en 1726-7536 1735-8507 69 2139 288 gregorian 2007 7 1 8 2 online 1 fulltext

en تأثیر لوپرلایداستات بر فراساختار سلولهای زایا در موش نر بالغ زمینه و هدف: اسپرماتوژنز فرآيندي كاملاً وابسته به هورمون به ويژه گنادوتروپينها مي‌باشد و بديهي است هرگونه تغيير در ميزان اين هورمونها مي‌تواند در اسپرماتوژنز موثر باشد. آنالوگ‌های هورمون‌های آزادکننده گنادوتروپین نيز می‌توانند محور هیپوفیزی‌ـ گنادی را مختل نمایند. لذا هدف از مطالعه حاضر ارزيابي تغییرات فراساختاری و هیستولوژیک سلول‌های اسپرماتوژنیک و اسپرمیوژنیک با استفاده از میکروسکوپ الکترونی ترانسمیشن به‌دنبال تجویز یک دوز لوپرلاید استات (یکی از آنالوگ‌های هورمون آزادکننده گنادوتروپین) در موش بالغ مي‌باشد. روش بررسی: در مطالعه حاضر 24 موش بالغ 8 هفته به 3 گروه تقسیم شدند. گروه کنترل، هیچ دارويی دريافت نكردند اما حیوانات در گروه دوم و سوم به ترتیب يك دوز ml2/0 کربوکسی متیل سلولز و mg/kg6/7 لوپرلایداستات به‌صورت زیر جلدی دريافت كردند. پس از گذشت 5 هفته بيضه موشها خارج و براي مطالعه سلول‌های زایای لوله سمي‌نيفروس و مطالعه مورفولوژی با استفاده از میکروسکوپ الکترونی ترانسمیشن و نوری مورد استفاده قرار گرفت. همه نمونه‌ها از نظر مورفولوژی مقایسه شدند و با روش آزمون ANOVA مورد آنالیز آماری قرار گرفتند. نتایج: در نتايج میکروسکوپ الکترونی، در گروه آزمایش بیشترین تغییرات در سلول‌های اسپرمیوژنیک یافت شد. در بیشتر اسپرماتیدها، هسته و آکروزوم تغيير شكل يافته بود. در برخی اسپرماتیدهای در حال تمایز وزیکول‌های آکروزومی در هسته دیده می‌شد؛ ضمن اینکه تخصص یافتگی اکتوپلاسمیک در برخی نواحی به صورت نسبی حذف شده بود. در اسپرماتیدهای دراز، فلاژلها غیر طبيعي بودند و غلاف فیبروزه آنها به‌صورت غیرممتد بود. در مشاهدات ميكروسكوپ نوری وضعیت تکامل اسپرماتوژنز براساس جدول جانسن در گروه کنترل، شم و آزمایش به ترتیب 53/0±1/8، 82/0±04/8 و 57/0±01/7 بود؛ که در گروه آزمایش کاهش معنی‌دار داشت (01/0>p). همچنین تمام شاخص‌هاي هیستومتری در لوله‌های سمینیفروس در مقایسه با دو گروه دیگر کاهش معنی‌دار داشت (01/0>p). نتیجه‌گیری: تزریق یک دوز mg/kg 6/7 لوپرلاید استات در طی یک سیکل اسپرماتوژنز با اثرات سوء براسپرماتوژتز همراه می‌باشد و به نظر می‌رسد که لوپرلایداستات دارای بیشترین اثر بر روی اسپرمیوژنز یا فرآیند تغيير شکل اسپرماتیدهای گرد به دراز می‌باشد. Introduction: Gonadotropin hormones control spermatogenesis and any alteration in their level can influence the process and subsequently the number of germ cells. Gonadotropin-releasing hormone (GnRH) agonists suppress the pituitary-gonadal axis. The objective of this study was to investigate the ultrastructural and histological alterations in spermatogenic and spermiogenic cells following administration of a single dose of leuprolide acetate, an analogue of gonadotropin-releasing hormones. Materials & Methods: This study was done on 24 adult male 8-old week mice were used. The animals were divided in to 3 groups. The control group received no drugs but to the animals in the second and third groups 0.2ml of carboxymethyl cellulose and 7.6mg/kg of leuprolide acetate were administered respectively. All the animals were dissected five weeks after the administrations and their testes were processed for the study of germ cells and morphometric studies of seminiferous tubule parameters using transmission electron (TEM) and light microscopes (LM). The results from the five groups were compared morphologically and the data were statistically analyzed by ANOVA tests. Results: The ultrastructural study revealed that most alterations were in spermiogenic cells. The nuclei and acrosomes had been deformed in most spermatids. In some developing spermatids, there were acrosomal vesicles inside the nucleus and ectoplasmic specialization had been partially deleted in some areas. The flagella were deformed in elongated spermatids and their fibrous sheaths were discontinuous. In light microscopy, the maturity of spermatogenetic cells, based on Johnson’s testicular biopsy score, in the control, sham and experimental groups were 8.1±0.53, 8.04±0.82 and 7.01±0.57 respectively and maturation had been significantly reduced in the third group (p<0.01). In addition, all histometric parameters in seminiferous tubules had been decreased compared to the sham and control groups (p< 0.01). Conclusion: Administration of a single dose of leuprolide acetate during a spermatogenetic cycle in mice is associated with adverse effects on spermatogenesis and it is mostly associated with alterations in spermiogenesis or transformation of round spermatids into elongated spermatids. اسپرماتوژنز، هورمون‌های آزاد کننده گنادوتروپین، اسپرمیوژنز، لوپرلاید استات، موش، میکروسکوپ الکترونیک، سلول زایا، ناباروری مردان Spermatogenesis, GnRH, Spermiogenesis, Leuprolide acetate, Mouse, Electron microscope, Germ cells, Male infertility 111 122 https://www.jri.ir/article/273 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/273.pdf Mohammad AminHomafarDepartment of Anatomy, Faculty of Medicine, Gilan University of Medical Sciences, Gilan, IranMohammad AminHomafarparsahistolab@gmail.com501JafarSoleimaniradDrug applied research center, Tabriz University of Medical ٍSciences, Tabriz, Iranجعفرسليماني راد163Ahmad AliGhanbariAnatomy Department, Faculty of Medicine, Tabriz Medical Sciences University, Tabriz, Iranاحمد علیقنبری502ParvanehTabatabaei NabaviCellular & Molecular Research Center, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranپروانهطباطبائی‌نبوی620

en اثرات داروي فيناستريد بر تغييرات بافتي بيضه و فرآيند اسپرماتوژنز در موش‌هاي صحرايي نر بالغ زمينه و هدف: فيناستريد يك تركيب 4 آزا استروئيد است كه به‌طور كاملاً اختصاصي و رقابتي، آنزيم درون سلولي 5- آلفا ردوكتاز نوع II، عامل تبديل تستوسترون به دي‌هيدروتستوسترون (DHT)، را مهار مي‌كند. اين دارو تقريباً براي درمان تمام اختلالات مربوط به افزايش DHT مانند هيپرپلازي خوش‌خيم پروستات، ريزش مو با منشأ آندروژني در مردان، پرمويي، آكنه و سبوره تجويز مي‌شود. از آنجا كه داروي فيناستريد مصرف بالايي در ميان مردان دارد و در تعدادي از آنان عوارضي مانند كاهش ميل جنسي، اختلالات نعوظي، اختلال در انزال، ژنيكوماستي و سرطان پروستات گزارش شده‌است، در پژوهش حاضر اثرات مقادير مختلف اين دارو بر تعداد سلول‌هاي اسپرماتوگوني، اسپرماتوسيت اوليه، سرتولي و بينابيني در موش صحرايي مورد بررسي قرار گرفت. روش‌ بررسي: تعداد 40 سر موش صحرايي نر بالغ از نژاد Sprague-Dawley به 5 گروه هر گروه دارای 8 سر شامل گروه كنترل (بدون تجويز ماده‌)، گروه شاهد (با تجويز آب مقطر) و سه گروه تجربي با تجويز مقادير روزانه mg/kg BW100، 50 و 25 دارو تقسيم شدند. تجويز دارو به صورت خوراكي و طي مدت 32 روز انجام گرفت. تغييرات مربوط به تعداد سلول‌هاي اسپرماتوگوني، اسپرماتوسيت اوليه، سرتولي و بينابيني، در نرم‌افزار SPSSوارد و سپس با استفاده از آزمون‌هایDuncan ، Tukey، ‍t-test و ANOVA مورد مقایسه و بررسي قرارگرفت. 05/0p به عنوان سطح معني‌داري در نظر گرفته شد. نتايج: براساس نتایج حاصل، مصرف فيناستريد باعث كاهش معني‌دار تعداد سلول‌هاي اسپرماتوگوني در گروه‌هاي مصرف كننده مقادير mg/kg BW100 و 50 دارو و همچنين كاهش تعداد سلول‌هاي اسپرماتوسيت اوليه در گروه مصرف‌كننده mg/kg BW50 دارو شد (05/0p). تعداد سلول‌هاي سرتولي در هيچ‌كدام از گروه‌هاي تجربي، تغيير معني‌داري را نسبت به گروه كنترل نشان‌ نداد؛ اما افزايش معني‌داري در تعداد سلول‌هاي بينابيني در گروه‌هاي دريافت‌كننده دارو مشاهده شد. اين دارو همچنين تغيير قابل ذكري در تراكم انواع سلولها و تغيير در ميزان رنگ‌پذيري سيتوپلاسم و هسته سلول‌هاي اسپرماتوگوني ايجاد ننمود. نتيجه‌گيري: بنابر نتايج اين مطالعه، مصرف داروي فيناستريد باعث كاهش معني‌دار تعداد سلول‌هاي اسپرماتوگوني و اسپرماتوسيت اوليه و افزايش معني‌دار تعداد سلول‌هاي بينابيني مي‌شود؛ اما بر خصوصيات بافتي بيضه و توليد اسپرم اثر نمي‌گذارد. بنابراين به نظر مي‌رسد مصرف كوتاه مدت فيناستريد در باروري مردان تأثیر قابل ملاحظه‌ای نداشته باشد. Introduction: Finasteride, a synthetic 4-azasteroid compound, is a competitive and specific inhibi-tor of type II 5--reductase, an intracellular enzyme that converts testosterone into dihydrotestos-terone (DHT). Finasteride is prescribed for nearly all disturbances related to DHT concentration such as benign prostatic hyperplasia, male-pattern androgenetic alopecia, hirsutism, acne and seborrhea. Since finasteride is frequently prescribed in men, the effects of different doses of finas-teride on the number of spermatogonia, Sertoli and Leydig cells have been investigated in the present study. Materials & Methods: Forty mature male Sprague-Dawley rats were divided into five groups of eight. The first group was kept as the control group and received nothing. The second or the sham group, only received distilled water orally, but the last three experimental groups respectively received 25, 50 and 100mg/kg of BW/d doses of finasteride orally for a 32-day period. Then photo-micrographs of testis tissues were studied and the results of the five groups were statistically analyzed by ANOVA, t, Tukey and Duncan tests. P<0.05 was considered significant. Results: Administration of 50 and 100mg/kg per BW doses of finasteride significantly decreased the number of spermatogonia and 50mg/kg doses reduced the number of primary spermatocytes (p0.05). The number of Sertoli cells had no significant difference in the experimental groups in comparison with the control group but there was a significant increase in the number of Leydig cells in all of the experimental groups (p0.05). This drug did not have any significant effects on the density of different kinds of cells, and nuclear or cytoplasmic staining properties of spermato-gonia. Conclusion: Finasteride causes a significant decrease in the number of spermatogonia and primary spermatocytes. It also causes a significant increase in the number of Leydig cells but it does not have any significant histological effects on the testis or any effects on spermatogenesis. Therefore, it seems that short-term uses of the medication may not have harmful effects on male fertility. فیناسترید، تستوسترون، بیضه، سلول جنسی، دی هیدروتستوسترون، سلول سرتولی، سلول لیدیگ، اسپرماتوگونی، اسپرماتوسیت اولیه، اسپرماتوژنز، باروری مردان، 5- آلفاردوکتاز Finasteride, Testosterone, Testis, Dihydrotestosterone, Sertoli cell, Leydig cell, Spermatogonia, Primary spermatocyte, Spermatogenesis, Male fertility, 5-a-reductase, Germ cells 122 128 https://www.jri.ir/article/274 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/274.pdf HalehAtrianDepartment of Biology, Islamic Azad University, Kazeroun, Iranهالهعطريانhalehatrian@yahoo.com621SaeedKhatamsazDepartment of Biology, Islamic Azad University, Kazeroun, Iranسعيدخاتم‌ساز622MokhtarMokhtariDepartment of Biology, Islamic Azad University, Kazeroun, Iranمختارمختاري623

en بررسي فراواني ماكروپرولاكتينمي و مقايسه علائم باليني و راديولوژيك آن با هيپروپرولاكتينمي واقعي در خانم‌هاي نابارور زمينه و هدف: پرولاكتين در سه وزن مولكولي متفاوت كوچك، بزرگ و خيلي بزرگ يا ماكروپرولاكتين در سرم وجود دارد. وجود ماكروپرولاكتين كه معمولاً كمپلكس پرولاكتين و IgG است ممكن است عامل هيپرپرولاكتينمي در تعداد زيادي از بيماران باشد. اگرچه فعاليت بيولوژيك ماكروپرولاكتين كم است؛ ولي در روش‌هاي مرسوم ايمونواسي به‌همراه پرولاكتين آزاد باعث نشان دادن سطح بالاي پرولاكتين شده و مي‌تواند منجر به اقدامات تشخيصي و درماني گران و غير مؤثر گردد. روش كلاسيك تشخيص ماكروپرولاكتينمي، كروماتوگرافي فيلتراسيون ژلي است كه به‌صورت معمول در تمام آزمايشگاهها قابل انجام نيست. به تازگي از روش رسوب ماكروپرولاكتين با پلي‌اتيلن‌گليكول براي تشخيص سريع، دقيق و ارزان ماكروپرولاكتينمي استفاده مي‌شود. هدف از اين مطالعه بررسي فراواني ماكروپرولاكتينمي در بيماران نابارور دچار هيپرپرولاكتينمي با روش رسوب با پلي‌اتيلن گليكول و مقايسه علائم كلينيكي و راديولوژيك آنها با بيماران مبتلا به هيپرپرولاكتينمي واقعي بود. روش بررسي: در اين مطالعه 17 بيمار نابارور داراي هيپرپرولاكتينمي (پرولاكتين بيشتر از g/L 35) از نظر وجود ماكروپرولاكتين با روش رسوب با پلي‌اتيلن گليكول تحت بررسي قرار گرفتند. پرولاكتين قبل و بعد از رسوب با پلي‌اتيلن گليكول اندازه‌گيري شد و در صورت رسوب بيشتر از 60% پرولاكتين سرم در مجاورت با پلي‌اتيلن‌گليكول، بيمار مبتلا به ماكروپرولاكتينمي در نظر گرفته شد. نتایج در دو گروه با آزمون فيشر و با استفاده از نرم افزار SPSS بررسی و 05/0p< از نظر آماری معنی‌دار در نظر گرفته شد. نتايج: در اين بررسي در 6 بیمار (35%) وجود ماكروپرولاكتين با روش فوق اثبات گرديد. از مجموع بیماران مبتلا به هیپرپرولاکتینمی واقعی (11 بیمار) در 8/81% گالاکتوره و در 9/90% اوليگومنوره وجود داشت؛ در صورتی که در بیماران دچار ماکروپرولاکتینمی در 3/33% گالاکتوره و در 6/16% اوليگومنوره وجود داشت. همچنين در بررسي‌هاي راديولوژي در 100% بيماران ماكروپرولاكتينمي هيپوفيز طبيعي ملاحظه گرديد. در صورتي كه در 5/45% بيماران مبتلا به هيپرپرولاكتينمي واقعي در تصوير، هيپوفيز طبيعي بود. نتيجه‌گيري: در بیماران ناباروري که در بررسی‌های هورمونی هیپرپرولاکتینمی دارند قبل از بررسی‌های تشخیصی و درمانی بیشتر بررسی از نظر ماکروپرولاکتینمی با روش رسوب با پلی‌اتیلن گلیکول توصیه می‌شود. Introduction: Prolactin exists in three different molecular forms, i.e., monomeric, big and big big (macroprolactin) in human serum. Macroprolactin is a complex of prolactin and IgG and may account for a significant proportion of idiopathic hyperprolactinemia. Its biological activity is considered low or absent, but it is measured alongside free prolactin in common immunoassay methods, thus can wrongly lead to high prolactin detection, expensive explorations and ineffec-tive treatments. Conventionally, the diagnosis of macroprolactinemia has been done by gel filtra-tion chromatography, which could not be used routinely. Recently polyethylene glycol (PEG) has been employed to precipitate macroprolactin, allowing its detection rapidly, trustworthily and inexpensively. The objectives of the present study have been to evaluate the prevalence of macroprolactinemia in infertile women with hyperprolactinemia through identification with PEG and to compare the clinical (Galactorrhea and oligomenorrhea) and radiological findings (Sella turcica MRI). Materials & Methods: 17 infertile women with hyperprolactinemia were investigated for macro-prolactin by using PEG. Prolactin was measured before and after precipitation of macroprolactin by PEG. A prolactin recovery >60% after precipitation was an indicator of macroprolactinemia. The results were analyzed by SPSS software and p<0.05 was considered significant. Results: Macroprolactinemia was diagnosed in six (35%) women. In true hyperprolactinemic women (11women), galactorrhea occurred in 81.8% and oligomenorrhea in 90.9% of them, but in macroprolactinemic women galactorrhea occurred in 33.3% and oligomenorrhea in 16.6%. In addition, normal pituitary images were found in 45.5% of the patients who had true hyperpro-lactinemia; however, 100% of the women with macroprolactinemia had normal pituitary images. Conclusion: Macroprolactinemia evaluation by PEG in infertile women with hyperprolactinemia is recommended before extensive diagnostic and therapeutic procedures. پرولاکتین، ماکروپرولاکتین، ماکروپرولاکتینمی، پلی اتیلن گلیکول، ناباروری، گالاکتوره، اولیگومنوره، هیپرپرولاکتینمی Prolactin, Macroprolactin, Hyperprolactinemia, Macroprolactinemia, Polyethylene glycol, Infertility, Galactorrhea, Oligomenorrhea 128 135 https://www.jri.ir/article/275 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/275.pdf MortezaTaghaviEndocrine Research Center, Faculty of Medicine, Mashad University of Medical Sciences, Mashad, Iranمرتضيتقويmortezataghavi2003@yahoo.com624HosseinAyat-AllahiDepartment of Pathology, Faculty of Medicine, Mashad University of Medical Sciences, Mashad, Iranحسينآيت اللهي625MohammadKhadjeh DalouieDepartment of Biostatistics, Faculty of Medicine, Mashad University of Medical Sciences, Mashad, Iranمحمدخواجه دلوئي626

en تاثير دريافت ويتامين D و كلسيم بر سطح سرمى شاخص‌هاى واگردش استخواني در زمان زايمان زمينه و هدف: متابوليسم ويتامين D، كلسيم و پاراتورمون طي بارداري تغيير مي‌يابد. بررسي اين تغييرات و عوامل مؤثر بر آن به‌ويژه دريافت مواد غذايي حاوي ويتامين Dو كلسيم توسط مادر و جنين ضروري است. با توجه به شيوع بالاي كمبود ويتامين D و كلسيم در كشور، هدف از اين مطالعه ارزيابي ارتباط واگردش استخواني و وضعيت تغذيه‌اي ويتامين D و كلسيم در مادران باردار به منظور ارزيابي دقيق‌تر ميزان نياز به اين مواد در يك سيكل فيزيولوژيك واقعي مي‌باشد. روش بررسي: در اين مطالعه مقطعي 449 زن باردار سالم كه در زمستان 1382 به بيمارستان‌هاي آموزشي وابسته به دانشگاه علوم پزشكي تهران مراجعه‌ كرده‌بودند، در زمان زايمان به همراه نوزادان تازه متولد شده انتخاب شدند. متوسط دريافت ويتامين Dو كلسيم مادران از طريق پرسشنامه بسامد خوراكي و مقادير سرمى كلسيم، ويتامين D، استئوكلسين، کراس‌لپس و پاراتورمون در مادران و بند ناف جنين اندازه‌گيري شد. براي آناليز اطلاعات از نرم افزار SPSS نسخة 5/11 استفاده شد و 05/0p< معني‌دار در نظر گرفته شد. نتايج: غلظت‌هاي سرمي ويتامين D در خون بند ناف نوزاداني كه مادران آنها دريافت كافي ويتامين D (200 واحد ويتامين D روزانه براي زن باردار) داشتند بالاتر بود. همبستگي مثبتي بين غلظت‌هاي سرمي كلسيم مادر و خون بند ناف مشاهده گرديد (35/0=r). تفاوت معني‌داري بين غلظت‌هاي سرمي پاراتورمون، استئوكلسين و کراس لپس در مادر و جنين ديده شد (001/0p<). مقادير سرمي ويتامين D و كلسيم در مادران و نوزادان با دريافت مقادير كافي اين مواد ارتباط داشت (05/0p<). ارتباط معكوس بين واگردش استخواني و دريافت كلسيم و ويتامين D مادر يافت شد. نتيجه‌گيري: وضعيت تغذيه‌اي ويتامين D جنين و نوزاد كاملاً به ذخاير ويتامين D مادر وابسته است و دريافت كافي اين مواد مي‌تواند بر متابوليسم استخواني مادر و جنين مؤثر باشد؛ لذا برنامه‌هاي اصلاح تغذيه‌اي كلسيم و ويتامين D توسط آموزش مصرف منابع غني از كلسيم و ويتامين D و نيز غني‌سازي و مكمل‌ ياري افراد در معرض خطر بايد مورد توجه قرار گيرد. Introduction: Metabolisms of vitamin D, calcium and parathormone change during normal preg-nancies. Evaluating these changes and factors affecting them, especially consumption of vitamin D containing foods by mothers and its bioavailability to the fetus, are essential. The primary aim of this study was to determine the relationship between bone turnover and maternal nutritional status of vitamin D during normal pregnancies. Materials & Methods: This cross-sectional study was done on 449 healthy pregnant women and their newborns who had attended educational hospitals of Tehran University of Medical Sciences in 2003. Average intakes of vitamin D and calcium were studied by a food frequency question-naire and measurements of serum calcium, vitamin D, PTH, cross-laps and osteocalcin of the mothers and their infants through cord vein. Statistical analysis was done by SPSS software, version 11.5 and p<0.05 was considered significant. Results: Serum concentrations of vitamin D in cord blood samples from newborns, whose mothers had adequate vitamin D intake (200IU/Day of vitamin D for pregnant women), were higher. There was a positive correlation between maternal serum calcium and calcium in the cord blood of the newborns (r=0.35). There were significant differences in concentration between PTH, osteocalcin and cross-laps of the mothers and their newborns (p<0.001). The serum concentrations of vitamin D and calcium in the cases and their infants had a correlation with adequate intake of the two (p<0.05). There was a reverse association between bone turnover markers and calcium with vitamin D intake in mothers. Conclusion: The nutritional status of vitamin D in human fetus and neonates is completely dependent on vitamin D stores of their mothers and adequate intakes of these elements can influ-ence bone metabolism in mothers and newborns. Therefore, programs aimed at improving vitamin D and calcium intake through educational materials and classes, which focus on the consumption of rich sources of vitamin D, should be considered. Fortification and supplementation of these elements to those at risk has to be nationally regarded. ویتامین D، واگردش استخوانی، بارداری، تغذیه، کلسیم، نوزاد، استئوکلسین، کراس لپس، پاراتورمون Vitamin D, Bone turnover, Pregnancy, Nutrition, Calcium, Neonate, Osteocalcin, Cross-laps, Parathormone, PTH 135 142 https://www.jri.ir/article/276 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/276.pdf HadisSabourEndocrinology and Metabolism Research Center (EMRC), Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranحديثصبور627ArashHossein-NezhadEndocrinology and Metabolism Research Center (EMRC), Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranآرشحسين نژاد628JilaMaghbouliEndocrinology and Metabolism Research Center (EMRC), Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranژيلامقبولی392BagherLarijaniEndocrinology and Metabolism Research Center (EMRC), Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranباقرلاريجانيemrc@sina.tums.ac.ir378

en اختلالات کروموزومی در مبتلایان به نارسايی زودرس تخمدان زمینه و هدف: نارسايي زودرس تخمدان (POF) يا يائسگي زودرس، يكي از مشكلات استرس‌‌زا در خانم‌هاي جوانتر از 40 سال مي‌باشد كه مشكلات عديده روحي، جسمي و عوارض زودرس و ديررس را به دنبال دارد. عدم تكامل سلول‌هاي جنسي منجر به نارسايي تخمدان و کاهش تعداد اين سلولها بیشتر به نارسایی نسبی تخمدان منجر می‌شود که نتیجه آن آمنوره ثانویه است. تاكنون مطالعه‌اي در مورد عوامل كروموزومي دخيل در نارسايي زودرس تخمدان در كشور انجام نشده است. این مطالعه برای بررسی اختلالات کروموزومی در مبتلایان به نارسایی زودرس تخمدان مراجعه كننده به بخش زنان و زایمان بیمارستان طالقانی انجام گرفت. روش بررسی: 34 بیمار که به‌دلیل قطع قاعدگی قبل از 40 سالگی و ناباروری متعاقب آن، از بهار سال 1384 الی تابستان 1385 به بخش زنان بیمارستان طالقانی دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي مراجعه کرده بودند مورد معاینه فیزیکی و سونوگرافی قرارگرفتند و تست‌های هورمونی (PRL، LH، FSH) براي ايشان انجام شد. سطح FSH سرمی همه این بیماران مساوی یا بیش از IU/lit 40 بود. پس از آن مبتلایان برای مشاوره ژنتیک و آزمایش سیتوژنتیک (کاریوتایپ) به متخصص ژنتیک معرفی شدند. نتايج: 8/81% افراد مورد بررسي كمتر از چهل سال و 2/18% چهل سال يا بيشتر سن داشتند. 6/17% این بیماران ( 6 نفر) با میانگین سنی 6/71/32 کروموزوم‌های X مشخصاً غیرطبیعی داشتند؛ به‌طوريكه کاریوتایپ‌های موزائیک 45, X/46, XX یا 47,XXY (کلاین فلتر)، موزائیک 46, XX/47, XXX را نشان دادند. نتیجه‌گیری: با وجود عدم مشاهده اختلاف معنی‌دار بین POF و آنومالی کروموزومی، اختلالات کروموزومی مشاهده شده در این مطالعه و در تعداد اندک از بیماران تحت بررسی که به‌دلیل نارسایی زودرس تخمدان به یائسگی زودرس مبتلا شده بودند و در جستجوی راهی براي درمان یا روشی که به کمک آن بتوانند صاحب فرزند شوند و مادر بودن را تجربه کنند، مطالعه کروموزومی به عنوان یکی از قدم‌های اولیه برای بیمار در جهت آگاهی از علت آمنوره ثانویه او پیشنهاد می‌شود. اطلاعات به‌دست آمده از آزمون‌های سیتوژنتیک مثل آنالیز کروموزومی برای مدیریت بیمار، مشاوره ژنتیک و برنامه‌های آینده فرد بیمار حائز اهمیت است. Introduction: Premature ovarian failure (POF) or premature menopause is one of the stressful problems in women younger than 40, which may cause numerous early or late psychological and physical complications. Failure of germ cell development is associated with complete ovarian failure, while their decreased number is more likely associated with partial ovarian failure, which leads to secondary amenorrhea. Literature review shows almost no study has been done on chromosomal factors involved in POF in Iran. The purpose of this study was to study chromo-somal abnormalities in women with premature ovarian failure referred to the Fertility Health Research Center at Taleghani Hospital. Materials & Methods: Thirty-four patients experiencing menopause before the age of 40 and resultant infertility, attended the gynecology and obstetrics ward of Taleghani Hospital of Shahid Beheshti University of Medical Sciences, from the spring of 2005 to the summer of 2006, and underwent physical exam, sonography and hormonal tests (FSH, LH and PRL). The FSH level of the cases was ≥40 IU/lit. Then, the patients were referred to a genetic counselor for undergoing cytogenetic tests and counseling. Results: Most of the cases (81.8%) were younger than 40 years of age and 18.2% were 40 or older. Definite abnormal X chromosomes − mosaic karyotypes 45, X/46, XX or 47, XXY (Klinefelter’s syndrome) and mosaic 46, XX or 47, XXX − were diagnosed in 17.6% of the patients (6 cases) with a mean age of 32.1±7.6. Conclusion: Although, there were no significant correlations between POF and chromosomal abnormalities, the results from the chromosomal analysis in this study and in a limited number of cases who had been affected by early menopause due to premature ovarian failure, it is suggested that chromosomal studies be considered as one of the first steps to understand the reasons for amenorrhea. The information obtained from cytogenic tests such as chromosomal analysis could be useful for patient management, genetic counseling, and future family planning. نارسایی زودرس تخمدانی، آمنوره ثانویه، آنومالی‌های کروموزومی، کاریوتایپ، موزاییک، موتاسیون Premature ovarian failure, Secondary amenorrhea, Chromosomal anomalies, Karyotype, Mosaic, Mutation 142 149 https://www.jri.ir/article/277 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/277.pdf FarkhondehPouresmaeiliDepartment of Genetics, Faculty of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iranفرخندهپوراسماعیلیfpoures@yahoo.com629MasoumehFallahianGyn. & Obs. Ward, Taleghani Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iranمعصومهفلاحيان122FereydounAziziEndocrine Research Center, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iranفریدونعزیزی630EznollahAzargashbSocial Medicine Department, Faculty of Medicine, Shahid Beheshti Medical Sciences University, Tehran, Iranاذن ا..آذرگشب631NahidArianDepartment of Basic Sciences, Payam-e-Nour University, Tehran, Iran ناهیدآرین632AliShirafkanDepartment of Pediatrics, Massih Daneshvari Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iranعلیشیرافکن633BatoolMousaviDepartment of Genetics, Faculty of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran بتولموسوي634

en مقايسه‌ سه روش آماده كردن سرويكس و القاء زايمان با ميزوپروستول واژينال، کشش با سوند فولي و تركيب دو روش زمينه و هدف: در موارد نياز به ختم بارداري و آماده نبودن سرويكس براي القاي زايمان، يافتن روشي مناسب براي مناسب نمودن آن يكي از مسايل بسيار مورد توجه در مامايي مي‌باشد. هدف از انجام اين مطالعه مقايسه تأثير ميزوپروستول واژينال و كشش بر روي گردن رحم با سوند فولي و تركيب اين دو روش با يكديگر در مواردي است كه سرويكس براي القاي زايمان مناسب نيست. روش بررسي: مطالعه به‌صورت كارآزمايي باليني تصادفي در بيمارستان شهيد اكبرآبادي و در فاصله زماني فروردين تا اسفند 1383 انجام گرفت. 300 زن باردار با سن بارداري 28 هفته و بيشتر و داراي انديكاسيون ختم بارداري، امتياز بيشاپ كمتر يا مساوي 5، داراي بارداري تك قلويي وارد مطالعه شده و به سه گروه تقسيم شدند. براي 100 نفر گروه اول، ميزوپروستول واژينال با دوز g25 هر 3 ساعت و حداكثر تا 6 دوز تجويز شد. در 100 نفر گروه دوم، سوند فولي شماره 16 و پرشده با ml30 مايع از طريق سرويكس عبور داده شد و با کشش در بالاي مجراي داخلي سرويكس قرار گرفت. در 100 نفر گروه سوم نيز هر دو روش توأم انجام شد. سپس طول مدت شروع روش القاء تا زايمان، طول مرحله فعال زايمان، زمان القاء تا شروع مرحله فعال، ميزان سزارين و آپگار نوزادان در سه گروه با يكديگر مقايسه شد. داده‌هاي حاصل با استفاده از نرم افزار آماري SPSS و تست‌هاي 2، آناليز واريانس يك طرفه و كروسكال واليس مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفت. 05/0p< معني‌دار در نظر گرفته شد. نتايج: بيماران سه گروه از نظر سن، سن بارداري، تعداد بارداري‌هاي قبلي و امتياز بيشاپ اوليه اختلاف معني‏داري نداشتند. فاصله شروع القاء تا زايمان در گروه ميزوپروستول به‌طور معني‏داري كمتر از دو گروه ديگر بود (35/10 ساعت در گروه ميزوپروستول، 4/23/12 ساعت در گروه کشش و 5/27/11 ساعت در گروه تركيبي، 001/0p<)، فاصله شروع مرحله فعال تا زايمان نيز در گروه ميزوپروستول كمتر از گروه سوند فولي بود (001/0p<) و طول مرحله فعال در گروه ميزوپروستول 9/15/5 ساعت، در گروه فولي 6/16/6 ساعت و در گروه تركيبي 5/11/6 ساعت بوده است. از نظر طول زمان القاء تا شروع مرحله فعال، آپگار نوزادان، دفع مكونيوم توسط جنين و نيز ميزان سزارين بين سه گروه اختلاف معني‏داري وجود نداشت. نتيجه‏گيري: ميزوپروستول و سوند فولي روش‏هاي خوبي براي القاء زايمان و آماده كردن سرويكس هستند ولي تركيب نمودن آنها بر ميزان تأثير آنها نمي‏افزايد و به نظر مي‏رسد تأثير سينرژيك بر يكديگر نداشته باشند. بنابراين در موارد نياز به ختم بارداري و آماده نبودن سرويكس براي زايمان توأم كردن اين روشها توصيه نمي‌شود. Introduction: Finding the most suitable method for cervical ripening in patients with all the indications for terminating their pregnancy, is a considerable problem in obstetrics. The objective of this study was to compare intravaginal misoprostol, traction on the cervix with a Foley catheter and a combination of the two methods for the induction of labor. Materials & Methods: This randomized clinical trial was performed at Shahid Akbar-Abadi teaching Hospital from March 2004 to February 2005, on 300 pregnant women with a gestational age of 28 weeks, who had the indications for terminating their pregnancy. All of the cases had a Bishop score of 5 and were singletons. In 100 patients (Group 1), misoprostol (25g every 3 hours up to a maximum dose of 6) was used intravaginally. In the next 100 patients (Group 2), a No. 16 Foley’s catheter was introduced into the intracervical canal, its bulb being filled with 30 ml of distilled water, to exert traction on the cervix. In the last 100 patients (Group 3), a combination of the two methods was used. The time interval between the start of the methods to delivery, duration of the active phase of labor, the interval between the beginning of the methods to beginning of the active phase, cesarean section rates and neonatal Apgar scores were compared in the three groups. The obtained data were statistically analyzed by SPSS software employing χ2, one-way ANOVA and Kruskal Wallis tests. Results: There were no statistically significant differences between the three groups according to age, gestational age, parity and Bishop scores. The interval between the beginning of the methods and delivery was shorter in the misoprostol group (p0.001)_10.53 hours in misoprostol group, 12.32.4 hours in the Foley catheter group and 11.72.5 hours in the combination group. The duration of active phase in the misoprostol group was less than the Foley catheter group (p0.001)_ 5.51.9 hours in the misoprostol group, 6.61.6 hours in the Foley catheter group and 6.11.5 hours in the combination group. There was no statistically significant difference between the three groups regarding the interval between the beginning of the methods and the beginning of the active phase, neonatal Apgar score or cesarean section rates. Conclusion: Misoprostol and Foley catheters are good methods for cervical ripening and the induction of labor, but the combination of the two methods does not increase their effectiveness and there seems to be no synergistic effects. میزوپروستول، سوند فولی، القاء زایمان، آماده سازی سرویکس، پروستاگلاندین E1، امتیاز بیشاپ، سزارین، ختم بارداری Misoprastol, Foley catheter, Labor induction, Cervical ripening, Prostaglandin E1, Bishop score, Delivery time, Cesarean section, Termination, Pregnancy 149 155 https://www.jri.ir/article/278 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/278.pdf MohsenFekratDepartment of Obs. & Gyn., Shahid Akbar-Abadi Hospital, Faculty of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iranمحسنفكرت635MaryamKashanianDepartment of Obs. & Gyn., Shahid Akbar-Abadi Hospital, Faculty of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iranمريمكاشانيانmaryamkashanian@yahoo.com636Seyyed MohammadHashem-AlaviDepartment of Obs. & Gyn., Shahid Akbar-Abadi Hospital, Faculty of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iranسيدمحمدهاشم علوي637SamiehAli-NezhadDepartment of Obs. & Gyn., Shahid Akbar-Abadi Hospital, Faculty of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iranساميهعلي‏نژاد638

en اثر متوتروکسات و میزوپروستول (پروستاگلاندین E1) در سقط‌های سه ماهه اول بارداری زمینه و هدف: سقط القايی خاتمه دادن به بارداري با روش‌های دارویی یا جراحی با اندیکاسیون‌های جنینی یا مادری موجه قبل از دستیابی جنین به قابلیت ادامه حیات گفته‌ مي‌شود. با توجه به عوارض عدیده سقط به روش جراحی از جمله عوارض بیهوشی، لزوم بستری در بیمارستان، خطر سوراخ شدگی رحم و دیگر عوارض حاد و مزمن برای بیمار، ضرورت استفاده از روش‌های دارویی جهت ختم بارداری احساس می‌شود. لذا هدف از این مطالعه بررسی اثر بخشی متوتروکسات و پروستاگلاندین E1 (میزوپروستول) در ختم بارداری‌های سه ماهه اول بارداري می‌باشد. روش بررسی: مطالعه حاضر مطالعه‌اي توصیفی است. در این مطالعه 100 زن باردار که در سه ماهه اول بارداری به دلایل جنینی یا مادری در فاصله زمانی 85-1383 براي ختم بارداری به بیمارستان‌های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد مراجعه‌ كردند، مورد مطالعه قرار گرفتند. اطلاعات به طور مستقیم با پرسش از بیمار و مشاهده نتایج در چند مرحله انجام شد. بیماران مراجعه‌کننده در اولین مراجعه mg50 به ازاي هر متر مربع از سطح بدن متوتروکسات به صورت تزريق عضلاني دریافت نمودند، پس از 72 ساعت شیاف واژينال میزوپروستول (gr800) و در صورت عدم تأثیر دوز اول، دوز دوم میزوپروستول بعد از 24 ساعت از دوز اول تجویز شد. 7 روز بعد از سقط به منظور تعیین بقایای محصولات بارداري در رحم، سونوگرافی انجام شد. اطلاعات حاصل با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی با استفاده از نرم افزار آماری SPSS پردازش و 05/0p به عنوان سطح معنی‌داری در نظر گرفته شد. نتایج: از میان 100 خانم شرکت‌کننده در این مطالعه 81 نفر (81%) سقط دارویی موفقیت‌آمیز داشتند. از این میان 60 نفر (1/74%) با دوز اول میزوپروستول سقط کامل داشتند. 40 نفر (9/25%) به‌دنبال دوز اول میزوپروستول سقط نکردند و دوز دوم را دریافت نمودند که 21 نفر از میان آنها سقط کامل داشتند و برای 19 خانم کورتاژ انجام شد. در این مطالعه میزان شکست در افراد با سقط فراموش شده بیشتر بود (05/0p<). مدت زمان لازم براي تخلیه رحم نیز در اینگونه بارداریها با این روش دارویی بیشتر بود (001/0p<). هیچگونه عارضه جانبی مهمی در درمان با متوتروکسات و میزوپروستول ملاحظه نشد. نتیجه‌گیری: ختم بارداری به روش دارویی در بارداری‌های سه ماهه اول با استفاده از متوتروکسات و میزوپروستول روشي بی‌خطر، مطمئن و از نظر اقتصادی مقرون به صرفه است. Introduction: Induced abortion is a medical or surgical termination of pregnancy before the time of fetal viability with maternal or fetal indications. Regarding abundant complications of surgery, anesthesia, need for hospitalization, risk of uterine perforation and other early or late complications, the necessity to terminate pregnancy by medical methods is seriously felt. The aim of this study was to evaluate the efficacy of medical abortion with methotrexate and misoprostol (prosta-glandin E1) at the first trimester of pregnancy. Materials & Methods: This descriptive study was done on 100 women that had been referred at their first trimester of pregnancy to the hospitals of Mashad University of Medical Sciences during 2004 to terminate their pregnancies due to maternal or fetal indications. The data were gathered according to patients' answers to questions and observation of outcomes as the patients went through labor stages. At first, 50mg of methotrexate per unit of body surface area was injected intramuscularly and after 72 hours, the first dose of misoprostol (800µg) was admi-nistered intravaginally. The second dose of misoprostol was repeated 24 hours after the first dose if abortion did not occur. Sonography was performed 7 days after the last dose of misoprostol, to determine the size of probable residue of pregnancy. The gathered data were descriptively analyzed and frequency distributions were assessed by SPSS software. P0.05 was considered significant. Results: Eighty-one women (81%) had successful complete abortions, among whom pregnancy was terminated in 60 cases (74.1%) following the first dose of misoprostol. 40 patients (25.9%) needed a second dose of misoprostol. 21 women had complete abortion, but 19 required curettage. In this study, failure rate was higher in cases with missed abortions (p<0.05). Duration of uterine content expulsion (p<0.001) were higher in this medically induced abortion. No important side-effects or complications were noted due to methotrexate or misoprostol administration. Conclusion: Medical abortion in the first trimester of pregnancy with methotrexate and miso-prostol is safe and cost-effective. سقط طبی، میزوپروستول، متوتروکسات، سه ماهه اول بارداری، بارداری، جنین زنده، مادری، بارداری پوچ، سقط جنین القایی Medical abortion, Misoprastol, Methotrexate, First trimester, Pregnancy, Viable fetus, Maternal, Induced abortion, Blighted ovum 155 163 https://www.jri.ir/article/279 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/279.pdf FatemehVahidrodsariDepartment of Obstetrics and Gynecology, Ghaem Hospital, Mashad University of Medical Sciences, Mashad, Iranفاطمهوحيد رودسريff_vahid@yahoo.com95SedighehAyatyDepartment of Obstetrics and Gynecology, Ghaem Hospital, Mashad University of Medical Sciences, Mashad, Iranصديقهآيتي505Mohammad TaghiShakeriDepartment of Social Medicine, Biostatics Unit, Faculty of Medicine, Mashad University of Medical Sciences, Mashad, Iranمحمدتقیشاكری445SakinehGhorbaniDepartment of Obstetrics and Gynecology, Ghaem Hospital, Mashad University of Medical Sciences, Mashad, Iranسکینهقربانی639

en اختلال عملكرد جنسي و برخي عوامل مرتبط با آن در زنان مراجعه‌کننده به مراکز بهداشتی‌ـ درمانی شهر سبزوار زمینه و هدف: زنان برخوردار از سلامت كامل جسمي، رواني و عاطفي، پايه‌هاي مستحكم زندگي خانوادگي سالم و توأم با سعادت هستند. سركوب نيازهاي طبيعي و خدادادي زنان، آثار نامطلوبي بر صميميت و نشاط اعضاي خانواده برجاي خواهد گذاشت. نیازهاي جنسي، نه تنها در رده نيازهاي فيزيولوژيك، بلكه در حيطه نيازهاي معنوي و عرفاني در نظر گرفته مي‌شود. سازمان بهداشت جهانی معتقد است كه بهداشت جنسي، يكپارچگي و هماهنگي ميان ذهن، احساس و جسم بوده و هرگونه اختلال كه منجر به ناهماهنگي و در نتيجه عدم رضايت از رابطه جنسي گردد، مي‌تواند نارسايي كنشي جنسي را به همراه داشته باشد. لذا این تحقیق با هدف بررسي برخی اختلالات عملكرد جنسي و عوامل مرتبط با آن در زنان انجام گرفت. روش بررسی: اين پژوهش به صورت مقطعي (توصيفي‌ـ تحليلي) روي 366 زن مراجعه‌كننده به مراكز بهداشتي‌ـ درماني شهر سبزوار در سال 1382 انجام گرفت. نمونه‌گيري به‌صورت غيراحتمالي در دسترس و ابزار گردآوري اطلاعات، فرم مصاحبه بود كه در دو بخش اطلاعات دموگرافیک و الگوی روابط و اختلالات عملكرد جنسي تنظیم شد و به صورت حضوري تكميل گرديد. تجزیه و تحلیل داده‌ها توسط نرم‌افزار SPSS و با استفاده از آمار توصیفی و آزمون‌هاي ناپارامتری کروسکال‌ـ والیس و χ2 با سطح اطمينان 95% صورت پذیرفت. نتایج: نتايج تحقيق نشان داد كه 2/63% از افراد مورد مطالعه، در روابط زناشويي خود دچار مشكل بودند. بين سابقه زندگي زناشويي و اختلال عملكرد جنسي، رابطه آماري معني‌دار مشاهده گرديد؛ به‌طوريكه با افزايش مدت زمان زندگي مشترك، مشكلات كمتري در روابط جنسي مشاهده مي‌شود (05/0=p) در زناني كه تمايلات جنسي خود را كم يا زياد گزارش كرده بودند (در مقايسه با افرادي که تمايلات متوسطي داشتند) اختلالات بيشتري مشاهده شد و اين رابطه در بررسي تمايلات جنسي همسران اين افراد، نتايج مشابهي را نشان داد (001/0=p). 90/3% از زناني كه از روابط جنسي خود رضايت نداشتند، دچار اختلال عملكرد جنسي بودند (003/0=p). 83/5% زنانی که از این مشکلات رنج می‌بردند، هیچ اقدامی براي رفع آن انجام نداده بودند. نتیجه‌گیری: آموزش زوج‌های جوان به منظور شناخت صحیح خصوصیات و تمایلات یکدیگر، اصلاح باورها و نگرشها، آموزش شیوه‌های صحیح و منطقی پاسخگویی به نیازهای جسمی و عاطفی، می‌تواند از محورهای اصلی جلسات مشاوره قبل از ازدواج باشد. در حقيقت، کشف و رفع اختلالات جنسی، تشخیص نگرانیها و کمک به زوجين براي بهبود کیفیت روابط زناشویی، تأثیر به سزایی بر افزایش رضایت جنسی دارد، نقش قابل توجهی در پیشگیری از اختلافات خانوادگی و پیامدهای ناشی از آن خواهد داشت. Introduction: Women with perfect physical, emotional and mental health are bases of healthy families. The suppression of these divine needs will leave unfavorable effects on the cordiality and joys of couples. In assessing these needs, sex is not only a physiological need but also spiritual and gnostic as well. World Health Organization (WHO) contended that sexual health is the integrity and coordination of the mind, emotions and the body, and any disorder leading to dis-coordination and therefore dissatisfaction, can be associated with sexual dysfunction. Statistics have indicated that about 50% of couples may experience some forms of sexual disorders at some stages in their conjugal life but only a few are consulted and receive treatment. This research has been conducted to study sexual dysfunction and some related factors in women. Materials & Methods: This analytical-descriptive study was cross-sectionally conducted on 366 women referring to Sabzevar Health Care Centers in 2003. The sample population was selected through convenient non-probability methods. The data were collected by interviews consisting of demographic data, sexual patterns and an evaluation for sexual dysfunction. Data analysis was performed by SPSS software by using descriptive and non-parametric statistics such as Kruskal Wallis and Chi-squared with a confidences interval of 95%. Results: The findings indicated that 63.2% had experienced problems in their sexual relationships. Statistically significant correlations were observed between a history of conjugal life and sexual disorders where fewer disorders were reported for those with longer conjugal life (p=0.05). Higher sexual disorders were observed in women who had reported their libido low or high in comparison with the subjects with moderate sexual desire. Similar results were shown in the subjects’ spouses (p=0.001). Women dissatisfied with their coital relations, 3.90%, suffered from sexual dysfunction (p=0.003). A small number of women suffering from sexual dysfunction, 5.83%, had done nothing to solve their problems. Conclusion: One of the essential topics of premarriage counseling is to educate young couples to get a right understanding of their personal characteristics and tendencies, to direct their attitudes and beliefs and to train them to achieve correct skills and concepts of how to respond to their own physical and emotional needs. In fact, discovering and solving sexual problems by couples and getting a clear understanding of their concerns and helping themselves to build up and improve conjugal relationships, will have significant effects on increasing sexual satisfaction and will con-siderably prevent family disputes and problems. روابط جنسی، تمایلات جنسی، رضایت، اختلال عملکرد جنسی، زنان، سلامت روانی Sexual relations, Libido, Sexual satisfaction, Sexual dysfunction, Women, Mental health 163 171 https://www.jri.ir/article/280 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/280.pdf ZohrehBolourianDepartment of Public Health, Sabzevar Faculty of Medical Sciences, Sabzevar, Iranزهرهبلوريانz_bolourian@yahoo.com640JavadGanjlooDepartment of Nursing, Sabzevar Faculty of Medical Sciences, Sabzevar, Iranجوادگنجلو641

en بررسی سرواپيدميولوژيک پاروويروس B19، توكسوپلاسما گوندي و کلاميديا تراکـوماتيس در خانـمهاي باردار مراجعه‌كننده به بخش زايمان بيمارستان امام خميني اهواز زمينه و هدف: پاروويروس B19، توكسوپلاسما گوندي و کلاميديا تراکـوماتيس از جمله ميكرو ارگانيسم‌هاي شايعي هستند که در دوران بارداري عوارض مختلفي نظير آپلازي مادرزادي، هيدروپس فتاليس، سقط جنين، زايمان زودرس و ساير ناهنجاري‌هاي مادرزادي در جنين (همچون عوارض شديد عصبي‌ـ چشمي) را ايجاد مي‌كنند. هدف از اين مطالعه، تعيين شيوع اين میکرو ارگانیسمها در خانم‌های باردار مراجعه کننده به بخش زایمان بیمارستان امام خمینی اهواز مي‌باشد. روش بررسي: در مطالـعه توصيفي‌ـ مقطعي حاضر، از 79 نمـونه سرم خانم‌هاي باردار مراجعه كننده به بيمارستان امام خميني اهواز طي يکماه، با روش الايـزا، آنتي‌بادي IgGاختصاصي عليه ميكرو ارگانيسم‌هاي فوق مورد بررسـي قرار گرفت. همچـنين با تهيه پرسـشنامه‌اي اطلاعـات هر بيمار جمع‌آوري و برای تجـزيه و تحليـل آنها از آزمـون آمـاری 2 توسط نـرم افـزار SPSS ويرايش 5/11 استفاده گرديد. 05/0p< به عنوان سطح معني‌داري در نظر گرفته شد. نتـايج: از 79 نمونه سرم، 44 نمونه (7/55%) آنتي‌بادي IgG اختصاصي عليه پاروويـروس B19، 28 نمـونه (4/35%) عليه توكسوپلاسما گوندي و 8 نمونه (10%) بر ضد کلاميديا تراکـوماتيس داشتند. نتيـجه‌گيري: نتايج حاصل نشان داد كه بيش از 40% زنان باردار مورد مطالعه فاقد هرگونه مصونيت اكتسابي در مقابل اين عفونتها بودند؛ لذا در معرض ابتلا به عفونت‌های مذکور در طي بارداري‌‌های بعدی هستند. بنابراين آموزش بهداشت براي مادران و غربالگري برای این میکروارگانیسمها به منظور پيشگيري از سقط جنين و تولد نوزاد با ناهنجاري‌هاي مادرزادي بايد مورد توجه بيشتري قرار گيرد. Introduction: Parvovirus B19, Toxoplasma gondii and Chlamydia trachomatis are the most common microorganisms which cause different sequela during pregnancy such as congenital aplasia, hydrops fetalis, abortion and other congenital anomalies in fetus (Such as neuro- ophthalmic complications). The purpose of this study was to determine the prevalence of these agents in pregnant women attending the Obs & Gyn ward of Imam Khomeini Hospital in Ahwaz, Iran. Materials & Methods: In this cross-sectional study, IgG against the mentioned microorganisms was assessed by ELISA method in the sera of 79 pregnant women attending Imam Khomeini Hospital in Ahwaz during a period of one month. In addition, a questionnaire was filled for each case and clinical data were entered. Finally, χ2 was calculated and the data were analyzed by SPSS (Version 11.5). P<0.05 was considered significant. Results: 44 specimens (55.7%) from the 79 serum samples had IgG against Parvovirus B19, 28 samples (35.4%) against Toxoplasma gondii and 8 samples (10%) against Chlamydia tracho-matis. Conclusion: The results demonstrated that >40% of the pregnant women did not have IgG against the mentioned agents, so they were vulnerable to infection by those microorganisms in ensuing pregnancies. Therefore, health education for pregnant women and screening for the mentioned microorganisms to prevent abortions and birth of newborns with congenital anoma-lies should be addressed more attentively. پاروویروس B19، توکسوپلاسما گوندی، کلامیدیا تراکوماتیس، زنان باردار، سقط، ناهنجاری مادرزادی Parvovirus B19, Toxoplasma gondii, Chlamydia trachomatis, Pregnant, Abortion, Congenital anomaly 171 176 https://www.jri.ir/article/282 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/282.pdf AmirSohrabiDepartment of Virology, Faculty of Medicine, Jondishapour University of Medical Sciences, Ahvaz, Iranاميرسـهرابيsohrabi_amir@walla.com642AlirezaSamarbafzadehDepartment of Virology, Faculty of Medicine, Jondishapour University of Medical Sciences, Ahvaz, Iranعليرضاسـمرباف‌زاده643ManoochehrMakvandiDepartment of Virology, Faculty of Medicine, Jondishapour University of Medical Sciences, Ahvaz, Iranمنوچـهرمکوندی644SharifMaraghiDepartment of Parasitology, Faculty of Medicine, Jondishapour University of Medical Sciences, Ahvaz, Iranشـريفمراغي645TaghiRaziDepartment of Obs & Gyn, Imam Khomeini Hospital, Jondishapour University of Medical Sciences, Ahvaz, Iranتقيرازي646DavoodDarbanDepartment of Virology, Faculty of Medicine, Jondishapour University of Medical Sciences, Ahvaz, Iranداووددربان647