en 1726-7536 1735-8507 69 2139 288 gregorian 2011 5 16 12 2 online 1 fulltext

en Background: The term “Cloning” has originated from “Klon”, a Greek word with the meaning of a small twig that can multiply by itself and turn to a generative tree. Cloning is an asexual reproduction in which a copy or multiple copies of an organism are generated by transferring the nucleus (DNA) of a somatic cell into an enucleated metaphase-II oocyte. Despite the benefits and potentially broad applications of this technology, its low efficiency, especially in the production of viable offspring, has implicated its application with serious challenges. In this article, we will review papers related to its emerging principles, with an emphasis on epigenetic modifications, which appear to govern the efficiency of cloning. Methods: The literature review was carried out by searching through knowledge-based data bases such as ScienceDirect, PubMed and Scopus on the internet. No time limit was considered for literature review of the relevant articles up to the time of submission. Results: Considering the large varieties of factors affecting cloning, improvements in cloning efficiency are dependent on the increment of theoretical knowledge and technical expertise of its procedures. This can be achieved by improving oocyte and cytoplasmic maturation, optimizing synchronization between the nucleus of the donor cell and cytoplasm of MII stage oocyte, minimizing the physical insults to the cytoskeleton of oocyte during enucleation and nuclear transfer, improving the cellular fusion and culture conditions of reconstructed oocytes and in particular and more importantly by employing effective methods to qualitatively alter the epigenetic status of the incoming nucleus to an embryonic or totipotent state, leading to the improvement of donor cell reprogramming. Considering the importance of inherited maternal transcripts and proteins in cytoplasm of fully matured oocytes in supporting the embryos up to the embryonic genomic activation (EGA) and the capability of MII stage cytoplasm in de-differentiating mammalian somatic cells and coincident of EGA with depletion of maternally originated transcripts, reprogramming of the somatic cell nuclei must be completed by the time that the embryonic genome is activated. Since the patterns of epigenetic modification are dynamic and not static during development, the optimum procedure to properly induce nuclear reprogramming should follow the pattern of epigenetic modifications in normal embryo development. Conclusion: Besides the all progresses in reproductive cloning using highly efficient methods, any deviation from the normal pattern of mRNA expression due to epigenetic changes induced by chemical interventions in early preimplantation embryo may persist throughout fetal development. The effects of these aberrations may manifest later in development. Nonetheless, understanding the kinetics of normal molecular events related to epigenetic modifications and identification of the specific factors present in the ooplasm, which are necessary for epigenetic reprogramming, will provide a better understanding of the underlying mechanisms and would improve cloning efficiency and other related technologies. برنامه ریزی مجدد هسته، تغییرات اپی ژنتیک، خارج سازی هسته، شبیه سازی Cloning, Enucleation, Epigenetic modification, Nuclear reprogramming, Reconstructed oocyte 047 73 https://www.jri.ir/article/451 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/451.pdf BanafshehHeidariReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranبنفشهحيدری799SaraBorjianReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranسارابرجيان796MahmoodJeddi-TehraniMonoclonal Antibody Research Center, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranمحمود جدی‌تهرانی54Amir HassanZarnaniImmunology Research Center, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranامیرحسنزرنانی241Mohammad MehdiAkhondiReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranمحمدمهدیآخوندی21AbolfazlShiraziDepartment of Cloning and Stem cell, Research Institute of Animal Embryo Technology, Shahrekord University, Shahr-e-Kord, Iranابوالفضلشيرازیshiraziabbas@yahoo.com795

en Some cases of male infertility are due to the destructive side-effects of anticancer treatment methods such as chemo and radiotherapies on germ cell lines. The increase in the survival rate of cancer patients who undergo treatment, especially children, has drawn attention to fertility preservation. The most common and effective technique in preserving male fertility is sperm freezing and its subsequent IVF. Children cannot efficiently produce sperm because of their spermatogonial immaturity. One of the strategies to maintain fertility in these patients is to preserve the testes or the germ cells by freezing them for their later maturation and production of fertile sperm, although the state in which the spermatogonia may not undergo maturation is one of the main obstacles faced in this method. Therefore, scientists have attempted to transplant cryopreserved testis tissues or produce in vitro-matured spermatozoa in this group of patients upon anticancer treatment. In this study we reviewed the germ cell biology, the side-effects of chemo and radiotherapies on germ cells and fertility preservation techniques in adults and children undergoing anticancer treatment. انجماد بیضه، پرتو درمانی، پیوند سلول بنیادی اسپرماتوگونی، پیوند سلول‌های زایا، حفظ باروری، شیمی‌درمانی Chemotherapy, Cryopreservation, Fertility preservation, Germ cell transplantation, Radiotherapy, Spermatogonial transplantation 073 85 https://www.jri.ir/article/455 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/455.pdf ArashMohazabReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranآرشمهذب906MahnazHeidariNanobiotechnology Research Center, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranمهنازحيدري240SheidaSalehkhouReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranشيداصالح‌خو574MahmoodJeddi-TehraniMonoclonal Antibody Research Center, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranمحمود جدی‌تهرانی54Mohammad MehdiAkhondiReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranمحمدمهدیآخوندیakhondi@avicenna.ac.ir21

en Current protocols for cancer treatment could lead to the failure of ovarian function and subsequent infertility in women. Therefore, utilizing ways to preserve fertility in these individuals seem to be essential. In this review, the full-text of articles which were accessible and had been published during 1976 to 2009 about different methods of female fertility preservation were collected and studied through various online databases such as PubMed, Science Direct, etc. According to the reviewed articles, there are several methods for fertility preservation in women, including ovarian transposition and oocyte, embryo and ovarian cortex cryopreservation. Ovarian transposition is not useful for preserving fertility in women who undergo chemo-therapy. Embryo and oocyte cryopreservations require a delay before starting treat-ment. Metaphase II oocytes are high-volume and fully-differentiated cells which may sustain injury due to the freezing process restricting the number of collected oocytes and reducing the chances of fertility. On the other hand, ovarian stimulation and oocyte collection are not practical in young patients, especially in underage girls. In addition to the restrictions on the number of collected embryos and the raised legal and ethical issues, embryo crypreservation is limited to adults and married women. In comparison to other methods, cryopreservation of the ovarian cortex seems to be more appropriate as ovarian tissue is resistant to cryopreservation and it is easy to be collected by laprascopy, making it practical for use in premature girls. Furthermore, the large number of follicles in the ovarian tissue increases the chances of fertility preservation in women. In general, several parameters including the type, time and duration of treatment, cancer type, age and marital status determine the efficacy of each method. انجماد تخمدان، انجماد تخمک، انجماد جنین، روش‌های حفظ باروری، زنان، سرطان، ناباروری Cancer treatment, Embryo cryopreservation, Fertility preservation, Ovarian transposition 085 93 https://www.jri.ir/article/449 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/449.pdf MaryamHormoziReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranمريمهرمزي889MehdiAkbarpourReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranمهدياكبرپور890LadanHosseini GohariCellular & Molecular Research Center, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranلادنحسيني گوهري891MahnazHeidariReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranمهنازحيدري240SheidaSalehkhouReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranشيداصالح‌خو574MahmoodJeddi-TehraniMonoclonal Antibody Research Center, Avicenna Research Institute (ACECR), Tehran, Iranمحمود جدی‌تهرانی54Amir HassanZarnaniImmunology Research Center, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranامیرحسنزرنانی241MohsenFirouzrayDepartment of Biochemistry, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranمحسنفيروزراي892Mohammad MehdiAkhondiReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranمحمدمهدیآخوندیakhondi@avicenna.ac.ir21

en بررسی رابطۀ HLA-G سرمی با موفقیت روش كمك باروری ICSI زمينه و هدف: بارداري، در واقع مانند پیوند عضوي موفق است. عواملی که در عدم دفع جنین مؤثرند هنوز به خوبی شناخته نشدهاند. درصد موفقیت و لانه گزيني جنین حاصل از روشهاي كمك باروري نیز ممکن است به همین عوامل وابسته باشد. ملکول HLA-G یکی ازانواع ملکول های MHC کلاس یک غیر کلاسیک است که اخيراً در ارتباط با بارداري مورد توجه زیادی قرار گرفته است. در اين مطالعه مقدار HLA-Gمحلول در سرم زنان تحت درمان با روش ICSI قبل و بعد از انتقال جنين اندازه گيری و همچنین با مقادیر HLA-G محلول در سرم زنان باردار طبیعی مقایسه شد تا رابطه حضور و غلظت سرمي آن با بارداری موفق تعيين گردد. هدف این مطالعه تعیین نقش HLA-G سرمی و تغییرات غلظت آن در موفقیت یا شکست روشهای كمك باروري است تا در تشخیص، پیشگویی و درمان ناباروری مورد استفاده قرار گیرد. روش بررسی: نمونه سرمی از 107 نفر زن تحت عمل ICSI در گروه آزمایشی قبل و 14 روز بعد از انتقال جنین و24 نمونه سرمی از زنان باردار طبیعی در گروه کنترل در سه ماهه اول بارداری جمع آوری شد. ایزوفرم های HLA-G1,-G5 محلول و HLA-G محلول توتال با روش الایزای ساندویچ بررسی شدند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون تي و آزمونهاي غیر پارامتریک K-S، من ویتنی و ویلکاكسون در سطح معنی‌داری 05/0=α استفاده گردید. نتایج: ويژگيهاي دموگرافيك (سن، مدت ناباروری، رژیم درمانی) در گروه آزمایشی با بارداری موفق و ناموفق تفاوت آماری معنی‌داری نداشت. مقدارHLA-G1,-G5 محلول و HLA-G محلول توتال در سرم زنان قبل و بعد از ICSI در گروه با بارداری موفق به ترتیب U/ml8/62±4/47،OD : 58/0±47/1 قبل و U/ml5/69±6/59، OD: 57/0±38/1 بعد از ICSI و در گروه بارداری ناموفق به ترتیب U/ml2/55±7/35،OD :45/0±37/1 قبل و U/ml2/57±7/39، OD: 46/0±31/1 بعد از ICSI بود. به همین ترتیب در گروه کنترل با بارداری طبیعی مقادیر به ترتیبU/ml 92/47±16/53 و OD: 49/0±29/1 بود. در هیچکدام از موارد فوق تفاوت آماری معنی‌داری مشاهده نشد. پس از بررسی و مقایسه 29 مورد بارداری موفق و 78 مورد بارداری ناموفق، میزان موفقیت بارداری با تغییر غلظت ایزوفرم های HLA-G1,-G5 محلول وHLA-G توتال محلول بعد از درمان با روش ICSIدر دو گروه ارتباطی نشان نداد. نتیجه گیری: در زنان تحت درمان با روشهاي كمك باروري رابطه معنی‌داری بین موفقیت بارداری و HLA-G محلول سرمی مشاهده نگردید. بنابراین به نظر میرسد HLA-G سرمی اهمیت تشخیصی چنداني در موفقيت يا شکست اين روشها نداشته باشد. Background: Pregnancy is a successful transplantation. Factors evading rejection of the fetus by the mother’s immune system are poorly understood and success rate and maintenance of embryos in assisted reproductive technologies (ART) may also depend on the same factors. The molecules of HLA-G are non-classical major histocompatibility complex class I antigens that have recently attracted attention in regards to pregnancy. The aim of the present study was to determine the concentration of HLA-G and its correlation with success or failure rates of ICSI. Methods: Serum samples of 107 women who were undergoing ICSI (the case group) were collected before and 14 days after embryo transfer, as were serum samples of 24 women with normal pregnancy (the control group) in the first trimester of pregnancy. Soluble HLA-G1 and G5 isoforms and the total sHLA-G were assayed by sandwich ELISA. Nonparametric Kolmogorov-Smirnov (K-S), Mann Whitney U and Wilcoxon tests were used for statistical analysis. Results: No significant differences were observed in clinical variables including age, infertility duration and treatment regimen between the control and the case groups. Levels of sHLA-G1 and sHLA-G5 and the total sHLA-G prior and after ICSI in the control group, respectively, were 47.4 ± 62.8 U/ml, OD: 1.47 ± 0.58 prior and 59.6 ± 69.5 U/ml, OD: 1.38 ± 0.57 after ICSI. In the non-pregnant group, the values respectively were 35.7 ± 55.2 U/ml, OD: 1.37 ± 0.45 prior and 39.7 ± 57.2 U/ml, OD: 1.31 ± 0.46 after ICSI, corresponding to the control group; 53.16 ± 47.92 U/ml and OD: 1.29 ± 0.49. No significant statistical differences were found between the pregnant, non-pregnant and the control groups. No significant changes in the serum levels of sHLA-G1 and sHLA- G5 isoforms and the total sHLA-G were observed following embryo transfer. Conclusion: No significant correlation was found between sHLA-G and the success of pregnancy in women undergoing ART. It seems that serum HLA-G has no prognostic value in the prediction of ICSI failure. HLA-G محلول، تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم، سرم، لانه گزینی، لقاح خارج رحمی، روشهای کمک باروری، بارداری ART, ELISA, histocompatibility, HLA-G antigen, ICSI, Implantation, Intracytoplasmic sperm injection, IVF, leukocyte antigen, Pregnancy, Serum, sHLA-G1, Soluble 093 100 https://www.jri.ir/article/447 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/447.pdf ZahraAlinejadDepartment of Microbiology and Immunology, Faculty of Medicine, Guilan University of Medical Sciences, Rasht, Iranزهراعلي نژادZahra_alinejad_p@yahoo.com878RezaJafarishekibDepartment of Microbiology and Immunology, Faculty of Medicine, Guilan University of Medical Sciences, Rasht, Iranرضاجعفري شكيب472FatemehYariResearch Center, Iranian Blood Transfusion Organization, Tehran, Iranفاطمهیاری881ZibaZahiriDepartment of Gynecology & Midwifery, Faculty of Medicine, Guilan University of Medical Sciences, Rasht, Iranزيباظهيری882KambizForghan-parastDepartment of Microbiology and Immunology, Faculty of Medicine, Guilan University of Medical Sciences, Rasht, Iranكامبيزفرقان پرست884ZahraAtrkar RoushanDepartment of Community Medicine and Biostatistics, Faculty of Medicine, Guilan University of Medical Sciences, Rasht, Iranزهراعطرکار روشن885FarangisNagafiDepartment of Microbiology and Immunology, Faculty of Medicine, Guilan University of Medical Sciences, Rasht, Iranفرنگيسنجفي886

en کنترل کیفی وسایل مصرفی در آزمایشگاه ART به روش ارزیابی تحرک اسپرم انسانی (HuSMA) زمینه و هدف: برای اطمینان از عدم سمیت مواد مصرفی که برای کشت جنینها و گامتها استفاده می‌شوند از سیستم کنترل کیفی استفاده می‌شود. برای حفظ بالاترین استاندارد در آزمایشگاه ART، تمام وسایل مصرفی در آزمایشگاه ART با کمک روش ارزیابی تحرک اسپرم انسانی (HuSMA) مورد بررسی قرار گرفت. روش بررسی: 17 وسیله مورد استفاده در آزمایشگاه ART با روش HuSMA مورد بررسی قرار گرفتند. این وسایل شامل انواع سرنگ، دستکش، پتری دیش، سر سمپلر، پیپت، ظروف نمونه‌گیری بودند. در هر دو گروه کنترل و آزمایش بعد از 10 دقیقه، 30 دقیقه، 1، 2، 4 و 24 ساعت مورد بررسی قرار گرفتند و درصد اسپرم‌های در حال تحرک در هر گروه مشخص شد. سپس نسبت درصد اسپرم‌های متحرک گروه تست به گروه کنترل، به عنوان شاخص برای تشخیص سمیت در نظر گرفته شد. در صورتی که این نسبت از85/0 کمتر بود، وسیله مورد نظر به عنوان وسیله توکسیک در نظر گرفته می‌شد. این آزمون برای هر نمونه سه بار تکرار گردید. نتایج: کنترل کیفی با HuSMA نشان داد که 3 نمونه مورد تست شامل دستکش انتقال جنین b و a و دستکش دريافت تخمك a دارای اثر سمی بودند. دستکش انتقال جنینa (0/0SMI=) و دستکش دريافت تخمك a (0/0SMI=) طی10 دقیقه پس از انکوبه شدن سمیت بالایی را نشان دادند؛ و دستکش انتقال جنین b (63/0SMI=) پس از 24 ساعت سمی شناخته شدند (46% اسپرم باتحرک پیشرونده در مقابل 68% اسپرم پیشرونده در نمونه کنترل). همچنین 2 نمونه دیگر، پتری‌دیش e (42/0SMI=) و ظرف جمع‌آوری مايع مني (67/0SMI=) در مرز قرار داشتند و پس از 24 ساعت و با وجود4 بار تکرار آزمون نتایج متفاوتی بدست آمد (2 بار سمی و 2 بار غیر سمی). نتیجه‌گیری: مواردی از وسایل مورد استفاده در آزمایشگاه ART ممکن است اثر سمی بر گامت و جنین داشته باشد و لازم است وسایل مصرفی قبل از استفاده از نظر کیفیت مورد ارزیابی قرار گیرند. برای افزایش دقت HuSMA پیشنهاد می‌شود برای هر نمونه چندین بار آزمون تکرار گردد. Background: ART laboratories are quality controlled to make sure that disposable objects used for the culture of gametes and embryos are toxin-free. To maintain a high standard, all disposable objects in our ART laboratory were tested by human sperm motility assay (HuSMA). HuSMA was used as a measure for QC at the intended ART laboratory. Methods: Eighteen objects that are commonly used in IVF laboratories were tested by HuSMA. The objects included gloves, syringes, culture dishes, pipettes, tips and semen collection dishes. HuSMA was conducted at 10 and 30 minutes and also at 1, 2, 4, and 24 hours of incubation at room temperature. Sperm motility index (SMI) was calculated by dividing the percentage of progressive motile sperms of the test by that of the control at the specified intervals. An SMI value < 0.85 was defined to indicate sperm toxicity. The tests were repeated for three times. Results: QC by HuSMA confirmed the toxicity of three objects, including embryo transfer (ET) gloves A and B, and puncture gloves A. ET gloves A (SMI=0.0) and puncture gloves A (SMI=0.0) were toxic after 10 minutes, but ET gloves B (SMI=0.63) were shown to be toxic after 24 hours (46% progressive motile sperm compared with 68% in the control group). Moreover, two other objects including culture dish (SMI=0.42) and semen collection dish (SMI=0.67) had borderline values after 24 hours; different results in four repeats after 24 hours (twice toxic and twice nontoxic). Conclusion: Some objects which are routinely used in ART laboratories may be toxic and their use should be discontinued as part of QC programs. To increase the efficiency of HuSMA, it seems necessary to do this test more than once for each object. ارزیابی تحرک اسپرم انسانی، بخش جنین‌شناسی بالینی، روشهای کمک باروری، سمیت سلولی، کنترل کیفی، لقاح خارج رحمی ART, Human, Laboratory, Quality control, Sperm motility, Toxicity tests 101 109 https://www.jri.ir/article/448 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/448.pdf SareAshourzadehInfertility Research and Clinical Center, Shahid Sadoughi Medical Sciences University, Yazd, Iranسارهعاشورزادهsareashoorzadeh@yahoo.com887AzamAgha-RahimiInfertility Research and Clinical Center, Shahid Sadoughi Medical Sciences University, Yazd, Iranاعظمآقارحیمی888Mohammad AliKhaliliInfertility Research and Clinical Center, Shahid Sadoughi Medical Sciences University, Yazd, Iranمحمد عليخليلي84

en بررسی تأثیر تجویز اتانول و نیکوتین بر کیسه منی موش صحرایی بالغ زمينه و هدف: بررسی اثرات سو الکل و سیگار در دستگاه تناسلی به طور عمده روي بافت بیضه و پروستات معطوف بوده است. در حالیکه مطالعات کاملی روی تأثیر تجویز الکل، نیکوتین و مصرف همزمان آنها روی کیسه منی تولید كننده 70% از ترشحات مایع منی انجام نشده است. مقاله حاضر تأثیر تجویز این مواد و مصرف همزمان آنها بر ساختار سلولی کیسه منی را بررسی کرده است. روش بررسي: 50 موش صحرایی نر بالغ Wistar با سن 9 هفته به 5 گروه تقسیم شدند: دست نخورده (بدون هيچ دريافت)، شاهد (سرم فیزیولوژیک 09/0%)، اتانل 20% (gr/kg2)، نیکوتین (mg/kg1/0)، اتانل- نیکوتین که اتانل و نیکوتین را با دوزهای ذکر شده، همزمان دریافت کردند. الکل از طریق گاواژ و نیکوتین به طریق زیر جلدی، به مدت 50 روز تجویز شد. خونگیری قبل از پرفیوژن انجام و کیسه منی برداشته و مقاطع برش داده شده با هماتوکسیلین- ائوزین جهت بررسی مورفولوژیک و مورفومتری رنگ‌آمیزی شد. برای بررسی تفاوت‌های آماری بین گروه‌ها، پس از اطمینان از نرمال بودن یافته‌ها از آزمون آماری One way ANOVA و تست تعقیبی Tucky استفاده شد. حد معنی‌داری آزمونها 05/0p< در نظر گرفته شد. نتایج: کاهش معنی‌داری در طول سلول‌های اپیتلیوم ترشحی، در گروه اتانلی نسبت به شاهد مشاهده شد (0001/0p<). مطالعه کیفی آسین‌های ترشحی حاکی از کاهش چشمگیر ترشحات در فضای اسینی‌های ترشحی در گروه اتانولی در مقایسه به گروه شاهد بود در دو گروه نیکوتینی و اتانل – نیکوتین کاهش طول سلولی از حیث آماری معنی‌دار نبود. ضمناً تفاوت معنی‌داری در سطح هورمون تستوسترون بین گروهها مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: تجویز مزمن اتانل بیشترین تأثیر را بر ساختار سلولی- بافتی کیسه منی دارد. کاهش تأثیر تجویز همزمان الکل و نیکوتین بر کیسه منی را می‌توان احتمالاً به کاهش جذب الکل به دنبال تجویز نیکوتین نسبت داد. Background: The effects of cigarette and alcohol on male reproductive system have been studied mainly on the testis and prostate but studies on their co-administration on the seminal vesicle which produces about 70% of the semen volume are scarce. Therefore, the present study evaluated the effects of nicotine and/ or alcohol on the glandular epithelial cells of seminal vesicle in adult rats. Methods: In this study, 50 adult Wistar rats, aged 9 weeks, were randomly divided into five groups, including: sham, control (0.09% normal saline), 20% ethanol (2 ml/kg), nicotine (0.1 mg/kg) and ethanol-nicotine. Ethanol was given via oral gavage but nicotine was administered subcutaneously for 50 days. Blood samples were collected prior to intracardiac perfusion. The seminal vesicles were later dissected and tissue samples were stained by H&E for morphologic and morphometric studies. One-way ANOVA and Tukey’s post-hoc test were used for data analysis. A p-value <0.05 was considered statistically significant. Results: The height of glandular epithelial cells of the seminal vesicle was reduced remarkably in rats in ethanol versus the control group (p<0.0001). However, testosterone concentrations were not significantly different in the two groups. Semen volume, as well as its acidophilic properties in the lumen of most acini were lower in the ethanol comparative to the control group. Conclusion: Ethanol had the most negative effects on the cells and tissue structure of seminal vesicle compared to nicotine. The minimal effects seen by the simultaneous use of alcohol and nicotine on seminal vesicle structure might be attributed to the reduction of alcohol absorption following nicotine administration. باروری، تستوسترون، دستگاه تناسلی، سیگار، الکل، کیسه منی، نیکوتین Cigarette, Ethanol, Nicotine, Seminal vesicle, Testosterone 109 116 https://www.jri.ir/article/453 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/453.pdf MohsenBasiriNeuroscience Research Center, Kerman University of Medical Sciences, Kerman, Iranمحسنبصیریm_basiri@kmu.ac.ir898MasoudEzat AbadipourProfessor, Anatomy Department, Faculty of Medicine, Kerman Medical Sciences University, Kerman, Iranمسعودعزت آبادی پور899VahidHemayatkhah DjahromiDepartment of Biology, Faculty of Islamic Azad University, Jahrom Branch, Jahrom, Iranوحیدحمایت خواه جهرمی900NaghmehShahidi ZandiDepartment of Biology, Faculty of Islamic Azad University, Jahrom Branch, Jahrom, Iranنغمهشهیدی زندی901ArashSarv AzadDepartment of Anatomy, Faculty of Medicine, Tehran Medical Sciences University, Tehran, Iranآرشسرو آزاد902Seyed NoureddinNematollahi-MahaniDepartment of Anatomy, Afzalipour Faculty of Medicine, Kerman University of Medical Sciences, Kerman, Iranسيد نورالديننعمت‌اللهي ماهاني679

en بررسی اثرات سم ارگانوکلره آندوسولفان بر برخی پارامترهای تولید مثلی در موش صحرایی نر زمينه و هدف: یکی از حشره‌کشها و کرم کش‌های قوی ارگانوکلره مورد استفاده در کشاورزی، آندوسولفان است که مصرف آن تأثير زيادي در کنترل حشرات دارد. این سم در انسانها و حیوانات از طریق خوراکی، استنشاقی و پوستی قابل جذب است. سم ارگانوكلره آندوسولفان در كشتزارها به طور گسترده استفاده مي‌شود. هدف این تحقیق بررسي تاثیر سم مزبور بر صفات تولید مثلی جنس نر بود. روش بررسی: در این تحقیق اثر دراز مدت آندوسولفان Ec 35% روی برخی پارامترهای تولید مثلی جنس نر در رت‌های بالغ بررسی گردید. بدین منظور40 عدد رت نر مورد آزمایش به پنج گروه تقسیم شدند. گروه کنترل هیچ ماده‌ای دریافت نکرد. گروه دارونما محلول نمکی 9/0% گروه تجربی 1،2 و 3 به ترتیب آندوسولفان با دوز mg/kg5، 10 و20 هر سه روز یکبار به مدت 21 روز از طریق گاواژ دریافت کردند. در پایان آزمایشها، موشها با کلروفرم بیهوش شده، خونگیری از قلب انجام گرفت و هورمون‌های FSH، LH و تستوسترون با روش‌های استاندارد آزمایشگاهی ارزیابی گرديدند. سپس موشها کشته شدند و بیضه‌ها همراه اپیدیدیم خارج و خصوصیات مورفولوژیک اسپرمها مطالعه شدند. نتایج بدست آمده با نرم افزار SPSS و با استفاده از آناليز واريانس يك طرفه در سطح 05/0p< ارزیابی شد. نتايج: به دنبال تجويز آندوسولفان میزان هورمون‌های جنسی نر شامل LH و FSH افزایش معنی‌دار نشان داد (05/p<). در صورتی که هورمون تستوسترون دارای کاهش معنی‌دار است. پارامترهای تولید مثلی نظیر تعداد و حرکت اسپرم و وزن بیضه‌ها کاهش معنی‌داری (05/0p<) نسبت به گروه کنترل داشتند. نتيجه‌گيري: آندوسولفان دارای اثرات قابل ملاحظه‌ای بر شاخص‌های تولید مثلی دارد و می‌تواند باعث آسیب‌های جدی گردد. این سم اثرات نامطلوبی بر حرکت و تعداد اسپرمها گذاشته و با تغییر در غلظت هورمونها سبب ناباروری می‌شود. Background: Endosulfan is an organochlorine compound with insecticidal and acaricidal properties and also with widespread agricultural use for insect control. The poison could enter the body through respiration, absorption via skin and ingestion in human beings, or grazing by farm animals. The long-term effects of endosulfan EC 35% on sex hormones and sperm morphology were studied in mature male rats. Methods: In this study, 40 male rats were divided into five groups: the control group did not receive any substances while the placebo group received normal saline and the three test groups, respectively received endosulfan 5, 10 and 20 ml/kg of the total body weight every two days for three weeks. At the end of the experiment, the rats were anesthetized by chloroform and blood samples were collected from their heart for sex hormone evaluation. The rats were later sacrificed and their testes and epididymides were harvested for morphological studies of sperm. Results: Following endosulfan administration, LH and FSH concentrations increased significantly (p<0.05) while testosterone underwent a meaningful decrease. Moreover, reproductive parameters such as sperm count, motility and testicular weight decreased significantly compared to the control group (p<0.05). Conclusion: It seems that endosulfan has an undeniably damaging effect on the testis accompanied by its unfavorable effects on the reproductive system which may lead to infertility due to the changes in sex hormones concentration and sperm count and motility. FSH، LH، آندوسولفان، باروری، تستوسترون، تعداد اسپرم، جنس نر، موش صحرایی Endosulfan, FSH, LH, Rat, Sperm count, Testosterone, Male infertility, Sex hormone, Sperm motility 117 123 https://www.jri.ir/article/450 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/450.pdf MehrdadModaresiDepartment of Physiology, Faculty of Agriculture, Islamic Azad University- Khorasgan Branch, Isfahan, Iranمهردادمدرسیmehrdad_modaresi@hotmail.com893Mohammad RezaSeifDepartment of Biology, Payam-e-Noor University, Isfahan, Iranمحمدرضاسیف894

en بررسي تاثيراسانس خوراکی پوست پرتقال بر شدت علايم سندرم پيش از قاعدگي، كار آزمايي باليني دو سو كور شاهددار زمینه و هدف: سندرم پیش از قاعدگی مجموعه‌ای از علایم رفتاری، جسمی و عاطفی با شدت متفاوت است که باعث به وجود آمدن اختلال در روابط فردی و اجتماعی می‌شود. علل این سندرم پیچیده است و بر اساس آن روش‌های درمانی مختلفی از روش‌هاي حمايتي تا جراحي تخمدان مطرح شده است. رويكرد جديد استفاده بیشتر از مکمل‌های غذایی و داروهای گیاهی است. اسانس پوست پرتقال با نام علمی سیتروس ساینسیس دارای ترکیباتی چون لیمونن، فلاندرن وسیترال است که اثرات آرامبخشی، تسکین دهنده سیستم عصبی مرکزی، مانند فلوكسيتين، و ضد اسپاسمی ضد افسردگی، ضد نفخ برای آن ذکر شده است. فلوکستین از داروهاي موثر بر درمان سندرم پیش از قاعدگی مي‌باشد. لذا با توجه به تشابه این دو با هم، پژوهشی با هدف تعیین تاثیر اسانس پوست پرتقال بر علایم سندرم پیش ازقاعدگی در دانشجویان ساکن خوابگاه دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی سال 89-1388 انجام شد. روش بررسی: پژوهش حاضر از نوع کارآزمایی بالینی دوسوکور شاهددار است که روی 80 نفر دانشجوي ساکن خوابگاه دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی انجام شد. نمونه‌های پژوهش به مدت دو ماه متوالی فرم ثبت وضعیت روزانه آینده‌نگر را تکمیل کردند و پس از تایید قطعی تشخیص سندرم پیش از قاعدگی به طور تصادفی به دو گروه 40 نفری تقسیم شدند و به مدت دو ماه متوالی با 10 قطره اسانس پوست پرتقال یا دارونما سه بار در روز، حداقل 14 روز قبل از قاعدگی تحت درمان قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه و فرم ثبت وضعیت روزانه علایم بود که جهت اعتبارآن از روش اعتبار محتوا و جهت پایایی آن از روش آلفای کرونباخ (80%) استفاده شد. آزمون تی زوجی براي تفاوت شدت سندرم پیش از قاعدگی در داخل گروهها، قبل و بعد از مداخله، وتي مستقل براي برای تفاوت شدت علایم بین دو گروه، آزمون كاي اسكوئر براي تمايل به ادامه مصرف و آزمون دقيق فيشر براي وجود عوارض استفاده شد. سطح معني‌داري براي كليه آزمونها 05/0>p درنظر گرفته شد. نتايج: هر دو گروه از نظر متغيرهاي زمينه‌اي نظير سن، سن منارك و نيز شدت علائم قبل از مداخله اختلاف معني‌دار نداشتند. ميزان کاهش شدت علایم سندرم پیش از قاعدگی بعد از مصرف اسانس پوست پرتقال 08/46% و در گروه دارونما 21/14% بود که بین میزان کاهش شدت علایم بین دو گروه اختلاف معنی‌داری وجود دارد (001/0>p). همچنین ميزان کاهش شدت علایم جسمی در گروه دارو به ميزان 30/24% و در گروه دارونما به ميزان 5% و ميزان کاهش شدت علایم روانی بعد از مصرف دارو 78/21% و در گروه دارونما به ميزان 21/9 درصد بود (001/0p<). نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد اسانس پوست پرتقال در بهبود علایم جسمی و روانی سندرم پیش از قاعدگی موثر است. پیشنهاد می‌شود دارو حداقل به مدت دو ماه در فاز لوتئال جهت درمان استفاده شود. Background: Premenstrual syndrome is characterized by a set of behavioral, somatic and affective symptoms of varying severity that occur 7-10 days before the onset of menstruation and disrupt personal and social life. The symptoms usually subside by the beginning of menstruation flow. Different causes have been proposed for the syndrome as have been medical and surgical methods for its treatment. A recent approach relies more on the use of food supplements and herbal drugs. Citrus essence contains compounds such as limonene, flounder and citral with proposed sedative and antispasmodic effects in addition to its antidepressant properties. These effects are similar to those of fluoxetine which is an effective medication in the treatment of premenstrual syndrome. Therefore, this research was designed to determine the efficacy of citrus essence on the severity of premenstrual symptoms in dormitory students of Shahid Beheshti University of Medical Sciences during 2009-2010. Methods: This study was a randomized, double-blind, placebo-controlled trial done on 80 students suffering from premenstrual syndrome. The students completed a daily symptom rating questionnaire for two consecutive menstrual cycles. Following the definitive diagnosis of PMS, the students were randomly divided into two groups and received, either 10 drops of citrus essence or placebo drops, three times a day during the luteal phase for two cycles. The data collecting tools, a questionnaire and a daily symptom rating form, had been evaluated for content validity and their reliability had been measured by Cronbach's Alpha Reliability Coefficient (0.080). A p-value of 0<0.5 was considered statistically significant. Results: The two groups were similar in terms of demographic characteristics and overall baseline severity of the symptoms. The group on citrus essence witnessed a significant reduction of 46.08% in the symptoms compared to the group on placebo 14.21%, (p<0.001). After the intervention, there were also significant decreases in the severity of physical and psychological symptoms in both citrus essence (respectively, 24.3% and 21.78%) and placebo groups (respectively, 2.07% and 9.21%), (p<0.001). Conclusion: The study showed that citrus essence could reduce the severity of premenstrual syndrome. The essence is suggested to be taken during the luteal phase in two consecutive cycles. اسانس پوست پرتقال، گیاهان دارویی، سندرم قبل از قاعدگی، نشانگان پیش از قاعدگی Citrus essence, Herbal medicine, Premenstrual syndrome 123 130 https://www.jri.ir/article/454 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/454.pdf GitiOzgoliDepartment of Midwifery, Faculty of Nursing and Midwifery, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Irangozgoli@yahoo.com395MardjanShahvehDepartment of Midwifery, Faculty of Nursing and Midwifery, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iranمرجانشهوه929SomayehEsmaielliDepartment of Pharmacognosy, Faculty of Traditional Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iranسمیهاسماعیلی930NavidehNassiriFaculty of Paramedicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iranنویدهنصیری920

en نقش مؤلفه‌هاي پيوستگي گروهي در گرايش زنان باردار به شركت در دوره‌هاي آمادگي جسماني زمينه و هدف: شاخص‌هاي پيوند و همبستگي گروهي از عناصر با اهميتي است كه عملكرد و رفتار افراد را در گروه تحت تأثير قرار مي‌دهد. اين شاخص به ويژه در بين گروه‌هاي ورزشي و تمرينات آمادگي جسماني اهميت اساسي دارد. شواهد پژوهشي نشان مي‌دهند كه تمرينات ورزشي متناسب با شرايط دوران بارداري پيامدهاي مثبت چندي از جمله كاهش اضطراب، افزايش عاطفه مثبت و آمادگي بيشتر رواني و جسمي براي وضع حمل را به دنبال دارد. بنابراين ضرورت انجام اين پژوهش معطوف به ارائه شواهدي براي نقش مؤلفه‌هاي پيوستگي گروهي در گرايش زنان باردار به شركت در دوره‌هاي آمادگي جسماني بوده است. هدف از انجام اين پژوهش نيز بررسي نقش مؤلفه‌هاي پيوستگي گروهي در گرايش زنان باردار به شركت در دوره‌هاي آمادگي جسماني بود. روش بررسي: در اين مطالعه توصيفي‌ـ مقايسه‌اي، شركت‌كنندگان 400 نفر از زنان باردار در سه ماهه دوم بارداري در شهر اصفهان بودند. مؤلفه‌هاي پيوستگي گروهي (شامل جاذبه فردي به گروه اجتماعي، جاذبه فردي به تكليف گروهي، در هم ‌تنيدگي اجتماعي گروه و در هم تنيدگي وظيفه گروه) با استفاده از پرسشنامه محيط گروهي (GEQ) مورد سنجش قرار گرفت. تمرينات آمادگي جسماني در اين پژوهش طي 12 جلسه 20 تا 30 دقيقه‌اي، شامل تمرينات مربوط به پياده‌روي، شنا، حركات ريتميك و ديگر تمرينات هوازي سبك و متوسط بود كه به صورت گروهي به مرحله اجرا درآمد. ميزان غيبت افراد بر حسب جلسه و ميزان تأخير آنها بر حسب دقيقه در هر جلسه در فهرست حضور و غياب ثبت ‌گرديد. در پايان دوره، پرسشنامه محيط گروهي اجرا شد (در پايان دوازدهمين جلسه). سپس افرادي كه دو انحراف استاندارد از نظر غيبت و تأخير نمره بالاتر يا پائين‌تر دريافت كردند، به عنوان افراد داراي غيبت و تأخير زياد و كم طبقه‌بندي شدند. روش‌هاي آماري مورد استفاده، روش‌هاي توصيفي نظير محاسبه ميانگين، انحراف معيار و در سطح استنباطي روش تحليل تشخيصي (مميز) بوده است. سطح معني‌داري مورد استفاده در سطح استنباطي حداقل 05/0 بوده است. نتايج: ميانگين گروه غيبت كم در چهار حوزه جاذبه فردي به گروه اجتماعي (ATG-S)، جاذبه فردي به تكليف گروهي (ATG-T)، در هم تنيدگي اجتماعي به ترتيب گروه (CI-S) و درهم تنيدگي وظيفه گروه (GI-I)، به ترتيب 7/34، 3/28، 3/17 و 9/27 و ميانگين گروه غيبت زياد در چهار حوزه ياد شده، به ترتيب 3/27، 4/23، 9/16 و 7/24 بود. نتايج تحليل تشخيصي (مميز) نشان داد كه گروه داراي غيبت كم در دو حوزة جاذبه فردي به گروه اجتماعي (ATG-S) و جاذبه فردي به تكليف گروهي (ATG-T) به صورت معني‌داري (01/0P<) از گروه داراي غيبت زياد داراي ميانگين‌هاي بالاتري بودند. ميانگين گروه تأخير كم در چهار حوزة مطرح در پيوستگي گروهي (GI-I, GI-S, ATG-T, ATG-S) به ترتيب 6/32، 7/22، 3/27 و 7/17 و مياگين گروه تأخير زياد، 3/27، 1/23، 9/26 و 2/18 بود. نتيجه تحليل تشخيصي نشان داد كه دو گروه داراي تأخير كم و زياد فقط در حوزة جادبه فردي به گروه اجتماعي (ATG-S) با يكديگر داراي تفاوت معني‌دار (05/0P<) هستند. نتيجه‌گيري: جذاب نمودن تمرينات آمادگي جسماني گروهي و همچنين تشكيل گروه همگن و جذاب براي زنان شركت‌كننده در اين نوع تمرينات مي‌تواند به عنوان يك عامل انگيزشي براي پيگيري همراه با پشتكار تمرينات آمادگي جسماني تلقي شود. يعني بايد گروه و فعاليت گروهي (تمرينات آمادگي جسماني) در اين موارد با استفاده از راهبردهاي مختلف تقويت شود. Background: Group cohesion indices are among important factors that influence human performance and behavior within groups. Group cohesion has also an important role in sports and physical exercise groups. Evidence indicates that sportive exercises during pregnancy have some positive effects, such as anxiety relief, heightened spirit and higher physical and psychological adaptation to pregnancy. The main purpose of this study was to compare group cohesion among pregnant women who participated in fitness classes. Methods: This descriptive-comparative study included 400 women in their second trimester of pregnancy in Isfahan, Iran. They filled a Group Environment Questionnaire (GEQ) with four subscales, including attraction to group task, attraction to social group, social group interplay and task group interplay. Physical exercises were performed in twelve 20-30 minutes sessions. Exercises in each session were comprised of side walking, swimming, rhythmic movements and light to medium aerobic exercises. Absenteeism and delays were recorded in each session. In the twelfth session, the GEQ was handed out to the participants and those whose scores were two standard deviations below or above the mean for the group were, respectively, classified into low or high absenteeism or delayed groups. The significance level in the inferential level was 0.05. Results: The mean values for the four domains, i.e. attraction to social group (ATG-S), attraction to group task (ATG-T), social group interplay (GI-S), and task group interplay (GI-I) for the group with low absenteeism were 34.7, 28.3, 17.3 and 25.9, respectively, and for the group with high absenteeism, respectively, were 27.3, 23.4, 16.9 and 24.7. Discriminant analysis showed significant differences between the low and high absenteeism groups in two domains: attraction to social group and attraction to group task (p<0.01). The mean values for groups with low and high delays in the four domains of group cohesiveness (ATG-S, ATG-T, GI-S and GI-I) were 32.6, 22.7, 27.3 and 17.7 and 27.3, 23.1, 26.9 and 18.2, respectively. There was significant differences between the low and high-delay groups in attraction to social group (ATG-S) (p<0.05). Conclusion: Trying to make group physical exercises attractive and forming homogenous groups for the participating women could be a motivating factor for attending such classes with perseverance. پیوستگی گروهی، تمرینات آمادگی جسمانی، جاذبه فردی به تکلیف گروهی، جاذبه فردی به گروه اجتماعی، در هم تنیدگی اجتماعی گروه، درهم‌ تنیدگی وظیفه گروه، زنان باردار Attraction, Group Cohesion, Group task, Interplay, Physical exercise, Physical fitness, Pregnant women, Second trimester, Social group 123 130 https://www.jri.ir/article/452 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/452.pdf MohsenGolparvarDepartment of Psychology, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Islamic Azad University- Khorasgan Branch, Isfahan, Iranمحسنگل‌پرورmgolparvar@khuisf.ac.ir895ParvinBahadoranDepartment of Nursing and Midwifery, Faculty of Nursing and Midwifery, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iranپروينبهادران896Hamid RezaOriezieDepartment of Psychology, Faculty of Psychology and Educational Sciences, University of Isfahan, Isfahan, Iranحميدرضاعريضي897

en مسائل اخلاقی اهدای جنین اهدای جنین یکی از فناوری‌های نوینی است که در دهه‌های اخیر برای درمان زوج‌های نابارور به کار گرفته شده است. کاربرد این فناوری همچون دیگر امکانات زیستی و پزشکی جدید، پاره‌ای دغدغه‌های اخلاقی، دینی، حقوقی و اجتماعی را پدید آورده است. این مقالة پژوهشی دغدغه‌های فلسفی‌ـ اخلاقی به کارگیری فناوری اهدای جنین را با در نظر داشتن «چالش‌های اخلاقی کلی در مورد اهدای جنین»، «مسائل اخلاقی در فرایند اهدا» و «مسائل اخلاقی پس از اهدا» طرح و به بررسی و ارزیابی نقادانة آنها می‌پردازد. نتیجه آن است که با رعایت برخی قیود اخلاقی و حرفه‌ای و پیشگیری از سوء استفاده‌های احتمالی، می‌توان استفاده از فناوری جنین را به لحاظ اخلاقی موجه شمرد. Embryo donation is one of assisted reproductive technologies used in the past few decades. Application of this technology, like any other novel biomedical service, has raised certain moral, religious, legal and social concerns. This paper deals with moral / philosophical concerns involved in embryo donation technology, taking into account the “general moral challenges concerning embryo donation”, “moral problems arising during the process of donation” and “moral problems appearing after donation”, and attempts to critically evaluate them. As a preliminary conclusion, utilizing embryo donation technology could be morally justifiable provided that certain moral and professional constraints are observed and probable abuses are prevented. اخلاق، اهدا جنین، روشهای کمک باروری، مسائل اخلاقی، ناباروری Assisted Reproductive Techniques, Embryo donation, Infertility, Legal, Moral 131 144 https://www.jri.ir/article/456 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/456.pdf Amir HosseinKhodaparastReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranاميرحسينخداپرستkhodaparast@avicenna.ac.ir662SanazSharifiReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iranسانازشریفی907Ali RezaMilanifarReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iran23ZohrehBehjati ArdakaniReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, Iran20

en مقایسه اضطراب، افسردگی و رضایت زناشویی در دو گروه منتخب زنان بارور و نابارور شهر تهران زمینه و هدف: ناباروری تجربه عاطفی دردناکي است؛ واکنش زوجین در مقابل این احساس اندوه به شکل مشکلات روان شناختی از قبیل اضطراب، افسردگی و کاهش در عملکرد شخص بروز می‌نماید. هدف از این تحقیق تعیین میزان اضطراب، افسردگی و رضایت از زندگی زناشویی در زنان نابارور مراجعه‌کننده به مرکز ناباروری ولیعصر (عج) و مقایسه آن با زنان بارور شرق تهران بود. روش بررسی: این مطالعه از نوع توصیفی‌ـ مقایسه‌ای بود که در آن میزان اضطراب، افسردگی و رضایت از زندگی زناشویی در 60 نفر شامل 30 زن نابارور و 30 زن بارور انتخاب شده به روش نمونه‌گیری در دسترس، مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت. اطلاعات اولیه شامل سن، مدت ناباروری، مدت ازدواج، تعداد فرزندان، شغل ومیزان تحصیلات ثبت شد. گردآوری داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های افسردگی بک، اضطراب زانگ و رضایت زناشویی انریچ صورت گرفت. داده‌ها به وسیله آزمون‌هاي استنباطی (مجذور کای، تی مستقل، من‌ـويتني، دقيق فیشر، رگرسیون لجستیک چندگانه) و با استفاده از نرم افزار SPSS ویرایش 18 مورد بررسی قرار گرفت، P کمتر از 5% معنی‌دار در نظر گرفته شد. نتایج: اضطراب و افسردگی در زنان نابارور به‌طور معني‌داري بیشتر از زنان بارور بود (05/0p<)؛ اما تفاوت معنی‌داری در رضایت زناشویی کلی بین دو گروه مشاهده نشد. اضطراب و افسردگی در هیچ کدام از گروهها با سن و مدت ازدواج ارتباط نداشت؛ اما رضایت جنسی در زنان نابارور با افزایش سن و مدت ازدواج، بیشتر از زنان بارور بود. اضطراب، افسردگی و رضایت زناشویی در هر دو گروه با تحصیلات ارتباط معنی‌داری نشان نداد؛ ولی مدت ناباروری در زنان نابارور علیرغم عدم ارتباط با اضطراب و افسردگی، در رضایت جنسی تاثیر داشت. همچنین اضطراب در هیچیک از دو گروه با شغل مرتبط نبود؛ اما شغل، با افسردگی و رضایت زناشویی صرفاً در زنان نابارور ارتباط معني‌دار را نشان داد. افسردگی و روابط جنسی در زنان نابارور خانه‌دار بیشتر از زنان ناباور شاغل بود. نتيجه‌گيري: افراد نابارور نیازمند مراقبت از نظر روانی هستند و دریافت درمان‌های حمایتی در زمینه مسایل روانی کمک قابل توجهی جهت حل مشکل این گروه می‌باشد. Background: Infertility is a major painful emotional distress that is manifested in the form of psychological disorders such as anxiety, depression and reduction of normal sexual function in affected couples. The purpose of this study was to compare anxiety, depression and life satisfaction between fertile and infertile women admitted to Vali-e-Asr Infertility Clinic in Tehran in 2009. Methods: This descriptive study included 60 participants, being composed of 30 infertile and 30 fertile women. The demographic data including marital status, infertility duration, age and occupation were recorded. Zung’s self-rating Anxiety Scale and Beck Depression Inventory (BDI) were used for evaluating anxiety and depression, respectively. The Evaluation and Nurturing Relationship Issues, Communication and Happiness (ENRICH) questionnaire was also used for evaluating the participants’ life satisfaction. Results: Anxiety and depression were significantly higher in infertile compared to fertile women (p < 0.05) but life satisfaction was not much different in the two groups. In both groups, anxiety and depression did not relate with age or infertility duration but life satisfaction grew more in infertile women than fertile women by age and marriage duration. In the two groups, anxiety, depression and sex satisfaction did not relate with education but infertility duration was affected by sexual satisfaction despite having no significant relationship with anxiety or depression. Moreover, depression and sexual dissatisfaction in infertile housekeeper women was more prevalent than infertile employed women but anxiety had no relationship with their occupational status. Conclusion: Infertile women need psychiatric care. Considering the results of this study, suggestions addressing the improvement of psychological health of infertile women through supportive measures seem to be of value. اضطراب، افسردگی، باروری، رضایت زناشویی، ناباروری Anxiety, Beck Depression Inventory, Fertility, Infertility, Sexual life satisfaction, Zung’s self-rating Anxiety Scale 157 163 https://www.jri.ir/article/443 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/443.pdf LeilaFaal KalkhoranDepartment of Psychological Science, Islamic Azad University, Tehran, Iranلیلافعال کلخوران874HadiBahramiDepartment of Psychological Science, Islamic Azad University, Tehran, Iranهادیبهرامی875Noor AliFarrokhiFaculty of Psychological Sciences, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iranنورعلیفرخی876HojjatZeraatiDepartment of Epidemiology and Biostatistics, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iranحجتزراعتی481MadjidTarahomiReproductive Biotechnology Research Center, Avicenna Research Institute, ACECR, Tehran, IranمجیدترحمیMajidtarahomi@yahoo.com40

en 165 166 https://www.jri.ir/article/464 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/464.pdf Seyedeh ShivaDibajDepartment of Epidemiology and Reproductive Health, Reproductive Medicine Research Center, Rouyan Institute, ACECR, Tehran, Iranسیده شیوادیباجshiva.dibaj@gmail.com931RezaOmani SamaniDepartment of Epidemiology and Reproductive Health, Reproductive Medicine Research Center, Rouyan Institute, ACECR, Tehran, Iranرضاعمانی سامانی873

en 166 167 https://www.jri.ir/article/465 https://www.jri.ir/documents/fullpaper/fa/465.pdf FirouzGhaderi PakdelDepartment of Physiology, Faculty of Medicine, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iranفیروزقادری پاکدلfgpakdell@umsu.ac.ir832