en 1726-7536 1735-8507 69 2139 288 gregorian 2010 5 29 11 2 online 1 fulltext

en اثر محافظتی ملاتونین بر تغییرات هیستولوژیک بیضه موش بالغ تحت درمان با بوسولفان زمينه و هدف:اثرات سیتوتوکسیک شیمی‌درمانی و اثرات آن در قدرت باروري، از نظر باليني حائز اهمیت است. ملاتونین، هورمون غده اپی‌فیز به عنوان آنتی اکسیدان شناخته شده است. هدف از تحقیق حاضر بررسي اثرات محافظتی ملاتونین روی اختلالات اسپرماتوژنز ناشی از درمان با بوسولفان با کمک ارزیابی‌های بافت شناسي بافت بيضه مي‌باشد. روش بررسي: مطالعه حاضر روی 32 موش نر بالغ 8 هفته انجام شد. حیوانات در چهار گروه شامل گروه کنترل دريافت‌كننده DMSO گروه 2، دريافت‌كننده تک دوز mg/kg20 بوسولفان به‌صورت داخل صفاقی و گروه 3 با mg/kg10 ملاتونین براي 5 روز به‌صورت داخل صفاقی درمان شدند. گروه 4 به‌دنبال تجویز mg/kg20 بوسولفان، به مدت 5 روز ملاتونین دریافت می‌کرد. 35 روز پس از شروع درمان، بيضه همه حیوانات از بدن خارج شد و ارزیابیها از طریق مشخص‌نمودن نمره ‌بندی جانسون، مطالعات مورفومتری لوله‌های سمی‌نیفروس، تخمین حجم سلول‌های لیدیگ و شمارش سلول‌های زایا انجام شد. آنالیزهای آماری با کمک روش ANOVA انجام گرفت و سطح آماری 05/0p< معنی‌دار در نظر گرفته شد. نتایج: موش‌های تحت درمان با بوسولفان در مقایسه با گروه کنترل، کاهش معنی‌دار در ارزيابيها براساس معيار نمره‌بندی جانسون و کیفیت اسپرماتوژنز نشان دادند (001/0p<). پارامترهای کمی لوله‌های سمی‌نیفروس (05/0p<) و حجم هسته سلول‌های لیدیگ به‌طور معنی‌دار در گروه دوم در مقایسه با کنترل کاهش داشت. در حالیکه ملاتونین در گروه 4، باعث طبيعي شدن قابل توجه پارامترهای لوله‌های سمی‌نیفروس (p05/0p<)، حجم هسته سلول‌های لیدیگ (001/0p<) و نتايج ارزيابي‌ براساس معيار جانسون (001/0p<) در مقایسه با گروه 2 شد. ملاتونین تعداد همه سلول‌های زایا را در گروه 4 در مقایسه با گروه 2 به‌صورت معنی‌دار (p05/0p<) افزایش داد. نتیجه‌گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان می‌دهد که ملاتونین دارای اثر محافظتی روی آسیب‌های بیضه القاء شده با بوسولفان است، هرچند که مکانیسم نامشخص است. احتمالاً این عمل از طریق کاهش آسیب‌های اکسیداتیو صورت می‌گیرد. Introduction: Antineoplastic chemotherapy is usually accompanied by fertility impairment and the aim of this study was to investigate the possible protective effects of melatonin, a pineal gland hormone with potent antioxidant activity, on busulfan-treated adult male mice. Materials and Methods: This study was performed on 32, eight-week old adult male mice. The animals were divided into four groups consisting of a control and three experimental groups. The animals in the control group received dimethyl sulfoxide (DMSO), a solvent, the second group a single dose of intraperitoneal busulfan (20 mg/kg), the third group a single dose of intraperitoneal melatonin (10 mg/kg) for five days and the fourth group melatonin (10 mg/kg) for five days upon an initial dose of busulfan (20 mg/kg). Thirty-five days after the treatments, all the animals were sacrificed and dissected. Johnson's score were determined by examining the morphometric characteristics of seminiferous tubules and estimating Leydig cell volumes and germ cell counts. Results: Busulfan-treated mice showed reductions in Johnson's score and quality of spermatogenesis (p < 0.001) in comparison to the controls. The quantitative values of seminiferous tubules (p < 0.05) and the nuclear volume of Leydig cells (p < 0.05) were significantly lower in the busulfan-treated mice relative to the controls. In the fourth group, melatonin not only caused a remarkable normalization in seminiferous tubule indices (p < 0.05), but also increased the nuclear volume of Leydig cells (p < 0.001), the relevant Johnson's score (p < 0.001) and all germ cells in comparison to the second group (p < 0.05). Conclusion: Melatonin might have a possible protective effect against busulfan-induced testicular damage. Although the protective mechanism of melatonin has not been fully revealed, the protection seems to be through a decrease in oxidative stress. اسپرماتوژنز، بوسولفان، بیضه، سلول لیدیگ، شیمی درمانی، ملاتونین، ناباروری مردان Antineoplastic chemotherapy, Busulfan, Leydig cell, Melatonin, Spermatogenesis, Testis, Male infertility 067 77 https://www.jri.ir/article/408 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/408.pdf FahimehMohammadghasemiHistotechnical Laboratory, Histology Group, Department of Anatomical Sciences, Faculty of Medicine, Gilan University of Medical Sciences, Rasht, Iranفهیمهمحمد قاسمیparahistolab@gmail.com785MasoumehFaghaniHistotechnical Laboratory, Histology Group, Department of Anatomical Sciences, Faculty of Medicine, Gilan University of Medical Sciences, Rasht, Iranمعصومهفغانی786SinaKhajeh JahromiMedical Students Research Center Committee, Gilan University of Medical Sciences, Rasht, Iranسیناخواجه جهرمی787

en تاثیر داروی اکستازی (MDMA) بر كيفيت تخمك و ميزان لقاح در موش زمينه و هدف: اكستازي يا متيل‌دي‌اكسي‌متاآمفتامين دارويي است كه بعضاً جوانان به دليل رهايي از فشارهاي رواني و اجتماعي بدان پناه مي‌برند. اين داروی محرك و توهم‌زا عوارض بسياري روي مغز و اعصاب قلب و عروق و سيستم ايمني بدن دارد. سیستم هورمونی بدن نیز از تاثیر سوء این ماده در امان نیست و با اثر بر محور هیپوفیزـ گنادی می‌تواند بر روی تخمك گذاري نیز تاثیرگذار باشد. با توجه به این که درصد زیادی از جمعیت کشور ما را جوانان تشکیل می‌دهند هدف از انجام این تحقیق بررسی تاثیر احتمالی این دارو روی تخمدان‌ـ كيفيت تخمكها و میزان لقاح در موش به عنوان يك مدل پستاندار بود. روش بررسي: تعداد 30 موشNMRI در سه گروه قرار گرفتند. ابتدا سيكل تخمك‌گذاري موشها با يكديگر هماهنگ شد و از شروع سيكل به مدت دو روز داروي اكستازي به روش داخل صفاقي تزريق گرديد (گروه A حداقل دوز دارو يعني mg/kg5 و گروه B حداكثر دوز دارو يعني mg/kg20). در پایان روز دوم به هر موش 10 واحدPMSG و در پایان روز چهارم 10 واحد HCG تزریق شد. پس از 13 ساعت موشها بيهوش و تمام تخمك‌های آسپيره شده از نظر تعداد و بلوغ بررسي شدند. سپس جهت انجام لقاح خارج رحمي به تخمك‌هاي متافاز II اسپرم اضافه شد. پس از 5 ساعت وضعيت لقاح با شناسايي دو پرونوكلئوس مشخص گشت. اما در گروه كنترل تمام مراحل فوق بدون تزريق اكستازي صورت گرفت. نتایج حاصله با استفاده از برنامهSPSS تجزیه و تحلیل و با آزمون‌هایFisher exact test ، Chi square تفسیر شد. 05/0p< معنی‌دار تلقی گشت. نتايج: تعداد تخمك‌هاي حاصل در گروه‌هاي تجربي و كنترل تفاوت معني‌داري نداشت. ولي كيفيت تخمك‌هاي حاصل از نظر بلوغ قابل ملاحظه بود. بدين صورت كه در گروه كنترل 2/31% تخمكها متافاز II بودند؛ در صورتي كه در گروه‌هاي تجربي A 2/15% و B 8/12% به بلوغ رسيده بودند (0001/0p<). همچنين در میزان لقاح بين گروه كنترل (4/68%) و گروه تجربي A (4/36%) تفاوت معني‌دار ديده شد (0001/0p<). در مقایسه تعداد تخمک‌های بارور شده با کل تخمک‌های اولیه نیز بین گروه کنترل (3/21%) و گروه‌های تجربی (5/5%A=) (6/7%=B) تفاوت معنی‌دار بود (0001/0p<). نتيجه‌گیری: تزریق داروي اكستازي در موش می‌تواند روی کیفیت تخمک و متعاقباً قدرت باروری اثر بگذارد. با ازدیاد دوز مصرفی داروي اكستازي كيفيت تخمك و ميزان لقاح تحت تاثير شديد قرار نمي‌گيرند. مطالعات بیشتری در خصوص نقش داروی اکستازی روی تشکیل جنین و لانه‌گزینی نیاز می‌باشد. Introduction: Ecstasy drug abuse is relatively common among the youth undergoing psychosocial stresses. Categorized as a stimulant drug, ecstasy has nervous, cardiac and immunological side-effects. The endocrine system is not spared from the harmful effects of the drug and it could influence ovulation by exerting its effects on the hypothalamic-hypophyseal-gonadal axis. The aim of this study was to evaluate the effects of ecstasy on the quality of oocytes and on fertilization rate in mice. Materials and Methods: Thirty female NMRI mice were divided into three groups, after checking for their estrous cycles. At the beginning of each cycle, ecstasy was administered intraperitoneally to the animals in groups A (a minimum dose of 5 mg/kg/day) and B (a maximum dose of 20 mg/kg/day). At the end of the second day, 10 IU PMSG, and at the end of the 4th day, 10 IU HCG were administered intra-peritoneally. The mice in group C underwent the same procedures except receiving ecstasy. All the mice were sacrificed on the fifth day to aspirate their oocytes for further evaluation. In-vitro fertilization was done using mature or MII oocytes and fertilization was checked after 5 hours. The results were later statistically analyzed. Results: The number of retrieved oocytes was similar between the experimental and control groups. However, the rate of mature oocytes (MII) was significantly higher (p = 0.0001) in the controls (31.2%) than the mice in groups A (15.2%) and B (12.8%). Moreover, fertilization rate was significantly higher in the controls than the experi-mental groups. Conclusion: Administration of Ecstasy in mice can affect both oocyte maturity and the fertilization potential of oocytes. The overall effects of ecstasy on embryo devel-opment and implantation needs further studies to reach a definitive conclusion. اکستازی، تخمک، لقاح، تخمدان، موش، باروری، متیل دی اکسی متا آمفتامین، مصرف نابجای دارو Ecstasy, Oocyte, Ovary, Fertilization, <i>In Vitro</i> fertilization, Beta-keto-3,4-methylenedioxymethamphetamine (MDMA), Fertility, Methamphetamine 077 86 https://www.jri.ir/article/416 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/416.pdf FatemehHaji- MaghsoudiDepartment of Biology and Anatomy, Research and Clinical Center for Infertility, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iranفاطمهحاجي مقصوديmaghsoodi85@yahoo.com431Mohammad AliKhaliliDepartment of Biology and Anatomy, Research and Clinical Center for Infertility, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iranمحمد عليخليلي84AliKarimzadeDepartment o f Internal Medicine, Afzalipour Educational Hospital, Kerman University of Medical Sciences, Kerman, Iranعليكريم‌زاده817

en بررسي ارتباط بين سطح سرمي CRP نيمه اول بارداري با وقوع پره‌اكلامپسي زمینه و هدف: پره اکلامپسی یکی از شایع ترین عوارض طبی در بارداري و از علل اصلی مرگ و میر دوره پره‌ناتال می‌باشد. یکی از مارکرهایی که جهت پیشگویی پره اکلامپسی مورد بررسی قرار گرفته،CRP است. هدف این مطالعه تعیین ارتباط CRP نيمه اول بارداري با وقوع پره اكلامپسي بود. روش بررسی: در اين مطالعه كوهورت آينده نگر، سطح سرمي CRP در400 خانم باردار زير 20 هفته اندازه گيري شد و تا زمان زایمان مادران پیگیری شدند. پره اکلامپسي خفيف و شديد طبق تعريف کالج آمریکایی متخصصین زنان و زایمان، تعریف شدند. داده‌های مطالعه توسط نرم‌افزار آماری .15 SPSS، با روش‌های آزمون تحليل واريانس يكطرفه و تعقیبی توکی، آنالیز رگرسیون لجستیک و منحنی ROC، تجزیه و تحلیل آماری و p-value کمتر از 05/0 معنی‌دار در نظر گرفته شد. نتایج: در آناليز رگرسيون لجستيك با در نظر گرفتن سن مادر (كمتر از 19 و بيشتر از 35 سال)، بارداري اول، مصرف مكمل كلسيم در بارداري وBMI ، همراه با سطح CRP، ارتباط معني‌‌داري بين سطح CRP و پره اكلامپسي خفيف (11/2-39/1CI= 95%، 71/1OR=) و شديد (45/2 OR=و 34/3-80/1 CI=95%) يافت شد. نقطه برش CRP در پره اكلامپسي خفيف با استفاده از آناليز منحني ROC با حساسيت 94% و ويژگي 81%، mg/l35/5 و در پره‌اكلامپسي شديد با حساسيت 4/94% و ويژگي 5/82%، mg/l45/5 بود. نتيجه گيري: به نظر مي رسد ماركر التهابي CRP، می تواند در شناسایی مادران در معرض خطر پره‌اكلامپسي و کاهش عوارض آن با مراقبت بیشتر، کمک کننده باشد؛ البته براي اثبات اين رابطه به مطالعات وسيع تري نياز است. Introduction: Preeclampsia is one of the most common medical complications during pregnancy that can be a major cause of prenatal morbidity and mortality. One of the most studied biomarkers in the prediction of preeclampsia is C-reactive protein. The objective of this study was to assess the relationship between maternal serum CRP concentrations in early pregnancy and the onset of preeclampsia during the gestational period. Materials and Methods: In this prospective cohort study, serum CRP levels were measured in 400 pregnant women in their 20th week of gestation. They were all followed up till delivery. The data were finally analyzed statistically. Results: After controlling for the effects of maternal age (< 19 and > 35 years), multiple regression analysis for primiparity, supplementary calcium intake, BMI and CRP depicted a statistically significant relationship between CRP levels and mild (OR = 1.71, 95% CI = 1.39 - 2.11) and severe (OR = 2.45, 95% CI = 1.80-3.34) preeclampsia onsets. Among all the aforementioned variables, only supplementary calcium intake was significantly effective in the prevention of preeclampsia. In ROC curve analysis, the CRP cut-off point in moderate preeclampsia was 5.35 mg/l (with 94% sensitivity and 81% specificity), and in severe preeclampsia it was 5.45 mg/l (with 94.4% sensitivity and 82.5% specificity). Conclusion: It seems that CRP can help identify pregnant women who are at high risks of preeclampsia but larger studies are needed to establish a definitive relationship. التهاب، بارداری، پره‌اکلامپسی، CRP Calcium supplementation, C-reactive protein, Inflammation, Preeclampsia, Pregnancy 087 96 https://www.jri.ir/article/418 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/418.pdf BitaMohammadiMidwifery Department, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iranبيتامحمدي820LidaMoghaddam BanaemMidwifery Department, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iranلیدامقدم‌بنائمmoghaddamb@modares.ac.ir821MohammadAsghari jafar-abadiDepartment of Statistic & Epidemiology Faculty of Health & Nutrition, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iranمحمداصغري822

en بررسی فاکتورهای ترومبوفیلی در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلي‌كيستيك زمینه و هدف: در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS) به دلیل افزایش مهارکننده فعال‌کننده پلاسمینوژن (PAI-1) بیشترین قابلیت مهار روند فیبرینولیز وجود دارد. كاهش سطح فعاليت فيبرينوليز در زنان مبتلا به PCOS مي‌تواند به واسطه اعمال اثرات پروترومبوتيك ترومبوفيلي، موجب از دست رفتن بارداري يا ساير عوارض شود. این مطالعه با هدف بررسی و مقایسه فاکتورهای ترومبوفیلی در زنان مبتلا و غیر مبتلا به PCOS انجام گردید. روش بررسی: در این مطالعه تحلیلی 123 زن نابارور مبتلا به PCOS به عنوان گروه مورد و 73 زن نابارور با علل مردانه ناباروري و عدم ابتلا به PCOS به عنوان گروه شاهد وارد مطالعه شدند. تمامي موارد براي درمان ناباروری در سال 1387 به بيمارستان روئين تن آرش تهران مراجعه کرده بودند. برای اندازه‌گیری فاکتورهای ترومبوفیلی، پروتئین S، APC-R، هموسیستئین و پارامترهای متابولیکی و آندوکرینی (FSH, LH, LH/FSH, FBS GTT دو ساعته و پرولاكتين)، نمونه خون ناشتا در روز سوم سیکل دریافت گردید و در هر دو گروه بررسی شد. از آزمون‌های آماری t مستقل، رگرسيون لجستیک، 2 و من‌ـ ویتنی برای بررسی داده‌های این تحقیق استفاده شد. 05/0p به عنوان سطح معنی‌دار در نظر گرفته شد. نتایج: میانگین پروتئین S و APC-R در گروه مورد کمتر از گروه شاهد بود؛ اما این اختلاف معنی‌دار نبود (به ترتیب با 752/0p= و603/0p=)، همچنین میانگین هموسیستئین در گروه شاهد (mmol/l 25/13) بیشتر از گروه مورد (mmol/l 49/12)‌ بود؛ اما اختلاف معنی‌داری مشاهده نگردید (157/0p=). افزايش سن و ابتلا به PCOS شانس غير طبيعي شدن هموسيستئين را افزايش مي‌دهد (05/0p<). نتیجه‌گیری: براساس نتایج اين مطالعه فاکتورهای ترومبوفیلی در گروه PCOS طبيعي و با گروه شاهد اختلاف معنی‌داری نداشت. مطالعه حاضر ارتباط چنداني بين فاكتورهاي ترومبوفيلي و PCOS نشان نمي‌دهد؛ اما ابتلا به PCOS و افزايش سن، شانس غيرطبيعي شدن سطح هموسيستئين را افزايش مي‌دهد. Introduction: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is associated with insulin-induced elevations of plasminogen activator inhibitor (PAI-1), the most potent inhibitor of fibrinolysis. Hypofibrinolysis due to increased PAI-1 levels in PCOS patients bears a high risk for miscarriage and some other pregnancy complications which are probably due to increased thrombophilic states. In this study we compared thrombophilic factors in women with PCOS with those of healthy women. Materials and Methods: This analytical study was performed on 123 infertile women with PCOS as the case group, and 73 women non-PCOS women with male factor infertility as the control group. All the individuals attended Rouin Tan Arsh Hospital for receiving fertility treatment in Tehran, Iran during 2008. Blood samples were taken from both groups on the third day of menstrual cycle for the evaluation of protein S, activated protein C resistance (APC-R), hemocysteine, FSH, LH, prolactin, testosterone, FBS and 2-hr GTT. Results: The mean protein S and APC-R values were lower in the case group compared to the controls, but the differences were not statistically significant (p = 0.752 and p = 0.603, respectively). The mean hemocysteine value was higher in the control than the case groups (13.25 mmol/l vs. 12.49 mmol/l, respectively) but this difference was not significant either (p = 0.157). PCOS and older age tended to elevate hemocysteine (p < 0.05). Conclusion: Comparison of thrombophilic factors in women with PCOS and women without the disease showed no significant statistical differences. PCOS and older age seemed to raise the risk for abnormal changes in hemocysteine levels. پروتئین S، ترومبوفیلی، سندرم تخمدان پلی کیستیک، فاکتور V لیدن، مقاومت نسبت به پروتئین C فعال، مهار کننده فعال کننده پلاسمینوژن 1، ناباروری، هموسیستئین Activated protein C resistance, Factor V Leiden, Plasminogen activator inhibitor 1 (PAI-1), Polycystic ovary syndrome, Protein S, Thrombophilia, Homocysteine 097 104 https://www.jri.ir/article/409 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/409.pdf AshrafMoeiniDepartment of Gynecology and Obstetrics ,Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranاشرفمعيني73FaribaSarrafiounFaculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iranفریباصرافیون824SaeidehZiaeiMidwifery Department, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iranسعیدهضیاییziaei_sa@modares.ac.ir825SoghratFaghihzadehDepartment of Biostatistics, School of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iranسقراطفقيه زاده 70

en بررسی سطح سرمي نيتريت، نيترات و مالون دي‌آلدئيد در پره‌اكلامپسي زمينه و هدف: پره‌اكلامپسي، يك اختلال ويژه بارداري با اتيولوژي ناشناخته است. شواهد فراواني مبني بر نقش مهم تغييرات عملكردي سلول‌هاي اندوتليال در پاتوژنز پره‌اكلامپسي وجود دارد. هدف از اين مطالعه، تعيين سطح سرمي نيتريت، نيترات و مالون دي آلدئيد (MDA) در پره‌اكلامپسي و استفاده از این پارامترها در تشخیص پره‌اکلامپسی و کنترل سطح آنها به منظور کاهش عوارض این اختلال بود. روش بررسي: اين مطالعه از نوع مشاهده‌ای‌ـ تحليلي است و در دو گروه، شامل 35 زن باردار با عارضه پره‌اكلامپسي و 35 زن باردار داراي فشار خون طبيعي (گروه كنترل) از بين مراجعه كنندگان به مراكز بهداشتي‌ـ درماني شهرستان انديمشك به منظور دريافت مراقبت‌هاي دوران بارداري در سه ماهه سوم طی سال 1387 انجام شد و سطح سرمي نیتریت، نیترات و MDA، سن، فشار خون و سن بارداري آنها در زمان نمونه‌گیري، با يكديگر مقايسه گرديد. اندازه‌گيري نیتریت و نیترات با واکنش گریس و مالون دی آلدئید توسط روش تیوباربیتوریک اسید انجام شد. نتايج: سطح سرمي نیتریت، نیترات و MDA در گروه داراي پره‌اكلامپسي به ترتیب 8/3±6/12، 6/8±8/23 و 8/2±7/9 ميكرومول در ليتر و در گروه كنترل 5/2±7/8 (001/0p<)، 4/5±4/16 (01/0p<) و 6/1±3/6 (001/0p<) ميكرومول در ليتر بود. نتيجه‌گيري: با توجه به افزایش معنی‌دار سطح سرمي نيتريت، نيترات و MDA در پره‌اكلامپسي در مقايسه با گروه كنترل و نقش اين تركيبات در پاتوژنز پره‌اكلامپسي، به نظر می‌رسد که اندازه‌گيري این تركيبات در تشخیص زودرس پره‌اکلامپسی و کنترل سطح آنها در کاهش عوارض پره‌اکلامپسی مي‌تواند مفید باشد. Introduction: Preeclampsia is a complication of pregnancy that is associated with high blood pressure with an unknown etiology. There is much evidence that altered endothelial cell functions may play an important role in the pathogenesis of preeclampsia. The aims of this study were to determine serum levels of nitrite, nitrate and malondialdehyde (MDA) in pregnant women with and without preeclampsia. Materials and Methods: This observational-analytical study was performed in the third trimester of pregnancy on 35 pregnant primiparas with preeclampsia and 35 women with normal blood pressure. The women were recruited for the study among the mothers attending Andimeshk Urban Health Centers during March 2008 to March 2009. Aside from the demographic data, the gestational age and blood pres-sure were recorded too at the time of blood sampling. Serum levels of nitrite and nitrate were measured by Griess and MDA by thiobarbituric acid reactions. The data were statistically analyzed and compared between the two groups. Results: Serum levels of nitrite, nitrate and MDA, respectively were 12.6 ± 3.8, 23.8 ± 8.6 and 9.7 ± 2.8 mol/l in women with preeclampsia and 8.7 ± 2.5 (p < 0.001), 16.4 ± 5.4 (p < 0.01) and 6.34 ± 1.6 mol/l (p < 0.001) in the controls. The results depicted significantly higher serum concentrations of the three analyses in pregnant women with preeclampsia relative to the controls. Conclusion: Significantly higher serum concentrations of nitrite, nitrate and MDA in pregnant women with preeclampsia are suggestive of the role of these substances in the pathogenesis of the disease. Use of the three parameters may be useful in the early screening of preeclampsia. پره‌اکلامپسی، نیتریت، نیترات، مالون دی آلدئید، فشار خون، زنان باردار، سه ماهه سوم بارداری، مراقبت دوران بارداری Blood pressure, Preeclampsia, Nitrate, Nitrite, Malondialdehyde, Third trimester, Pregnancy, Prenatal care 105 113 https://www.jri.ir/article/415 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/415.pdf MoradRostamiDepartment of Clinical Biochemistry, Faculty of Medicine, Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences, Ahvaz, Iranمرادرستميmorad_r56@yahoo.com815MasoomehJorfiDepartment of Microbiology, Faculty of Medicine, Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences, Ahvaz, Iranمعصومهجرفي816

en بررسی ارتباط بین تست غیر طبیعی چالش گلوکز و پیامدهاي بارداری زمينه و هدف: دیابت بارداری شایعترین اختلال متابولیک در دوران بارداری است. یکی از روشهای غربالگری اين اختلال، تست چالش گلوگز (GCT) است که در هفته 24 تا 28 بارداري برای تمام زنان تحت مراقبت پریناتال انجام میشود و در صورت غیر طبیعی بودن تست چالش گلوکز (بالای mg/dl١٣٠) تست تحمل گلوکز (GTT) انجام میشود. در صورتی که این تست غیر طبیعی باشد، زن باردار با تشخیص دیابت بارداری تحت درمان قرار میگيرد. بعضی از مطالعات قبلی نشان میدهد که تست غیر طبیعی چالش گلوکز به تنهایی با افزایش بروز پیامدهای نامطلوب بارداری همراه است؛ لذا این مطالعه به بررسی پیامد بارداری در افراد با تست چالش گلوکز غیر طبیعی میپردازد. روش بررسي: تست چالش گلوکز در تمامی زنان باردار 28-24 هفته مراجعه‌كننده به بيمارستان شهيد يحيي‌ نژاد بابل براي انجام مراقبت‌هاي دوران بارداري، انجام شد. در این مطالعه ۲۲٥ زن باردار تحت مراقبت پریناتال که تست چالش گلوکز غیر طبيعي و تست تحمل گلوکز طبيعي داشتند با ۲۲٥نفر زن باردار (گروه شاهد) که تست چالش گلوکز طبيعي داشتند از نظر پیامدهای نامطلوب بارداری از جمله افزایش وزن زمان تولد، پرهاکلامپسی، پارگی زودرس کیسه آب و نیاز به سزارین مقایسه شدند. نتايج: میانگین وزن نوزاد در گروه GCT غیر طبيعي kg٥/٠±٥/٣ و در گروه GCT طبيعي kg۴/٠±٣/٣ بود (٠٠1⁄٠p<). ٨ نوزاد (6/3%) در گروهGCT طبيعي و ۲٥ نوزاد (1/11%) در گروه GCT غیر طبيعي، ماکروزوم بودند (٠٠٣/٠p=). فراوانی پارگی زودرس کیسه آب در گروه GCT غیر طبيعي ۴٠ نفر (٨/١٧%) و در گروه GCT طبيعي ۲٠ نفر (9/8%) بود (٠٠٨⁄٠p=). فراوانی پره اکلامپسی در گروه GCT غیر طبيعي ١٠ نفر (۴/۴%) و در گروه GCT طبيعي 4 نفر (٨/١%) بود (١٧٣⁄٠p=). فراوانی سزارین در گروه GCT غیر طبيعي ٩٥ نفر (۲/۴۲%) و در گروهGCT طبيعي ٦٣نفر (۲٨%) بود (001/0p<). نتیجه گیری: به نظر ميرسد در زنان باردار با تست چالش گلوکز غیر طبيعي، میزان وقوع ماکروزومی نوزادی، پارگی زودرس کیسه آب و سزارین، بیشتر از زنان باردار با تست چالش گلوکز طبيعي است. بنابراین به دلیل افزایش برخی پیامدهای نامطلوب بارداری، تشخیص زودرس و پیگیری مناسب در مراقبتهای پرهناتال باید مدنظر قرار گیرد. Introduction: Gestational diabetes is the most common metabolic disorder in pregnancy. Glucose Challenge Test (GCT) is done for all pregnant women during the 24th to 28th weeks of gestation. If the GCT value is more than 130 mg/dl a Glucose Tolerance Test (GTT) is asked and if GTT is impaired, gestational diabetes mellitus (GDM) is diagnosed and she will receive treatment accordingly. Some studies have illustrated that impaired GCT can cause unfavorable pregnancy outcomes. Therefore, the goal of this study was to determine the pregnancy outcome in pregnant women with abnormal GCTs. Materials and Methods: This study was done on all pregnant women attending Babol Shahid Yahyanezhad Hospital for prenatal care during 1999 to 2009. GCT was done for all the participants during the 24th to 28th weeks of gestation. Pregnancy outcomes of 225 pregnant women with abnormal GCTs and normal GTTs were compared with those of 225 pregnant women with normal GCTs as the controls. The individuals were compared for pregnancy outcomes such as macrosomia, premature rupture of membranes (PROM) and the need for a cesarean section (C/S). Results: The average birth weight of the neonates were 3.5  0.5 kg and 3.3  0.4 kg (p < 0.001) in the cases and controls, respectively. Twenty-five neonates in the case group (12.1%) and eight neonates in the control group (3.6%) had macrosomia (p = 0.003). Frequency of PROM was 17.85% (40) in the cases and 8.9% (20) in the controls (p = 0.008). The cases had a higher frequency for preeclampsia 4.4% (10) than the controls 1.8% (4), (p = 0.17). And pregnancy in the cases lead to a greater number of Cesarean sections, 42.2% (95) in comparison to the controls, 28% (63), (p < 0.001). Conclusion: Prevalence of macrosomia, PROM and C/S were higher in pregnant women with abnormal GCTs. Due to the aforementioned unfavorable conditions that bear the risk of a poor perinatal outcome, early diagnosis and proper follow up of women with GDM is suggested during the prenatal period. بارداری، پارگی زودرس کیسه آب، پره‌اکلامپسی، پیامدهای نامطلوب بارداری، تست تحمل گلوکز، تست چالش گلوکز، دیابت بارداری، ماکروزومی نوزاد Glucose intolerance, Glucose challenge test, Glucose tolerance test, Macrosomia, Preeclampsia, Pregnancy, Premature rupture of membrane 113 120 https://www.jri.ir/article/420 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/420.pdf ZahraBasiratDepartment of Obstet . and Gynecol Fateme Zahra Infertility Center, Shahid Yahyanejad Hospital, Babol University of Medical Science, Babol, Iranزهرابصيرتzahra_basirat@yahoo.com538NesaAsnafiDepartment of Obstet . and Gynecol Fateme Zahra Infertility Center, Shahid Yahyanejad Hospital, Babol University of Medical Science, Babol, Iranنساء اصنافي 309MehrdadKashifardDepartment of Internal Medicine, Ayat Allah Rouhani Hospital, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iranمهرداد كاشی فرد349

en بررسي ارتباط پیامدهای نامطلوب بارداري با وقوع ناباروري ثانويه زمینه و هدف: اگرچه مطالعات متعددي ارتباط پیامدهای نامطلوب بارداري با باروری آتی فرد را نشان داده‌اند، اما هنوز نقش اين پيامدها در کاهش باروری و یا ناباروری ثانويه، مورد سئوال است. داشتن سابقه عوارضي نظير سقط، بارداري خارج رحمي، عفونت نفاسي، پارگي طولاني مدت كيسه آب، سابقه جراحي، خارج كردن دستي جفت، كورتاژ بعد از زايمان و ديگر عوارض بارداري و زايمان مي‌تواند باروري آينده فرد را تحت تاثير قرار دهد؛ لذا شناسايي اين عوامل جهت انجام اقدامات پيشگيرنده و يا درماني در مواقع لزوم، ضروري به نظر مي‌رسد. اين مطالعه با هدف بررسي ارتباط پیامدهای نامطلوب بارداري با وقوع ناباروري ثانويه انجام شده است. روش بررسی: اين مطالعه به صورت موردـ شاهدي گذشته‌نگر بر روی 182 خانم 45-15 ساله مراجعه كننده به درمانگاه زنان و مامايي بيمارستان امام جواد (ع) ناغان در استان چهارمحال و بختياري (شامل 92 زن نابارور و 90 زن باردار) در مدت 6 ماه در سال 88-1387 انجام شد. بيماران با سابقه ناباروري ثانويه با عامل ناشناخته از نظر پيامد بارداري قبلي نظير سقط، بارداري خارج رحمي، عفونت نفاسي، زايمان طولاني، پارگي طولاني مدت كيسه آب، خارج كردن دستي جفت و كورتاژ بعد از زايمان با گروه كنترل مقايسه شدند. در دو گروه، مقايسه داده‌هاي كمي با استفاده از آزمون t و يافته‌هاي كيفي از طريق آزمون 2 و با استفاده از نرم افزار آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و 05/0p< به عنوان سطح معني‌داري در نظر گرفته شد. نتایج: سابقه سقط القايي و عفونت نفاسي در گروه مورد نسبت به گروه كنترل به شكل معني‌داري بالاتر بود (05/0p<) اما دو گروه از نظر سابقه سقط خودبخودي، بارداري خارج رحمي، زايمان طولاني، پارگي طولاني كيسه آب، خارج كردن دستي جفت و كورتاژ بعد از زايمان تفاوت معني‌دار نداشتند. نتيجه‌گيری: يافته‌هاي حاصل از اين مطالعه نشان مي‌دهد كه سابقه سقط القايي و عفونت نفاسي قبلي مي‌تواند اثر منفي بر باروري آتي فرد داشته باشد؛ لذا به نظر مي‌رسد كه با افزايش سطح آگاهي زنان و همچنين كادر بهداشتي‌ـ درماني جهت پيشگيري و درمان به موقع آنها، بتوان از تاثير منفي اين موارد بر باروري فرد در آينده پيشگيري نمود. Introduction: Although numerous studies have depicted the association between adverse pregnancy outcomes and the future fertility status, this relationship has not been clearly outlined. A positive past medical history for adverse pregnancy outcomes, such as induced abortion, ectopic pregnancy, postpartum infection, premature rupture of membranes can affects women’s fertility prospects. The main goal of this study was to determine the relationship between previous pregnancy outcomes and secondary infertility. Materials and Methods: This retrospective case-control study was done on 182 (92 infertile and 90 pregnant women), 15 – 45 years old patients during a six-month period in 2008 – 2009. The study took place in Imam Djavad Hospital in Naghan, Chaharmahal Bakhtiari province, in Iran. The outcomes of prior pregnancies such as abortion, ectopic pregnancy, postpartum infection, prolonged labor, premature rupture of membranes, manual removal of the placenta and postpartum curettage were compared to those of the controls. The data were analyzed by t-test and chi-square. Results: In the case group, induced abortion and postpartum infection were significantly higher than the control group (p < 0.05). No significant differences were found between the two groups regarding a history for spontaneous abortion, ectopic pregnancy, prolonged labor, premature rupture of membranes, manual removal of placenta or postpartum curettage. Conclusion: A past medical history of induced abortion and postpartum infection can negatively affects prospective pregnancy outcomes. By educating women and health care providers, we may help prevent the detrimental effects of these disease states on women’s future fertility status. باروری، پیامد بارداری، سقط جنین القایی، سقط، عفونت نفاسی، ناباروری ثانویه، ناباروری Induced abortion, Miscarriage, Postpartum infection, Pregnancy outcome, Secondary infertility 121 126 https://www.jri.ir/article/419 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/419.pdf ElhamNeisani SamaniGyn. & Obs. Ward, Taleghani Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iranالهامنيساني ساماني826LeilaAminiMidwifery department, Nursing & Midwifery School of Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iranليلاامينيamini@iums.ac.ir823

en Introduction: Ambiguous genitalia is a medical emergency in newborns and effort is made to perform sex reassignment and reconstructive surgery as soon as possible. However, conflict between the assigned sex and later gender identity are still present in many cases. This discrepancy between sexual and gender identities leads to several complications that are the focus of the present study. Materials and Methods: The literature review was performed by searching some knowledge-based databases such as Medline/PubMed (from the National Library of Medicine), Scopus, PsyClic and the Iranian Scientific Information Database (SID) on the internet and all the available articles in relevant journals published up to August 2009. Results: A significant number of intersex individuals suffer from incoherence between the sex reassigned to them by the medical team, and their gender identity revealed to them in teen ages or adulthood. As an adult, a large number of these individuals do not live according to their early reassigned sex and some may seek further sex reassignment congruent to their gender identity. A number of these cases have spoken out against the treatments performed during their childhood. They believe that the current treatment strategies for intersex individuals are paternalistic and incompatible with codes of medical ethics and human rights. Conclusion: The current knowledge about the complexities of sexual identity development, gender identity, gender role and sexual orientation is sparse and incomprehensive. The current approach for the management of infants with ambiguous genitalia seems to need major reevaluation. It seems better to defer any sex reassignment and reconstructive surgery until their gender is revealed and they are legally eligible to decide about these issues by themselves. ابهام در دستگاه تناسلی بیرونی، جراحی ترمیمی، گزینش جنسیت، هویت جنسی Ambiguous Genitalia, Gender Identity, Intersex, Reconstructive Surgery, Sex reassignment 127 143 https://www.jri.ir/article/417 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/417.pdf ElhamShiraziMental Health Research Center, Faculty of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iranالهامشيرازيshirazi_elham@yahoo.com818ZahraShahrivarDepartment of Psychiatry, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranزهراشهريور819BehzadGhorbaniReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranبهزادقربانی26

en <p>Dear Editor, The published article by Dr. Ai, et al. (1) on the secretion of vascular endothelial growth factor (VEGF) in a three-dimensional endometrial culture was of great surprise to me as this model had been earlier introduced by Fasciani, et al. (2) in 2003. This model was later developed by me (3, 4) and endometrial effects of different medications were evaluated in this model (5-7)...</p> 143 145 https://www.jri.ir/article/421 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/421.pdf MozaffarKhazaeiCenter for Fertility & Infertility Research, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran مظفرخزاعیmkhazaei1345@yahoo.com578

en <p>Dear Editor, Regarding the questions raised and comments made on the paper authored by me &quot;Secretion of Vascular Endothelial Growth Factor in a Three-Dimensional Culture of Human Endometrium; an In-Vitro Model for Endometriosis&quot; I have provided the following response for more clarification.</p> 145 147 https://www.jri.ir/article/422 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/422.pdf JafarAiDepartment of Tissue Engineering, School of Advanced Technologies in Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranجعفر آیjafar_ai@tums.ac.ir401