسبه حدود اطمینان 95% و با در نظر گرفتن طرح نمونه‌گیری انجام گرديد. از روش Lowess smoothing نیز برای هموار کردن نمودار ارتباط ناباروری و سن اولین ازدواج استفاده شد. نتایج: در این مطالعه 7350 زن شهری و 4650 زن روستایی 49-19 ساله ایرانی در 28 استان مورد مصاحبه قرار گرفتند. از بین 12000 نمونه مورد مصاحبه، 630 نمونه (3/5%) واجد شرایط نبودند و از مطالعه و مخرج کسر محاسبه ناباروری اولیه خارج شدند. در 9/24% زوجها سابقه ناباروری اولیه طول عمر (2/26%، 6/23 : CI95%) و در 4/3% زوجها ناباروری اولیه فعلی (8/3%، 3/0: CI95%) مشاهده شد. روند ناباروری اولیه طول عمر نشان می‌دهد که بیشترین برآورد مربوط به پایین‌ترین سن ازدواج بوده و کمترین شیوع در سن ازدواج 22 سالگي به میزان 19% دیده مي‌شود. تا حدود سن 28 سالگي وضعيت تقریباً ثابت بود و بعد از آن مجدداً افزایش می‌یافت. میانگین سنی اولين ازدواج نمونه‌ها 8/3±1/18 با میانه 18 سال، بود. نتیجه‌گیری: حدود یک چهارم زوج‌های ایرانی ناباروری اولیه را در طول زندگی مشترکشان تجربه می‌کنند و 4/3% آنها در هر برهه‌اي از زمان دارای مشکل ناباروری اولیه هستند. در تفسیر شیوع ناباروری اولیه طول عمر و اقدامات بهداشتی‌ـ درمانی آن، توجه به سن ازدواج و توان باروری زوج حائز اهمیت است. Introduction: Infertility is a common problem around the world followed by psycho-social cones-quences. Determining the prevalence of infertility in society can assist health system decision-makers to plan the provision of health and medical services more precisely. This study was conducted in response to the question of the Iranian Scientific Association of Fertility-Infertility with the aim of determining the prevalence of life-time primary and current primary infertilities in the Islamic Republic of Iran.Materials & Methods: This study was conducted by using a cross-sectional method on 12000 Iranian women aged 19-49 as the couples’ representatives in 28 provinces of the country in 2004-2005. The sampling method was based on the systematic random selection of 400 thirty-household clusters with a proportionate probability to the size of the population of urban and rural areas of each province. The life-time primary infertility was defined based on one of the two scenarios that follow: The first scenario: 1) A safe contraceptive method has been used after marriage, 2) but the use of contraceptive has been discontinued after a while, 3) 12 months or more past the first discontinuation of the contraceptive method at the time of the study and 4) The case has not become pregnant within 12 months after discontinuation of the contraception method. The second scenario: 1) A safe contraception methods has not been used after marriage, 2) No conception was achieved within 12 months after marriage. The term current primary infertility was applied to a woman who had never been conceived up to the study, as well as being defined by one of the above definitions. Data analysis was conducted by using STATA 8.0 software while considering the concepts of descriptive statistics and computing the 95% confidence intervals. Lowess smoothing method was also used to smooth the scatter plot of the relationship between infertility and age at the time of the first marriage.Results: In this study, 7350 urban and 4650 rural Iranian women, aged 19-49 in 28 provinces were interviewed. Among the 12000 interviewed subjects 630, (5.3%), cases were not eligible for the study and were left out of the study and the denominator of the primary infertility computation fraction. A history of life-time primary infertility was observed in 24.9% of the couples, (95% CI: 23.6-26.2%), as was the prevalence of current primary infertility in 3.4% of them, (95% CI: 3.0-3.8%). The trend of life-time primary infertility showed that the highest estimate was related to the lowest marriage age and the lowest prevalence was observed at the marriage age of 22 in 19% of the cases. This trend remained stable up to the age of 28 but it increased afterwards. The mean age of the subjects at the first marriage was 18.13.8 and a median of 18 years. Conclusion: About one fourth of Iranian couples experience primary infertility in their lives and 3.4% of them have this problem at any time in their life. In interpreting the prevalence of life-time primary infertility and provision of its related health and medical services, paying attention to age at the time of marriage and couples state of fertility is of importance. ناباروری، ناباروری اولیه، ناباروری اولیه طول عمر، ناباروری اولیه فعلی، ایران Infertility, Primary infertility, Life-time primary infertility, Current primary infertility, Iran 243 252 https://www.jri.ir/article/245 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/245.pdf SerajoddinVahidiDepartment of Urology, Faculty of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iranسراج الدين وحيديvahidi_seraj@yahoo.com85AliArdalanFaculty of Publi Health, Tehran Medical Sciences University, Tehran, Iranعلیاردلان554KazemMohammadEpidemiology Department, Faculty of Publi Health, Tehran Medical Sciences University, Tehran, Iranکاظممحمد313

en الگوي بكارگيري روش‌هاي پيشگيري از بارداري در مناطق شهری استان كهگيلويه و بويراحمد در سال 1383 زمينه و هدف: نظر به اهميت تنظيم خانواده به عنوان اساس بهداشت خانواده، در دهه‌هاي اخير، دستيابي به خدمات بهداشت باروري شامل تنظيم خانواده و بهداشت جنسي مورد تأكيد در سطح ملي و بين‌المللي بوده است. بي‌ترديد شرط ااسي در توفيق سياست‌هاي جمعيتی، ارائه روش‌هاي مدرن و ايمن پيشگيري از بارداري است. در پژوهش حاضر شاخص‌هاي تنظيم خانواده و ميانگين متغيرهاي باروري با هدف مشخص نمودن خلاءهاي موجود در اين زمينه در مقايسه با مطالعة سيماي جمعيت و سلامت در جمهوري اسلامي ايران (مهر 1379) در مناطق شهری استان كهگيلويه و بوير احمد مورد بررسي قرار گرفته است. روش بررسی: با توجه به درصد بالاي پوشش خانوارهاي تحت نظارت مراكز بهداشتي‌ـ درماني شهري استان كهگيلويه و بوير احمد، 1540 نفر از بانوان متأهل به روش نمونه‌گيري تصادفي، از فهرست زنان موجود در هر مركز انتخاب و در زمستان 1383 مصاحبه حضوري شدند. ابزار بكار برده شده ابزاري محقق ساخت (با تاييد روايي توسط صاحب‌نظران) و شامل مشخصات جمعيتي، روش پيشگيري از بارداري بكار برده شده، آگاهي از روش‌هاي مختلف پيشگيري از بارداري و تعداد فرزندان مطلوب و موجود خانوار بود. بانك داده‌ها در نرم افزار آماري SPSS ويرايش 13 ايجاد و داده‌ها به دو صورت توصيفي و تحليلي (در سطح معني‌داري 05/0) مورد بررسي قرار گرفتند. نتايج: ميانگين سني جمعيت مورد مطالعه4/9±2/33 سال بود. ميانگين تعداد بارداري 7/3 بار و تعداد فرزندان 2/3 نفر به دست آمد. ميانگين تعداد فرزندان خانوار با سطح تحصيلات و شغل بانوان داراي ارتباط معني‌دار آماري بود (001/0p<). همچنين بين ميانگين تعداد فرزندان خانوار با ميانگين تعداد مطلوب فرزندان از نظر شركت‌كنندگان مورد مطالعه تفاوت معني‌دار آماری مشاهده شد (001/0p<، 64/4t=). روش‌هاي شايع پيشگيري از بارداري مورد استفاده توسط بانوان قرص و سپس بستن لوله‌هاي رحمي بود (به ترتيب 4/40% و 7/18%). در خصوص آگاهي از انواع روش‌هاي پيشگيري از بارداري در نمونه‌هاي مورد مطالعه، بيشترين فراواني در مورد قرص (94%)، كاندوم (4/65%) و سپس بستن لوله‌هاي رحمي (2/45%) به دست آمد. بيشترين فراوانی تعداد زنان تک فرزند در گروه سنی 30-21 سال و زنان دارای 3 فرزند و بيشتر در گروه سنی 40-31 سال بدست آمد. نتيجه‌گيری: به نظر مي‌رسد برنامه‌هاي تنظيم خانواده نقش نسبتاً مؤثري را در كنترل جمعيت در سطح استان كهگيلويه و بويراحمد داشته و ميانگين بعد خانوار نسبتاً مطلوب مي‌باشد اما به‌ كارگيري روش‌هاي مدرن پيشگيري از بارداري در استان مطلوب نيست؛ اگرچه آگاهي از روش‌هاي مدرن پيشگيري از بارداري وضعيت مطلوب‌تری را نشان مي‌دهد. با توجه به فراوانی تعداد فرزندان بيشتر در گروه‌های سنی بالاتر، لزوم آموزش و ترويج بکارگيری روش‌هاي مدرن پيشگيري از بارداري در سطح استان همچنان مورد تأکيد است. Introduction: Achieving comprehensive reproductive health services, including family planning as the basis of family health and sexual health, has been internationally the main objective of governments and health policy makers in the past decades. Improving modern family planning facilities would lead to a promotion in population control. This study investigates family planning indices, its short comings and mean of reproductive variables in the urban areas of Kohgiluyeh-Boyerahmad province in comparison with the data from Demographic Health Survey carried out in Iran in 2000.Materials & Methods: Considering the high coverage of households by urban health centers in the province, 1540 married women were randomly selected from the list of names in each health center and they were interviewed during 2004. A researcher-devised questionnaire, (content validity determined by experts), was used consisting of demographic variables, family planning awareness status methods, the contraceptive method used by the couples and the number of a desired and live children. Using SPSS, version 13, the data were analyzed in a descriptive-analytical fashion with a significance level of 0.05.Results: The mean age of the respondents was 33.2+ 9.4 years. The mean numbers of pregnancies and children were 3.7 and 3.2 respectively. There was a significant relation between the mean number of children and women's educational status and job (p-value <0.001). A significant difference was also observed between the mean and the desired number of children (t=4.46, p-value <0.001). The most common family planning methods were OCP and TL (40.4% & 18.7% respectively). The highest knowledge about family planning methods was on OCP, condom and TL (94%, 65.4% & 45.2% respectively). Highest number of women with one child and women with ≥3 children were in the 21-30 and 31-40 age groups respectively. Conclusion: The findings indicate that family planning programs have had a relatively appropriate effectiveness on population control in Kohgiluyeh-Boyerahmad province and family dimension is relatively satisfactory but despite better knowledge about modern contraceptives, use of modern family planning methods is not desirable. Considering the high number of children by women from older age groups, the need for educating and promoting the use of modern contraceptives is still of importance. تنظیم خانواده، شاخص های تنظیم خانواده، زنان، روشهای پیشگیری از بارداری، بهداشت باروری، استان کهگیلویه و بویراحمد، مناطق شهری Family planning indices, Family planning, Women, Contraceptive method, Reproductive health, Kohgiluyeh-boyerahmad, Urban areas 252 260 https://www.jri.ir/article/246 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/246.pdf AzitaGoshtasebiFaculty of Medicine, Yasuj University of Medical Sciences, Yasuj, Iranآزيتاگشتاسبيagoshtasebi@ihsr.ac.ir555Maryam SadatVahdaniniaInstitute for Medicine Research , ACECR, Tehran, Iranمريم ساداتوحداني نيا556

en بررسي رابطه نوع زایمان با افسردگی پس از زایمان زمينه و هدف: دوره بعد از زایمان بیشترین زمان خطر برای بروز اختلالات خلقی شامل اندوه، افسردگی وسایکوز می‌باشد. افسردگی مهمترین اختلال خلقی پس از زایمان است که می‌تواند با اختلال در روابط مادر، كودك و خانواده همراه باشد و در صورت عدم توجه و درمان مناسب آن صدمات جبران‌ناپذیری را به‌دنبال داشته باشد. نظر به شيوع بالاي افسردگي پس از زايمان و نيز عوارض ناشي از آن و همچنين وجود طيف وسيعي از علل در اتيولوژي افسردگي زايمان، منجمله نوع زايمان و وجود تناقضاتي در اين زمينه، پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه نوع زایمان با افسردگی پس از زایمان در زنان باردار مراجعه‌کننده به مراکز بهداشتی‌ـ درمانی منتخب دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در سال 1384 انجام شد. روش بررسي: تحقيق به روش تحليلي آينده‌نگر انجام شد. در مدت 8 ماه مجموعاً تعداد 285 نفر خانم باردار در سه ماهه سوم بارداري از نظر افسردگي بررسي و تعداد 50 نفر به علت داشتن افسردگي (امتياز بيشتر از 12 براساس تست ادینبرگ) از مطالعه حذف و در نهايت خانم‌هاي فاقد افسردگي وارد مطالعه شده و در موارديكه نمونه‌هاي پژوهش سابقه جداشدن از والدین قبل از 15 سالگی، سابقه سقط، سابقه ناباروري، مشکلات در زمان بارداری، زایمان طول کشیده، مشکلات پس از زایمان، سابقه بیماری‌های مزمن، بیماری‌های عصبی در خانواده، سابقه بستری مادر و نوزاد پس از زایمان و مرگ نوزاد داشتند؛ از تحقیق حذف شدند. در هفته‌های 2 تا 6 پس از زایمان پرسشنامه‌های رضایت از ازدواج، حمایت اجتماعی و افسردگی پس از زایمان توسط نمونه‌های پژوهش تکمیل گردید. نمونه‌هاي مطالعه براساس نوع زایمان به دو گروه زایمان طبیعی (73 نفر) و سزارین (75نفر) تقسیم شدند و پس از همسان‌سازي مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. برای تحلیل داده‌ها از نرم افزار آماري SPSS، ويرايش 13 استفاده شد و سطح معنی‌‌داری در آزمونها 05/0 در نظر گرفته شد. نتايج: ميانگين سن نمونه‌هاي مطالعه 15/3±71/22 سال بود. اکثر شرکت کنندگان دارای تحصیلات دبیرستاني يا دیپلم و خانه‌دار بودند. میزان شیوع افسردگی پس از زایمان 3/20% بود که 6/13% افراد در گروه زایمان طبیعی و 6/27% افراد در گروه سزارین دارای نمره بيشتر از 12 در پرسشنامه افسردگی پس از زایمان ادینبرگ و در معرض خطر افسردگی پس از زایمان بودند. بين نحوة زايمان و افسردگي پس از زايمان رابطة معني‌داري وجود داشت (05/0p<) و برآورد خطر نسبي افسردگي 2=OR بود. نتيجه‌گيري: نظر به اینکه در تحقیق حاضر افسردگی پس از زایمان به دنبال سزارین دو برابر زایمان طبیعی بوده است توصيه مي‌شود که توجه به نوع زایمان و مشاوره مناسب برای انتخاب روش صحیح، با توجه به وضعیت مادر و نوزاد و اجتناب از انجام سزارین‌های انتخابی می‌تواند نقش مؤثری در کاهش افسردگی پس از زایمان و جلوگیری از صرف هزینه‌های فراوان در این زمینه داشته باشد. Introduction: Postpartum period is the most vulnerable time for the onset of mood disorders including the blues, depression and psychosis. Depression is the most important mood disorder in the postpartum period that can be associated with mother-baby and family conflictual interactions and may lead to irreparable consequences if not addresses well. Regarding different etiologies of postpartum depression, among them mode of delivery, and the existence of numerous controver-sies about this matter, the present study was conducted to determine the relationship between mode of delivery and postpartum depression in pregnant women attending some selected Health Centers affiliated to Shahid Beheshti University of Medical Sciences in 2005.Materials & Methods: In this prospective analytical study, 258 pregnant women in their 3rd trimester of pregnancy were evaluated for signs of depression within 8 months and about 50 peo-ple were excluded from the study because of depression (Getting more than 12 from Edinburgh Postnatal Depression Scale, EPDS) and those not suffering from depression were included in the study. Subjects who had histories of quitting parents before the age of 15, abortion, infertility, complications during pregnancy, prolonged pregnancy, postpartum complications, chronic diseases, nervous diseases in the family, hospitalization of the mother or the neonate and those with fetal demise were excluded from the study too. During 2 to 6 weeks from delivery, study subjects completed EPDS, marital satisfaction and social support questionnaires, were divided into NVD (73 women) and CS (75 women) groups and were matched for confounding factors before statistical analysis. Data analysis was performed by SPSS software, version 13, and the significance level was considered 0.05.Results: The mean age of subjects was 22.71+3.15 years. Most of them had high school diplomas and were housewives. The prevalence of postpartum depression was 20.3%. 13.6%of the cases in NVD and 27.6% in CS groups scored more than 12 on EPDS and they were at risk for postpartum depression. There was a significant relationships between mode of delivery and postpartum depre-ssion (p<0.05) and a two fold risk for depression was seen in CS group (OR=2). Conclusion: According to the findings of this study that postpartum depression has been twice as much prevalent in the CS group compared to that of NVD group, it can be concluded that CS should be performed in women who meet the criteria for this procedure. Implementing this strategy can have an effective role in preventing postpartum depression and help reduce expenses from its proper practice. افسردگی پس از زایمان، زایمان، زایمان طبیعی، سزارین، رضایت از ازدواج، حمایت اجتماعی، سندرم قبل از قاعدگی Postpartum depression, Delivery, Normal vaginal delivery, Caesarian section, Marital satisfaction, Social support, PMS 260 269 https://www.jri.ir/article/247 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/247.pdf MahrokhDolatianDepartment of Midwifery, Faculty of Nursing and Midwifery, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iranماهرخدولتيانmhdolatian@yahoo.com557PounehMaziarMinistry of Health & Medical Sciences, Tehran, Iranپونهمازيار558HamidAlavimajdDepartment of Biostatistics, Faculty of Paramedical, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iranحمیدعلوی‌مجد452MohsenYazdjerdiDepartment of Community Medicine and Biostatistics, Faculty of Medicine, Guilan University of Medical Sciences, Tehran, Iranمحسنیزدجردي559

en بررسي سلامت عمومي، راهبردهاي مقابله‌اي و رضايت زناشويي در زنان نابارور تحت درمان IVF زمينه و هدف: مشكل ناباروري در دنياي امروز به صورت يك نگراني اجتماعي درآمده و با معضلات روان‌شناختي و اجتماعي متعددي همراه است. ايـن پديده به عنـوان حادثـه‌اي استرس‌زا، هيجان‌آور و ناكام كننده بـراي زوجيـن به خصوص زنـان مطرح مي‌باشد. ناباروري بر روابط بين فردي، اجتماعي و زناشويي تأثير گذاشته و مي‌تواند منجر به عدم تعادل روانـي و طلاق بين زوجين گـردد. عـلاوه بر ايـن، مطالعات متعدد نشـان داده است انجـام لقاح خارج رحمي خود نيز مي‌تواند با اختلالات روان‌شناختي متعدد و شديدي همراه باشد. از سوي ديگر با توجه به ميزان بالاي باروري در ايران به لحاظ جنبه‌هاي اجتماعي‌ـ فرهنگي آن به خصوص نزد زنان، اهميت ويژه‌اي را جهت مطالعه اين پديده با تكيه بر جنبه‌هاي روانـي‌ـ اجتماعي مطرح مي‌نمايد. بدين منظور اين پژوهش كه مطالعه‌اي توصيفي است با هدف تعيين ميزان سلامت‌رواني، رضايت از زناشويي و نوع راهبردهاي مقابله‌اي زنان نابارور انجام شده است. روش بررسي: در اين پژوهش تعداد 150 زن نابارور مراجعه‌كننده به مركـز ناباروري چهارمين شهيد محراب كرمانشاه در سال 1382 با روش نمونه‌گيري آسان انتخاب و مورد بررسي قرار گرفتند. اطلاعات به وسيله پـرسشنامه‌هاي سلامت عمـومي GHQ-28، پـاسخ‌هاي مقـابله‌اي CRI و شاخص رضايـت زناشويـي IMS جمع‌آوري و براي ارزيابي يافته‌هاي تحقيق از روش‌هاي آماري t و c2 در سطح معني‌داري 05/0 درصد و نرم افزار SPSS استفاده شد. نتايج: اين مطالعه نشان داد 44% زنان نابارور براساس پرسشنامه سلامت عمومي بيمار بودند. براساس نتايج اين پرسشنامه افراد مورد بررسي به دو گروه زنان سالم و بيمار تقسيم شدند. ميزان اضطراب در افـراد بيمار و اختلال در عملكرد در افـراد سالم به طور معني‌داري بالا بود (01/0=p). 34% زنان نابارور، كه اغلب آنان براساس پرسشنامه سلامت عمومي بيمار تشخيص داده شده بودند، پاسخ‌هاي مقابله‌اي متمركز بر هيجان داشتند و 93% افراد سالم، شيوه مقابله‌اي مسئله مدار داشتند. همچنين يافته‌ها، حاكي از آن است كه مسئله ناباروري تأثير نامطلوب چنداني در رضايت زناشويي افراد سالم نداشته است. در حالي كه 35% افراد بيمار، عدم رضايت زناشويي را عنوان كرده بودند. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج اين بررسي ناباروري مي‌تواند در فرد نابارور تأثيرات روانشناختي فراواني به همراه داشته باشد و زمينه‌ساز بروز اختلالات رواني و مشكلات زناشويي شود. لذا همراهي تيم روانپزشكي با متخصصين درمان ناباروري در بهبود روند درماني و ممانعت از بروز مشكلات روانپزشكي در آنان مؤثر مي‌باشد. Introduction: Nowadays, infertility has turned to a social distress and it is accompanied by numerous psychological and social problems. This phenomenon is known as an agonizing and disappointing stressor for couples, especially for women. Infertility stress can affect personal, social and marital relationships, may cause mental instability and lead to divorce. Likewise, studies have shown IVF may be accompanied by numerous and severe psychological disor-ders. Considering psychosocial and cultural importance of fertility, especially in women, and the high birth rate in Iran, a closer look at this phenomenon with an emphasis on its psycho-social aspects is of importance. Therefore this descriptive study was undertaken to determine mental well-being, marital satisfaction and stress coping in infertile women.Materials & Methods: 150 infertile women attending the forth Shahid of Mehrab Hospital in Kermanshah were randomly selected during 2003. The data were gathered by the researchers, based on CRI-Coping Responses, Index of Marital Satisfaction (IMS) and the General Health Questionnaire (GHQ-28). For the statistical evaluation of the findings, chi-squared and t-test were calculated. P-values smaller than 0.05 were considered significant. Results: The results showed that 44% of the subjects had psychological disorders based on GHQ. Based on the findings from this questionnaire, the cases were divided into two healthy and unhealthy groups. Anxiety rates among the unhealthy group and the functional disorders in the healthy ones revealed to be significantly high (p<0.01). 34% of the infertile women, most of whom had been identified to have psychological disorders by GHQ, had excitement based reactions and 93% of the ones on the healthy group had problem-based confrontational responses. The findings also revealed that infertility had not had any unpleasant effects on the marital satisfaction of the healthy cases, whereas 35% of the unhealthy ones showed the opposite.Conclusion: Regarding the results of this study, infertility may have numerous psychological impacts on the infertile and act as a predisposing factor for psychological disorders and matri-monial problems. Therefore, a team of psychiatrists accompanying infertility treatment experts is effective in the treatment process and prevention of psychiatric problems in these patients. سلامت عمومی، رضایت زناشویی، شیوه های مقابله ای، ناباروری، لقاح آزمایشگاهی General health, Marital satisfaction, Coping strategies, Infertility, IVF 269 276 https://www.jri.ir/article/248 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/248.pdf JalalShakeriPsychiatry Department, Faculty of Medicine, kermanshah Medical Sciences University, Kermanshah, Iranجلالشاكریjshakeri_md@yahoo.com560MonirHossieniPsychology Ward,Farabi Hospital ,Kermanshah University of Medical Sciences , Kermanshah, Iranمنيرحسيني561SenobarGolshaniPsychology Ward,Farabi Hospital ,Kermanshah University of Medical Sciences , Kermanshah, Iranصنوبرگلشني562KheirollahSadeghiPsychology Department , Tehran Psychiatric Institute, Kermanshah, Iranخيرالهصادقي563VahidFizollahyPsychology Ward,Farabi Hospital ,Kermanshah University of Medical Sciences , Kermanshah, Iranوحيدفيض‌الهي564

en مقايسه دو روش درمان بيماري تروفوبلاستيك بارداري با تزریق متوتروكسات منفرد عضلاني هفتگي و تزريق وريدي هشت روزه زمينه و هدف: در بيماري‌هاي تروفوبلاستيك دوران بارداري اساس درمان بعد از تخليه رحم، در موارد لزوم شيمي درماني است. متوتروكسات به عنوان آنتاگونيست فولیك اسيد و يك تركيب آنتي‌متابوليت و ضد سرطان، در درمان بيماران مبتلا به بيماري‌هاي تروفوبلاستيك بارداري نقش اصلي را دارد. تأثیر شیمی درمانی تک دارویی با متوترکسات در مبتلایان به بیماری تروفوبلاستیک بارداري در گروه کم خطر و یا خطر متوسط ثابت شده است و مطالعات زیادی براي کاهش سمیت دارو و تعداد ویزیت کمتر بیماران و طبعاً صرف هزینه و اتلاف وقت کمتر رو به گسترش است. این دارو با پاسخ مناسب درمانی، سمیت قابل قبول و همچنین هزینه کم و پذیرش مطلوب در بیماران همراه است. هدف اين مطالعه مقايسه دو روش تزريق عضلاني منفرد هفتگي و تزريق وريدي هشت روزه متوتركسات در درمان بيماران مبتلا به بيماري تروفوبلاستيك بارداري است. روش بررسي: مطالعه حاضر یک مطالعه كارآزمايي باليني است. این مطالعه در بخش سرطان‌شناسي زنان بيمارستان قائم (عج) مشهد به مدت 3 سال (83-1380) انجام شد. كليه بيماران مبتلا به بيماري تروفوبلاستيك بارداري در گروه كم خطر و يا با خطر متوسط كه نياز به شيمي‌درماني تك دارويي داشتند انتخاب و به دو گروه تقسيم شدند. در گروه اول 33 بيمار تحت درمان تزريق وريدي متوتروكسات به ميزان mg1 به ازای هر متر مربع از سطح بدن و فولينيك اسيد به ميزان mg1/0 به ازای هر متر مربع از سطح بدن به صورت يك روز در ميان، جمعاً به مدت هشت روز قرار گرفتند و در گروه دوم 14 بيمار با روش تزريق منفرد عضلاني هفتگي متوتروكسات به ميزان mg50 به ازای هر مترمربع از سطح بدن درمان شدند. دو گروه بيماران از نظر سن، تعداد بارداري، گروه‌هاي خوني و مشخصات بافت‌شناسي و فاصله حاملگی اخیر تا شروع درمان با هم مشابه بودند. نتایج حاصل با استفاده از نرم افزار SPSS آنالیز شد و جهت بررسی آماری از آزمون t و c2 استفاده، ضریب اطمینان مطالعه 95% در نظر گرفته شد و 05/0p£ معنی‌دار تلقی گردید. نتايج: میانگین سني در گروه اول 33/7±38/25 و در گروه دوم 52/7±7/25 سال بود. پاسخ به شيمي درماني در كمتر از چهار دوره در گروه اول 5/54% و در گروه دوم 5/28% بود (018/0p=). تعداد موارد نياز به افزايش يك و نيم برابر ميزان دارو در گروه اول 9/9% و در گروه دوم 1/42% بود (001/0p=). تغيير دارو از متوتروكسات به اكتينومايسين D در گروه اول 6/6% و در گروه دوم 1/7% بود (715/0p=) و نياز به رژيمEMA-CO (اتوپوسايد، متوتروكسات، اكتينومايسين D، سيكلوفسفاميد و وينكريستين) در گروه اول 9/9% و در گروه دوم 2/14% بود (656/0p=). در نهايت در هر دو گروه بهبودي كامل پيدا شد و در طي مدت پيگيري هيچ‌گونه عودي در دو گروه مشاهده نشد. نتيجه‌گيري: روش تزريق عضلاني منفرد هفتگي، روشي مفيد، كم هزينه و قابل قبول با سمیت دارویی کمتر نسبت به رژیم تزریق وریدی هشت روزه است و در كليه مراكز براي بيماران مبتلا به بیماری تروفوبلاستيك بارداري با خطر کم و متوسط كه نياز به شيمي درماني تك دارويي دارند قابل انجام مي‌باشد. Introduction: The essentials of gestational trophoblastic disease (GTD) treatment are evacuation of the uterus followed by chemotherapy. Methotrexate, an antagonist of folinic acid and an antimetabolite agent, has an important role in the treatment of patients with gestational trophoblastic disease. The efficacy of single agent chemotherapy with methotrexate in low and medium risk GTD is well-established and nume-rous studies for lowering its toxicity and fewer numbers of expected visits and consequently lower time and money expenditures are on rise. This medication has produced excellent remission rates with acceptable toxicity, cost-effectiveness and better compliance by patients. The aim of this study was to compare two methods of weekly single-dose intramuscular and 8-day intravenous injections of methotrexate, in low and medium risk GTD patients who required single agent chemotherapy.Materials & Methods: This was a clinical trial study conducted for three years (2002-5) in the Gynecolo-gic Oncology Department of Ghaem Hospital in Mashad. All patients with low and medium risk GTD who required single agent chemotherapy were assigned into two groups. The first group consisted of 33 patients who received IV injections of methotrexate 1 mg/m2 of body surface area and folinic acid 0.1 mg/m2 every other day for a total of 8 days. The second group consisted of 14 patients that received weekly single-dose IM injections of methotrexate 50 mg/m2. These two groups were matched for age, number of pregnancies, blood groups, histological characteristics and the interval between end of the antecedent pregnancy and start of chemotherapy. The results were analyzed by SPSS software. For statistical calculations t-test and χ2 were used and a confidence internal of 95% and a p-value of 0.05, as the significant value, were regarded for the study.Results: The mean age of the first group was 25.387.33 years and 25.77.52 for the second group. Response rates fewer than four courses of chemotherapy in the first group was 45.5% and in the second group was 28.5% (p=0.018). The results showed that 9.9% of the patients in the first group and 42.1% of those in the second group needed nearly a 1.5-time increase in the dose of the medication (p=0.001). Requiring a change to the second line of therapy from methotrexate to actinomycin D was 6.6% in the first and 7.1% in the second group (p=0.715). Combination chemotherapy with EMA/CO (Etoposide, methot-rexate, actinomycin D, cyclophosphamide and vincristine) regimen were needed by 9.9% of the patients in the first and 14.2% in the second group (p=0.656). Eventually, both groups achieved complete remission with no recurrence of the disease during the follow-up period. Conclusion: The weekly single-dose intramuscular injection of methotrexate is an effective, low toxic, inexpensive and accessible method that can be performed in every center for low and medium risk GTD patients that need single agent chemotherapy as compared with 8-day intravenous injections. بیماری تروفوبلاستیک بارداری، متوتروکسات، اکتینومایسین D، EMA-CO، شیمی درمانی، مول هیداتیفرم، هورمون گنادوتروپین جفتی انسان Gestational trophoblastic disease, Methotrexate, Actinomycin D, EMA-CO, Chemotherapy, HCG, Hydatid mole 276 284 https://www.jri.ir/article/249 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/249.pdf ZohrehYousefiDepartment of Obs. & Gyn., Ghaem Hospital, Faculty of Medicine, Mashad University of Medical Sciences and Health Services, Mashad, Iranزهرهیوسفيff_vahid@yahoo.com96SedighehAyatyDepartment of Obs. & Gyn., Ghaem Hospital, Faculty of Medicine, Mashad University of Medical Sciences and Health Services, Mashad, Iranصديقهآيتي505

en گزارش درمان موفقيت آميز و بارداري طبيعي يك مورد ازدواج به وصال نرسيده پس از 7 سال زمينه و هدف: حدد ۱۰% از مردم کشور به اختلالات جنسی مبتلا هستند و نتايج بررسیها نشان می‌دهد که ۵۰% طلاقها در ایران به علت بروز مشکلات جنسی اتفاق می افتد؛ که در صورت مشاوره و درمان صحيح، نيمی از اين طلاقها انجام نخواهد شد. ازدواج به وصال نرسيده به ازدواجي اطلاق مي‌شود كه زن و شوهر هيچگاه نزديكي نداشته باشند. عوامل مختلفي به عنوان عامل بروز آن معرفي شده است كه شايعترين آنها فاكتورهاي پديدآورندة اختلالات رواني مي‌باشد. از اين ميان اضطراب عملكردي به عنوان عمده‌ترين علت شناخته شده است. معرفي مورد: اين گزارش، معرفي زوجي است كه پس از 7 سال ازدواج به وصال نرسيده با شكايت ناباروري و تمايل به داشتن فرزند به مركز فوق تخصصي درمان ناباروري و سقط مكرر ابن‌سينا مراجعه نمودند. يك تيم درماني متشكل از متخصصين زنان، آندرولوژي و روانپزشكي پس از 3 ماه به درمان موفقيت‌آميز زوج دست يافتند. در بررسي توسط متخصص زنان، مشكل ارگانيك خاصي در زن گزارش نشد و در بررسي آندرولوژي مرد، براي انزال زودرس شديد و نيز اختلال عوامل مردانه در اسپرموگرام تحت درمان قرار گرفت. در بررسي روانپزشكي مشخص شد كه مرد در حين مقاربت دچار اضطراب و ترس شديدي مي‌شود؛ ضمن اينكه زوجين از كمبود اطلاعات جنسي نيز رنج مي‌برند. سرانجام با درمان‌هاي دو جنسيتي و نيز رفتار درماني مبتني بر تمركز حسي، زوج پس از 3 ماه اولين مقاربت را تجربه كردند و سپس همگام با درمان‌هاي آندرولوژي 3 ماه بعد زن به روش طبيعي باردار شد. نتيجه‌گيري: با توجه به عدم آگاهي كافي درباره مسائل جنسي و نيز اضطراب عملكردي به عنوان عامل شايع ايجاد كننده اختلال، به نظر مي‌رسد آموزش روابط جنسي به عنوان بخشي از آموزش‌هاي پيش از ازدواج ضروري است. از سوی دیگر بررسی جامع و همزمان زوج دارای مشکلات جنسی ،توسط تیم تخصصی هماهنگ موجب افزایش موفقیت درمان خواهد شد. Introduction: About ten percent of people are suffering from sexual disorders in Iran and stu-dies show that 50 percent of divorces are due to sexual disorders, too. If couples with sexual disorder receive consultation and undergo proper treatment, half of these divorces will not occur. An unconsummated marriage (UCM) is a marriage in which the couples have never had coitus. Etiological factors of UCM are varied: Psychogenic factors are the most prevalent and the main psychogenic factor is "Performance anxiety".Case introduction: This report is about a couple who attended "Avesina Infertility Clinic" after 7 years of UCM with a chief complaint of infertility and expression of their will to become pregnant. A team composed of a gynecologist, an andrologist and a psychiatrist achieved a successful treatment goal within 3 months. Gynecological examination of the female was normal. Andrological examinations of the male showed severe premature ejaculation and male factors impairment in his semen analysis but psychiatric evaluation showed that the couple had low sexual information and the male had high stress and phobia at the time of intercourse. Finally, by dual-sex therapy and sensate focus exercises the couple experienced the first inter-course after 3 months and the female became pregnant 3 months later. Conclusion: Regarding the lack of necessary information on sexual issues and performance anxiety as the common cause of the disorder, it seems that teachings on sexual relationships might be a necessary part of pre-marriage counseling. On the other hand, a comprehensive and simultaneous evaluation of the couples with the sexual disorder by a harmonious expert team may increase treatment success rates. ازدواج به وصال نرسیده، درمان دو جنسیتی، رفتار درمانی مبتنی بر تمرکز حسی، ناباروری Unconsummated marriage, Dual-sex therapy, Sensate focus exercises, Infertility 284 290 https://www.jri.ir/article/251 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/251.pdf BehzadGhorbaniAvicenna Infertility Clinic, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranبهزادقربانی26SoheilaArefiReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranسهيلا عارفي 124YounesModabberi SaberAvicenna Infertility Clinic, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranيونسمدبري صابر565HoomanSadri-ArdekaniNanobiotechnology Research Center, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranهومن صدري‌اردكانيsadri@avicenna.ac.ir291

en تومور سلول سرتولي - ليديگ تخمد ان (آرنوبلاستوما)با عناصر هترولوگ و تظاهر كلينيكي آمنوره و هيرسوتيسم (نامه به سردبیر) تومور سلول سرتولي ليديگ(SLCT)جزء تومورهاي طناب جنسي و استروما يي تخمدان بوده كه تمايز بافت بيضه را نشان مي دهد و كمتر از 2/0 درصد کل تومورهای تخمدان را شامل مي شوند. ولي تومورهاي تخمدان در افراد با سن زير 20 سال 4% موارد را در برمی گيرند. SLCT از حيث اندازه متفاوت است؛ اما به طور متوسط 10 سانتی متر قطر دارد . از نظر ظاهري لوبوله ، خاكستري تا زرد، توپر يا كيستيك با سطح خارجي صاف مي باشد .كيست در انواع شبكه اي و با عناصر مختلط شايع است. در اين نوع تومورها ، به جز در انواع بد تمايز يافته، خونريزي ونكروز ناشايع است . 290 293 https://www.jri.ir/article/369 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/369.pdf MajidSharbatdaranDepartment of Pathology, Yahya Nejad Hospital, Faculty of Medicine, Babol University of Medical Sciences, Babol, IranمجيدشربتدارانSharbatdaran@yahoo.com351ShahryarShafaiDepartment of Pathology, Yahya Nejad Hospital, Faculty of Medicine, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iranشهريارشفائي350